Pagpananghid

Poetry by | May 18, 2026

Tugoti kong biyaan ka samtang
gihigugma pa tika.
Kon naa na ko sa syudad,
gilamoy sa kaguol sa kasaba,
ang himno sa imong kalasangan
ang akong hinumdoman,
dili ang mga paghot
sa gipangkagid nimong mga iro.
Kon mangutana sila bahin sa imo,
ang katam-is ra sa tubo ang akong ipatilaw kanila,
dili ang basura sa imong tugkaran.
Naa pa tuod ang lakra sa imong tiil
diri sa akong dughan
sa dihang imo kong gibadyakan,
apan tugoti kong biyaan ka
kay naa pa koy gugma.


Domar Batucan Recopelacion writes from Matanao, Davao del Sur. His poems have appeared in Dagmay, Bisaya Magazine, and Mekong Review.

Ing’d a Pimbatan

Poetry by | May 11, 2026

Sa ing’d nami a pimbatan,
Nambabamatan s’nang a bulawan,
Mga huni ng ibon sa kakahuyan,
Agos ng tubig, simoy ng hanging may kapayapaan.

Sa ing’d nami a pimbatan,
Gagalaw kami a mga kangudan,
Sa puso nami’y buhay ang kagalakan,
Sa kabila ng karimlang taglay ng kasaysayan.

Sa ing’d nami a pimbatan,
Madakel a natala karasayan,
Mga nalagas na buhay sa digmaan,
Bata, matanda, babae’t may kapansanan.

Sa ing’d nami a pimbatan,
Dili gaawa su inam,
Pag-asa’y unti-untiing nasisilayan,
Babangon para sa kinabukasan.

Sa ing’d nami a pimbatan,
Bangsamoro, seka na imaman,
Tayo ay nakalaan,
Sa bayang may kasaganaan.

Sa ing’d nami a pimbatan,
Pagpupugay sa mga nakipaglaban,
Timind’g sa kamarasayan,
Sila’y patuloy pahalagahan.

Sa aming mahal na bayan,
Su ngala nengka na bagingatan,
Itatama ang mga kamalian,
A nakapamula sa kanilan a pagitungan.

Sa aming ing’d a pimbatan,
Kultura’y ‘mbibidaya man,
P’dtaliman kahit sino ka man,
Pagkakaiba na bamagayunan.

English Translation Continue reading Ing’d a Pimbatan

Putol nga Tudlo

Poetry by | May 11, 2026

Gitawag siya sa aghat sa tingusbawan
Gitawag siya sa usa ka masuso nga walay inahan
Gitawag siya.. nanghupaw siya sa iyang nadungog
Ang iyang kasingkasing nahimong tipik sa dagat
Hulhog sa pagyukbo sa sanag
Nga bandila sa iyang ugma.
Dili kini ang gubat sa Pharsalus.
Wala si Lucan sa imong kiliran
Sa tiilan sa inosenteng
Mga mata nangaliyupo siya nga
Ihan-ay sa palad sa iyang bansagon
Ang kahapsay sa bawod
Nga maoy nagmatuto kaniya nga alaot.
Lunod-patay ang iyang mithi
Nunot sa kaisog ang iyang
Talandugon nga kasingkasing
Sa iyang mga mata masil-ipan ang pahiyom
Sa usa ka bata. Sa nataran sa iyang
Ginikanan gisablay ang gusbat niya nga
Tsinelas nga walay pares.
Mga galon sa tuba sa miaging panag-ambitay
Sa kalaay ug kalipay. Mga sulagmang
Gugma human sa kaadlawon sa unang
Pagsubang sa kabatan-on.
Taliwala sa pormal nga edukasyon
Sa kasingkasing ug sa kinabuhing yano
Dihay nangaangol nga mga panumdoman
Nga minunot nas samad sa mortalidad
Nagsulsol kaniya nga iambit ang tipik
Sa iyang kalibotan, bisan tuod sa iyang
Sukwahi o bisan tungod sa kahaw-ang
Sa iyang kabangkaagan
Sugal ang kinabuhi, Undo, sumala sa
Bangkero nga iyang higala.
Ang kalibotan nagtuyok apan halapad
Ang panan-aw sa mga kuwanggol nga
Nagtimon sa binalay-balay nga gambalay
Sa balaanong kalibotan nga gilangkuban
Og kasubo, kasilag, kahanggaw, kapaaw
Sa sulondong pagtimon sa gilaumang damlag
Nahinumdoman niya si Pushkin
Nga mibiya sa dagat niyang gihigugma
Mikaway siya sa iyang pagbiya
Diha sa baybayon napatik ang mapa sa kasubo
Ang hinaot nga mohapsay ang bawod
Gituya-tuya sa kabalaka ug kahaw-ang
Mga bawod nakigduhawit sa kasingkasing
Nag-awit ang dagat og awit sa kaisog
Maisugon siyang gitutokan ang mata sa bata
Nangayo siyag katahoran sa labing giyukboan
Niyang mata nga tugob sa kainosente.
Unsa man diay ang presyo nga atong bayaran
Aron lamang maangkon ang katahom
Sa matuod nga pahiyom niining maong bata?
Dulce et decorum est ?
Pro patria mori?
Apan sa iyang pagdunggo pagbalik
Balik sa baybayon sa iyang dagat
Diha sa iyang pagkab-ot sa iyang mga kamot
Ug paghalad og init nga gakos
Gipangutana siya sa bata
Nga dugay rang nanganti sa iyang pagbalik,

“Kinsay nagputol sa imong tudlo?”


A poem for Seaman First Class Jeffrey Facundo of the Philippine Navy, who lost his right thumb during a sea clash with China on June 17, 2024 .

