The house after the burial

Poetry by | June 13, 2022

We went home after the burial
to a house without her.
The house assumed she was just returning late.
But it did not feel her presence that afternoon,
and the next afternoon,
and the afternoons after that.
The walls did not hear her
high-pitched giggles and calm yells.
The floor did not brush against her
wrinkled tiny feet on always-dry slippers.
The sofas did not feel her
sit still while writing her expenditures.
The TV did not hear her
commentaries about the rights of women and farmers.
The kitchen did not smell her
overcooked average-tasting viands.
The bed did not caress her
loose, warm skin, shivering in the cold.
And outside, where I used to remove her white hair strands,
The trees they planted did not blow her
short frizzy hair crazy for treatments.
The dogs did not feel her
hand patting their thick greasy fur.
I guess they would forever wonder
where she went
and when she would return.
The house stayed static after the burial
like my grief, unmoving yet brutal.
For years, I just watched—stood as stone,
realizing this is no longer my home.


Jewel Mansia (Juju Liaison) is a graduate of AB English Language Studies at Ateneo de Davao University. She was the president of SALEM-The Ateneo Literary Society for two consecutive years (2019-2021). Her undying love for her mother is mainly the subject of her works. She always go back to her grief to reignite her passion.

Elém

Poetry by | June 13, 2022

Sugat sa kalingkingan
Iniinda sa tanang panahon.
Sa titig ng Araw
Ang hapdi’y tumatangis
At sa pagluha ng Langit
Dumadaluyong sa mga ugat
Ang dugong kayumanggi.

Sugat sa kalingkingan
Paglaon ay sumisidhi.
Pinalalim pa ang hiwa
Ng mga salitang patalim
Nangangako ng lunas
Pinupurol lamang ng hangin
Hanggang sa tuluyang mamanhid.

Sugat sa kalingkingan
Tagos buong katawan.
Pinutol ang lumang ulo
Kapalit ng bagong pag-iisip.
Ang kapasyahan ay paghilom
Daliri sa kamay ang gamitin.
Inutos ng pusong naninimdim.

Sugat sa kalingkingan
Bakas na lamang ng kahapon.
Paggaling ay nasa pag-ingat
Ng puting telang pinangtabon.
Sinlalim noong sugat
Ang buntong hininga ngayon
At ang pag-asang sa kinabukasan
Sasabay na sa pag-ahon.

 


Juno Marteen S. Vegas hails from the Municipality of Lebak, Sultan Kudarat. He serves his hometown as youngest member of the Sangguniang Bayan and head of the Lebak Historical Commission. He took up BS Accountancy in Ateneo De Davao University and graduated Cum Laude in 2015. Currently, Juno is a father of two and a CPA by profession.

Mananap

Poetry by | June 13, 2022

Kon akong pangutan-on
ang hulmigas,
Nga gabaktas diha karon
sa inyong dos andanas.
Iya ba kaha ning tubagon,
kon kinsa tong miduaw nimo
gahapon?

Kon akong pangutan-on
ang taluto,
Nga anaa diha nagpahiyom
sa suok-suok.
Iya ba kaha ning tubagon,
Kon kinsa ang rason
sa imong paghinuktok?

Kon akong pangutan-on
ang anay,
Nga dekadang namuyo diha
sa inyong balay.
Iya ba kaha ning matubag,
Kon ikaw ba nakabatig
pag-mahay?

Kanunay kong gabahis-bahis
sa inyong tugkaran.
Sa mga mananap nagpakaluoy
nga ila akong tug-anan.
Apan iwit na nakong nabantayan.
Imoha na silang gisabutan,
Ug dayon sab nila kining gituman.
Maong sukad karon, ilaha nakong
gilikay-likayan.


Writing poems and proses is Krisha’s passion. Krisha currently lives in the Province of Davao Oriental, taking the course of Bachelor of Elementary Education.

The Year of No Haircuts

Poetry by | June 7, 2022

You have crossed the border
of how many provinces,
traversing rivers and mountains
to mark a change
in belonging.
You have walked the line
of life and death
over cogon and under
a forest’s gloom.

In all that time
you have forgotten
to have your hair cut.
Now it has grown past your ears,
a curtain over
half of your face.

Your dreams, with enough time,
now flow past
your nape, cascading
down your shoulders.


