When the Langkit Loosens

Poetry by | May 4, 2026

My grandmother’s hands
once knew every thread from memory.
Not by counting,
but by feeling.

She would say,
“Every Langkit has a story.”
And I believed her,
because the Landap she wore
held more history
than the books we never had.

The Langkit used to sit proudly,
tight, bright, intact,
like the way our elders spoke
our words without shame.

Now I see it changing.
Not suddenly, but quietly,
like a thread that slips
when no one is watching.

A strand goes missing here,
another fades there,
until the pattern still looks whole
from afar,
but when you come closer,
you notice the gaps.

I tried to ask my niece
if she knew the meaning
of the designs we wear.
She smiled, soft, unsure,
said it was “just a design,”
just something nice for pictures.

And something in me
ached a little.
Because the Langkit
was never just decoration.
It was how we remembered
who we are,
without needing to say it aloud.

I still keep one Landap,
old, a little worn,
threads loosening at the edge.
I don’t fix it right away.
I let it be.

Because maybe
this is how we are now,
holding on,
but not as tight as before.
Still beautiful,
still ours,
but changing
in ways we don’t always choose.

And I wonder,
if one day
the Langkit disappears completely,
will we still call it ours?
Or will we only remember
that once,
we were woven
together.


Abdul Hakim A. Abdullah is a graduate student of the Master of Arts in English Language Teaching at Mindanao State University – Marawi. His works often explore themes of identity, resilience, and social inclusion, drawing inspiration from lived experiences within his community.

Sa Toboso 19

Poetry by | May 4, 2026

Magkakaiba ng paninindigan
pero iisa ang hinahanap,
kapayapaan.

Paano ba talaga ito makakamtan
kung ang bala ang nauuna
at nahuhuli ang usapan?

Sa isang iglap, may mga pangarap
na hindi na aabot ng umaga.
May mga pangalan
na mananahan na sa alaala

Kasalanan ba ng sundalo
kung ang utos ay sinusunod niya?

Kasalanan ba ng aktibismo
kung matagal na siyang ‘di pinakikinggan?

O baka mali ang tanong,
baka hindi sila ang dapat sisihin.

Itanong sa mga nasa itaas,
sa mga hindi kailanman sumuong sa putok
sa mga may kapangyarihang mag-utos
pero hindi nadadaplis ng pagsubok

Baka doon
may sagot.

O baka doon
nagsimula ang tanong.


Si Gine Mae L. Lagnason ay full-time faculty member mula sa Central Mindanao University. Nakapagtapos ng Master of Arts in Philippine Studies–Language, Culture, Media sa Pamantasang De La Salle-Maynila noong 2019. Pinarangalan siya ng 2022 Gawad Rolando S. Tinio sa Tagasalin (Kategoryang Nobela), o ang Translator’s Prize ng NCCA.

Gitling

Poetry by | April 27, 2026

Magkaharap lamang ang mga upuan
ngunit ramdam ang pagitan —
hindi kayang bagtasin ng mga titig
na pilit hindi pinapadapo
o ng magkapanabay na pagtingala
at pagyuko

Marahil may mga salitang nabubuo
at nabubuhol sa kinarpinterong espasyo —
ngunit wala sa distansya ang diperensya
kundi nasa mga matang hindi mabasa,
maliban na lang sa pihadong pagpapabatid
na kahit ng isang yakap ay hindi ito matatawid


Si Mike Ariel Plaza ay fellow ng 2015 Davao Writers Workshop. Hinahanap niya ang mga kuwento sa gitna ng espasyo, mga patlang, at katahimikang naninigaw.

Kyaringawan

Poetry by | April 27, 2026

Mawat da yang idatung mo, tin.
Yakadatung da kaw sang mawat na banwa,
Kyasumpayan da yang kammu pangan,
Pero minang awn kammu ikaringawan.

Di da kaw matigam ng kanatun pyaglawngan.
Di da kaw anad magkan ng durian.
Di da kaw ng daral aw bawlu magpakakan.
Minang awn gyud kammu ikaringawan.

Wa da kaw pagpakadungog ng kurintangan.
Wa da kaw sa kamun pagakuwang.
Wa da kaw pakagina sang kayugan.
Klaro na awn day kammu ikaringawan.

Maski wayn pa yang kammu adatungan,
Maski uno pa yang kammu kyatigaman,
Pagtadum, tin, na awn isa na di amauman –
Ka’gan kaw, sa dumduman aw pangatayan.

(Translation) Continue reading Kyaringawan

Lovegrass

Poetry by | April 20, 2026

This year,
I visited my mother’s grave,
bringing a bouquet
of white chrysanthemums.

As I stood near
her headstone,
an amorseko
furiously in bloom—
unfurling a memory
long buried:

how she kept plucking
the bead-like spikes
that clung to my socks
that day, I told her
a boy had caught my heart.

Beside the wild sprout
adorned with thorns,
the flowers I clutched
were gently
laid.
And as I stood to leave,
only then
did I catch a glimpse—

of amorseko
holding on
to the hem
of my jeans.


Lourd Greggory D. Crisol is a native of Iligan City. Some of his works have appeared in anthologies such as Libulan Vol. 2, Bisaya Magazine, and Kinaiya: Antolohiya ng mga Makabagong Tinig mula sa LGBQIA++, among others.

Engkantada

Poetry by | April 20, 2026

Ihanay mo ako sa may
dakong dalampasigan.
Kasabay ng hambalos ng mga alon
at nagpupumiglas na hangin,
ilapag mo ako sa agos ng kamalayan.
Nais kong mamalas
ang paglubog ng araw sa napipintong
sandali ng aking paglaya.
Hayaan mong tumawag
ang pusod ng karagatan na may
saliw ng mapayapang musika.
Hayaan mong mamaalam ang mga
malalayang ibon sa himpapawid.
Hayaan mong sumayaw
sa saliw ng dapit-hapon
ang mga puno sa pangpang.
Hanggang sa bahagyang kumulimlim
ang asul na kalangitan, ihanay mo ako
sa mga hilatsa at sutla ng kalikasan.


Junard Duterte is presently teaching at Davao del Norte State College, where he has been handling professional education courses since 2018. His love for poetry gives him a second wind and a breath of fresh air amid the hustle and bustle of life.