Si Leonel Quillo usa ka Mindanawon apan gipadako sa Sugbo. Siya ang kasamtangang Literary Editor sa BISAYA. Siya usab usa ka magbabalak, filmmaker ug kasamtang gapuyo sa Intramuros Manila.

When the Langkit Loosens

Poetry by | May 4, 2026

My grandmother’s hands
once knew every thread from memory.
Not by counting,
but by feeling.

She would say,
“Every Langkit has a story.”
And I believed her,
because the Landap she wore
held more history
than the books we never had.

The Langkit used to sit proudly,
tight, bright, intact,
like the way our elders spoke
our words without shame.

Now I see it changing.
Not suddenly, but quietly,
like a thread that slips
when no one is watching.

A strand goes missing here,
another fades there,
until the pattern still looks whole
from afar,
but when you come closer,
you notice the gaps.

I tried to ask my niece
if she knew the meaning
of the designs we wear.
She smiled, soft, unsure,
said it was “just a design,”
just something nice for pictures.

And something in me
ached a little.
Because the Langkit
was never just decoration.
It was how we remembered
who we are,
without needing to say it aloud.

I still keep one Landap,
old, a little worn,
threads loosening at the edge.
I don’t fix it right away.
I let it be.

Because maybe
this is how we are now,
holding on,
but not as tight as before.
Still beautiful,
still ours,
but changing
in ways we don’t always choose.

And I wonder,
if one day
the Langkit disappears completely,
will we still call it ours?
Or will we only remember
that once,
we were woven
together.


Abdul Hakim A. Abdullah is a graduate student of the Master of Arts in English Language Teaching at Mindanao State University – Marawi. His works often explore themes of identity, resilience, and social inclusion, drawing inspiration from lived experiences within his community.

Sa Toboso 19

Poetry by | May 4, 2026

Magkakaiba ng paninindigan
pero iisa ang hinahanap,
kapayapaan.

Paano ba talaga ito makakamtan
kung ang bala ang nauuna
at nahuhuli ang usapan?

Sa isang iglap, may mga pangarap
na hindi na aabot ng umaga.
May mga pangalan
na mananahan na sa alaala

Kasalanan ba ng sundalo
kung ang utos ay sinusunod niya?

Kasalanan ba ng aktibismo
kung matagal na siyang ‘di pinakikinggan?

O baka mali ang tanong,
baka hindi sila ang dapat sisihin.

Itanong sa mga nasa itaas,
sa mga hindi kailanman sumuong sa putok
sa mga may kapangyarihang mag-utos
pero hindi nadadaplis ng pagsubok

Baka doon
may sagot.

O baka doon
nagsimula ang tanong.


Si Gine Mae L. Lagnason ay full-time faculty member mula sa Central Mindanao University. Nakapagtapos ng Master of Arts in Philippine Studies–Language, Culture, Media sa Pamantasang De La Salle-Maynila noong 2019. Pinarangalan siya ng 2022 Gawad Rolando S. Tinio sa Tagasalin (Kategoryang Nobela), o ang Translator’s Prize ng NCCA.

Gitling

Poetry by | April 27, 2026

Magkaharap lamang ang mga upuan
ngunit ramdam ang pagitan —
hindi kayang bagtasin ng mga titig
na pilit hindi pinapadapo
o ng magkapanabay na pagtingala
at pagyuko

Marahil may mga salitang nabubuo
at nabubuhol sa kinarpinterong espasyo —
ngunit wala sa distansya ang diperensya
kundi nasa mga matang hindi mabasa,
maliban na lang sa pihadong pagpapabatid
na kahit ng isang yakap ay hindi ito matatawid


Si Mike Ariel Plaza ay fellow ng 2015 Davao Writers Workshop. Hinahanap niya ang mga kuwento sa gitna ng espasyo, mga patlang, at katahimikang naninigaw.

Kyaringawan

Poetry by | April 27, 2026

Mawat da yang idatung mo, tin.
Yakadatung da kaw sang mawat na banwa,
Kyasumpayan da yang kammu pangan,
Pero minang awn kammu ikaringawan.

Di da kaw matigam ng kanatun pyaglawngan.
Di da kaw anad magkan ng durian.
Di da kaw ng daral aw bawlu magpakakan.
Minang awn gyud kammu ikaringawan.

Wa da kaw pagpakadungog ng kurintangan.
Wa da kaw sa kamun pagakuwang.
Wa da kaw pakagina sang kayugan.
Klaro na awn day kammu ikaringawan.

Maski wayn pa yang kammu adatungan,
Maski uno pa yang kammu kyatigaman,
Pagtadum, tin, na awn isa na di amauman –
Ka’gan kaw, sa dumduman aw pangatayan.

(Translation) Continue reading Kyaringawan

Lovegrass

Poetry by | April 20, 2026

This year,
I visited my mother’s grave,
bringing a bouquet
of white chrysanthemums.

As I stood near
her headstone,
an amorseko
furiously in bloom—
unfurling a memory
long buried:

how she kept plucking
the bead-like spikes
that clung to my socks
that day, I told her
a boy had caught my heart.

Beside the wild sprout
adorned with thorns,
the flowers I clutched
were gently
laid.
And as I stood to leave,
only then
did I catch a glimpse—

of amorseko
holding on
to the hem
of my jeans.


Lourd Greggory D. Crisol is a native of Iligan City. Some of his works have appeared in anthologies such as Libulan Vol. 2, Bisaya Magazine, and Kinaiya: Antolohiya ng mga Makabagong Tinig mula sa LGBQIA++, among others.