Kiko Caramat was born in Makati City and only started living in Davao City this year. He plans to continue his studies in BA Creative Writing in UP Diliman after finishing his stint as a full-time volunteer for an NGO.

Lumba sa Terminal

Poetry by | May 30, 2022

Pagdungaw nako sa bintana
Abi nako og naunsa ba
Naglantaw kog karera sa mga magtitinda
Nangandam sa ilang produkto sama sa 

Gilága nga itlog sa manok o pugo,
Bugnaw nga tubig, kagumkom nga chicharon,
Tam-is nga kendi, mani nga pinirito 
Nindot nga antipara ug relo.

Nitingog na ang busina
Sinyales nga magsugod na ang lumbaanay
Iyahay og bitbit sa ilang mga paninda
Dinaganay, paduol sa bus nga daghag sakay.

Nipwesto ubos sa bintana 
O atubangan sa pwertahan
Sa dapit nga di maligsan 
Sa dapit nga di makadisturbo sa katawhan.

“Sir! Ma’am! Itlog, tubig, chicharon, mani 
Naay tag singko, diyes, kinse, baynte
Pawala sa kalipong, uhaw o gutom
Masima-sima sa layo-layo pa nga biyahe.”

“Sir! Ma’am! Kadlawon pami dinhi
Buntag, udto, hapon, gabii
Init, uwan, linog o bagyo
Lunes hangtod Domingo.”

“Para sa pag-eskwela
Sa among mga anak o pamilya
Babai ug lalaki 
Kolehiyo, hayskul, elementary.”

“Sir! Ma’am! Barato ra among paninda
Bisag mahal ang uban nga palitonon
Tunol lang og sinsilyo aron madali ta
Basin unya paglarga, di mi mabayaran lugi ta.”

“Sir! Ma’am! Amo usab apson
Ang biyahe sa kaugmaon
Lahi-lahi man tag masakyan
Apan usa ra atong padulongan.”

Wa nako kahibaw kinsa ang nidaog
Kay gikuhit ko sa konduktor
“Asa gani ka? Naa nakay tiket?”
“Ahhh…biyaheng kaugmaon ya, SP.”


Si Sydric John S. Cutayan usa ka lumulupyo sa dakbayan sa Tagum. Kasamtangan nga fourth year student sa BA Communication sa Davao del Norte State College. Hilig niya mosulat og mga balak ug motugtog og pipila ka mga instrumento; nagapaminaw, nagapangita, ug nagasangyaw aning mga asoy sa kinabuhi. 

Sumpa Para Kanakon ang Tubi

Poetry by | May 23, 2022

Darwa ka lawas kang tubi
ang nagailig sa akon dughan:
ang sara, lawas kang pagdumdum,
kag lawas kang kahadlok.
Ka dya, sumpa run para kanakon ang tubi
bisan kauna nagasipal ako nga nagalinumpatlumpat
sa lao kag buho nga buta kang tubi uran.
Duok kang akon mga kahig ang turugban
rapit sa nagainggat nga repleksiyon
kang tubi suba rugto sa uma.
Apang, sangka hapon, kang ginlawig ni Tatay
ang ana karbaw sa puno kang kamunsil
rapit sa bibi kang suba, nadalin-as tana.
Ginbutong kang baskog nga sulog
ang ana mga paa samtang daw manoglupok
run ang ana ugat ka panguyat sa higut
kang karbaw nga nakuga sa kakusog
kang puwersa sa pagpanginluwas niya.
Nagasinggit lang ako nga nagatindog
kag ginapamahulay ka basa kang uran kag luha.
Nagasinggit ako sa tunga kang pagpanglinti
kag nagapuruyakot nga pinanid
kang nagagunum nga panganod.
Wara ako magpauli sa balay kato.
Bukun ako maributay.
Gani kada parigos, ginatapungul kang akon inumul ang tubi sa balde.
Pero wanhun ta bay,
wara tana it baratyagon.
Bukun tana makatangis.
Tubi kang akon mata run lang gid ang may baratyagon.


Mula sa Banga, South Cotabato si Adrian Medina Pregonir. Ang kaniyang mga akda ay lumitaw sa Liwayway Magazine, Dx Machina 4 ng UP Likhaan, TLDTD, Ani 41 ng CCP at iba pa. Ang kaniyang mga sanaysay ay nagwagi sa Don Carlos Palanca Memorial Awards for Literature at Gawad Rene O. Villanueva. Ang kaniyang koleksiyon ng mga Binalaybay sa Kinaray-a ay nagwagi sa Bantugan Panulatan Kinaray-a.

