Poetry by Karrel Collantes | July 26, 2015
Through life’s ferocious waters,
Against the acrid tides of existence,
We sailed
We endured
We conquered
Versus the mermaids’ lugubrious whimper
And now that we’ve finally kissed the shore,
I cannot help but wonder:
Would the voyage have been smoother,
if you and I
were on the same boat?
—
Karrel is a BS Biology student from Ateneo de Davao University.
Poetry by Monique Carillo | July 26, 2015
Hindi ko inasahan, hindi pinaghandaan
Mga sumunod na oras na nagdaan
Tila ba wala akong makita sa’king harapan
Maliban sa karera ng rumaragasang ulan
Sa konting panahon na naiwan,
hanggang sa araw ng iyong paglisan
Sana ay lagi mong pakatatandaan,
walang rason para ika’y makalimutan
Kahit pa labag man ito sa aking kalooban
Pagtutugma ng mga salita’y aking sinubukan
Sapagkat alam kong ito lamang ang paraan
Upang mas lalo mong maiintindihan
Hindi na kailangan pang mangatwiran
Na sa iyong pag-alis ay kalungkutan
Kung nagkataon na tayo’y pinagbigyan
Pangako kong ika’y aking iingatan
At kung nagkataon na iyong mamalayan
Ang paglipas ng mga taon ay mabilisan
Kung nasa hinaharap ang ating kapalaran
Kung nagkataon, pwede na ba nating ipaglaban?
—
Monique is a student at UP Mindanao.
Fiction by Amihan Mamaril | July 26, 2015
Isang gabi, binabad ko ang ukay-ukay kong mga t-shirts. Iniba-iba ko ang mga puti at de-kolor. Nilagyan ko ng kloroks ang may mantsang t-shirt na puti.
Napatingin ako sa tv. Inaantabayanan ko kasi ang paborito kong programa tuwing linggo ng gabi. Pero advertisements pa pala: lotion na pampaputi, for straight hair shampoo, at kung anu-ano pa. Meron ding piling mga eksena ng isang melodrama na kinaiinisan ko pero sinusubaybayan ng halos lahat sa bahay.
Umupo ako saglit sa harap ng tv. Di pa rin tapos ang mga advertisements. Sa inis at inip ko, binalikan ko ang mga binabad. Kinusot-kusot ko nang bahagya. Napatingin uli ako sa tv. Nagkataong may advertisement ng isang tanyag na politiko tungkol sa kanyang gagawing proyekto. Advertisement pa ba to? tanong ko sa sarili. “Kay aga-aga pa ng political advertisement na to!” bulalas naman ng kapatid ko.
Habang patingin-tingin ako sa nasabing political advertisement, kinusot ko ang t-shirt na puti. Nilagyan ko uli ng kloroks ang mantsa. Hinipan-hipan. At kusot uli. Super kusot. Nang sinipat ko ang t-shirt, natanggal konti ang mantsa.
Amihan is a freelance creative fiction and non-fiction writer who was born and raised in General Santos City.
Fiction by Teresa May Mundiz | July 26, 2015
Ang akong lola niuli guikan sa Sugbu dala uban niya ang imahe sa Sto. Niño ug gamay nga tigumanan sa sinsilyo may inukit nga imahe ni Buda. Matag adlaw ginsudlan niya ug sinsilyo ang gamay nga Buda ug nagaugbok ug kandila sa Niño tapos niya mangaliya. Ug kada adlaw siya nagalingkod sa may bintana, sa iyang tuyatuya nga lingkoranan, nag-ihap sa mga sakyanan nanglabay sa abogon nga dalan sa among barangay.
Usa ka bulan nilabay, ang akong lola nagahimo niini sa walay paglat-ang ug adlawpagsulod piso sa gamayng Buda, paghalad kandila ug pag-ampo, unya paglingkod sa may bintana aron pag-ihap sa nanglabayng mga sakyanan.
Ug usa niana ka adlaw nga nabatian ko siya nga nag-ampo ug akong naamgohan: ang akong lola nag-ihap sa mga adlaw nga ang akong amahan makauli sa among pinuy-anan guikan sa trabaho sa pagmina.
—
Si Teresa May A. Mundiz usa ka magtutudlo sa usa ka unibersidad diri sa Davao. Nagasulat sya kung itugot sa panahon, ug padayon sya sa iyang paglawig sa iyang mga damgu.
Events by Edmond Julian dela Cerna | July 20, 2015
The Davao Writers Guild, in cooperation with the National Commission for Culture and the Arts and the University of the Philippines Mindanao, is now accepting applications to the 2015 Davao Writers Workshop to be held October 27 to October 31, 2015. Fifteen fellowships are available, of which four will be given to writers from outside Davao but residing in Mindanao.
Applications are for the following genres: short fiction, poetry, essay, and play, and they may be in English, Tagalog, and/or Binisaya. Entries should contain 2 short stories (1,000 to 5,000 words), 2 essays (1,000 to 5,000 words), 2 one-act plays, or 5 poems.
The entries must be the applicant’s original work and should not have undergone critique from a panel in another workshop or for a creative writing thesis. Accepted fellows will be given free board and lodging for the duration of the workshop. Alumni of the Davao Writers Workshop, as well as of national writers workshops, are not eligible to apply.
Applicants are to fill out the application form and attach the electronic copy of the manuscript. Deadline for submission is September 1, 2015. For inquiries, please contact Julian dela Cerna at juliandelacerna at gmail dot com
Applications are now closed. We will announce selected fellows soon.
Play by Nonoy Narciso | July 12, 2015
Play by Alfredo Compra Jr. | July 5, 2015
Mga Tauhan:
Isagani – 26, struggling artist. Intelihente pero usahay weirdo.
Miguel- 28, law student. Seryoso ug hilumon.
Setting:
Usa ka gamayng balay sa San Fernando Cebu nga nag atubang ug dagat. Sekreto nga lugar ni Isagani ug Miguel. Usa ka gabii sa karon nga panahon.
ISAGANI
Taga-gabii sa kaniadtong bata pa ko, pirmi ko paihapon sa akong lola ug mga bituon.
Uy! Takdol man diay ang bulan! Bantog ra nagsaulog ang mga bawod sa dagat. Hilom pero mabugnawon ang hangin mao nang mabati’g kusog ang awit sa mga timos. Hay! Kanindut! “Bulan, usa ka gamayng buslot sa langit, li-lianan sa mga bathala.” – maoy ingon sa akong propesor sa Literatura.
Shhhh! Ayaw ug saba! Mabuyagan unya ta!
Makapanglimbawt ang kahilum. Mura ba’g, ikaw ray usa sa kalibutan. Ikaw ray usa sa dako ug ngitngit nga espasyo. Ikaw ray usa sa wanang.
Fiction by Ma. Jocedel A. Zulita | June 28, 2015
“I need you to help me around the house to prepare for his visit.”
“Of course! I’d love to help! When is he coming home, Mama?”
“He’ll be here after a couple of sleeps.”
Esme could not hide her excitement. She wondered if her Kuya still looked the same after two years of studying in Canada. She was only in first grade the last time she saw him. And she missed him terribly.
Esme had only a faint memory of their father. He died soon after her fourth birthday. Whenever she felt sad about not having their father around, she would think of Kuya Ipe. He was the one who defended her from her classmates when they teased her for not having a father. And he used to read her favorite books to her before she went to sleep. Her Kuya also helped their mother around the house. Her brother was enough, she thought to herself. He was like the father she never had.