Ang Gipaambit Gikan Sa Tubig*

Poetry by | May 16, 2022

Mitikuko ko ilalom sa gripo
ug gipaawas ang tubig paingon
sa akong gamayng lawas.
Midailos kini sa akong tangkugo
paingon sa akong likod. Pagkalutaw
sa paminaw! Gisubay ko
ang pag-abot sa tubig
sa akong batiis nga mihalok
sa salog. Ang akong paa misidlak
sa pagkabasa niini: mga bituong mipilit
sa akong panit. Mikisi-kisi
ang akong mga tiil
kay wala kuno damha ang pag-abot
sa tubig nga dugay ra
gipaabot, manluluwas
sa akong pagkalunod. Mipahiyom
ang akong mga mata sa nasaksihang
misteryo nga kon mahibaw-an
latos sa bakus ni Papa unya
ang matilawan. Maayo ra sab
nga amang ang mga bungbong ug
wala kini makakat-on paglibak kanako.
Miluhod ko atubangan sa baldeng
puno og tubig, sa bag-ong kalibotan
nga gahulat sa giila kong dagat,
diin ko mas dawat,
diin ko mas luwas. 

Kas-a, gisaaran kong Mama
nga sa dagat kuno ko mag-birthday.
Otso anyos ko niadtong nasakpan niya
sa baybayon ang misteryo
sa akong kinaiya. Apan siyete anyos pa ko,
sa c.r. nga akong gingharian,
ang iyang anak unang nahimong
usa ka sirena.

*First published in Kabisdak on 9 September 2021.


John Gilford A. Doquila is a graduate of the BA English (Creative Writing) program of UP Mindanao. Presently, he teaches creative writing and literature subjects to high school students in a Montessori school in Quezon City.

 

Volatile Dreams

Poetry by | May 9, 2022

Through the foggy windows to my right, I rise before the sun does,
Limbs all heavy from the night blearing into the exhausting dawn.
In the silence of a misty morning just before the traffic buzz of beeping cars,
I bow to the sunlight and glorify its grace, let the breeze of daybreak kiss my skin,
And while the sun listens, I breathe my wishes into the morning dew.

The street post lights from the night before glaze yellow on the ground,
Foolish and cold, the early birds bask under the faux warmth they offer
True to their attempt to envelope the past’s gloom
And who are we to judge the inclination?
The night is only pink in a painting and the cold is always blue.

Peace is sleeping soundly in the creases of fast-paced cities,
Spilling from the yawns of open-mouthed gossips, desperate to latch onto something.
The morning brews like a scalding black coffee and the night is ever so humid.
Maybe in the waning moon I’ll find my tranquility,
Maybe in the torrential downpours I’ll sit through the silence.

Gone are the days that I can feel the tangy earth between my teeth,
Replaced now with the heat of the noon on my tongue;
And although the puto cheese of the old karinderya tastes the same as before,
Still mild and sweet; the tang of the grease reminds me
Of how much closer to the sun I seem to be.

If this much distance entails unbridled proximity
Then allow me to hold hands with your ashes that have scattered to the wind.
Permit me to voyage to the native earth you call that has once caressed your grief,
Or God willing—to the heavens that now repose your ambitious soul.
Perhaps it is alright to desire a moment’s whim.

Much has passed and more is to come for our countrymen, I fear to say.
In the tumult of the backdrop with women on streets and men on highways
The stink of power and pretense permeates the air all-year
Flickering, this is what’s left with the residue of hope you have ignited
And I can only hold your visions close to my chest.

There is no refuge in a rowdy town, no haven found in cataclysm;
Hands on the neck, eyes on pale blue skies, head full of volatile dreams.
I dream in broad daylight. I dream in the sky without stars.
I dream, I dream, I dream…. Holding your memory close is a serene dream.
La vida sin usted es la vida en desorden. (Life without you is life in disorder.)


Fatima Aiza R. Majad is from Basilan. They are an undergraduate student of BS Biology majoring in Microbiology, now in their third year in MSU-IIT. Born ambitious and resolute in maintaining self-reliance, they dream of both the big and small things in life.