Palabas

Fiction by | May 25, 2026

This story won First Prize at the 7th Satur P. Apoyon Tigi sa Mubong Sugilanong Binisaya 2026. This story is presented in serial form this May 2026.

GIDUKO ni Miguel iyang ulo aron malikayan ang mga mata sa mga reporter. “Ang sunod nga pangutana alang sa inyong katapad, Colonel Peralta. Kanang lalaki nga naka-black jacket. Sir, nganong nisalmot ka sa maong kalihukan?” Kalit nga namugnaw si Miguel sa nadunggan. Dili niya mapugngan ang pag-pangurog sa iyang mga kamot. Ug wala siya kabalo kon unsay angay nga itubag sa pangutana sa babayeng reporter. Kalit nga nahilom ang sulod sa conference room, tanan nagpaabot sa iyang tubag. Tanang kamera nakapunting kaniya, nagrekord sa matag lihok nga iyang buhaton.

Samtang nagkurog si Miguel sa iyang paglingkod, iyang gipiyong ang iyang mga mata ug hinay-hinay nga mitungha sa iyang hunahuna ang iyang pamilya ug ang ilang yano nga pagpuyo sa lungsod sa San Juan Bautista. Ang malinawong lungsod diin siya natawo, mitubo ug nagka-pamilya. Didto sa hilit nga bahin sa San Juan Bautista nagsugod ang tanan.

Nakita ni Miguel ang iyang kamaguwangan nga si Princess nga nagbaktas padulong sa ilang balay. Tataw sa nawong sa dalaga ang kalipay samtang paspas kining naglakaw, samtang gipalid sa hangin ang papel nga bitbit niini. Napuno sa lapok ang sapataos sa dalaga. Sa dihang nakita siya sa iyang anak, dali dayon kining midagan paingon kaniya.

“Pa! Tan-awa! Honor napod ko, pa!” mapasigarbohon nga siyagit ni Princess, dayon ni-amin kaniya.

“Uy! Congrats, nak!” Nagngisi si Miguel samtang gitan-aw ang papel nga gihatag sa iyang anak. “Unsay gisulat diri, nak? Parehas ra ba ni sa ubang papel nga gihatag sa imo sauna?”

“Oo, pa! Usa na lang ka semester mo-graduate na gyod ko sa Senior High!” ni Princess og dayong misulod sa ilang gamay nga payag nga hinimo sa pawud, kawayan ug sinasa.

Continue reading Palabas

Pagpananghid

Poetry by | May 18, 2026

Tugoti kong biyaan ka samtang
gihigugma pa tika.
Kon naa na ko sa syudad,
gilamoy sa kaguol sa kasaba,
ang himno sa imong kalasangan
ang akong hinumdoman,
dili ang mga paghot
sa gipangkagid nimong mga iro.
Kon mangutana sila bahin sa imo,
ang katam-is ra sa tubo ang akong ipatilaw kanila,
dili ang basura sa imong tugkaran.
Naa pa tuod ang lakra sa imong tiil
diri sa akong dughan
sa dihang imo kong gibadyakan,
apan tugoti kong biyaan ka
kay naa pa koy gugma.

Domar Batucan Recopelacion writes from Matanao, Davao del Sur. His poems have appeared in Dagmay, Bisaya Magazine, and Mekong Review.

Happy New Year

Nonfiction by | May 11, 2026

I looked at the cracked skin under my nails. A lifetime of nail-biting had caused a constant prickle on my fingertips. I’d grown used to it, like most pains.

I inhaled the cigarette I had just lit. I hated the smell of tar. It burned my nose the same way gasoline did whenever the family car was refueled. Synthetic, acrid. Addictive. At gas stations, I would lean my head out the car window to inhale the fumes in secret before Mom slapped me back inside for wasting the air-conditioning. I hadn’t seen her in five years.

The sun was barely rising as I reflected on the past few days. An anthropologist friend and I had traveled to the uplands to film a documentary on the Obu Manuvu and their New Year practices. It was a beautiful community gathering. Their cultural attire danced in waves of color. The embers glowed so hot I could taste the roasted native chicken in the air. The Datu chanted prayers of thanksgiving in the rites of Panubaran. Great care was taken to preserve and pass down these ancestral practices to future generations. As I watched the children play while their parents prayed along in thanksgiving, the Datu’s words echoed in my mind.

“Let us not throw away our family’s own culture. It will fight for us.”

Even before I ran away, New Year’s with my family was never as vibrant as the feast I had witnessed. But our simple celebration carried hearty meals, shared laughter with my siblings, and Mom’s prayers for each of us. We were not a family big on tradition, but every year after media noche, we would gather in the living room to watch movies. It was warm and delightful. It was home.

Since leaving, I spent New Year’s Eve alone. Once, I attended a party hosted by a friend on New Year’s for those he called “friends without families.” But I had a family. One that, like many things I’d gotten used to, occupied less mental space as the years passed. I knew my heart missed them. I had settled into a life alone by running away from past hurts, but I also ran from those I valued — a family I would fight for.

The sunrise had kissed my skin when I stomped out the cigarette. My last, I told myself. I had made a mental checklist of movies I wanted to watch with my family when my friend asked if I was ready to go home.

I was.

Edwin “Ed” David J. Priete is a filmmaker, educator, and media producer from Davao City whose stories focus on social impact, mental health awareness, and cultural identity. A BA Communication and Media Arts graduate of UP Mindanao, he explores themes of trauma and recovery in his works, which have been featured and screened locally and internationally.

Ing’d a Pimbatan

Poetry by | May 11, 2026

Sa ing’d nami a pimbatan,
Nambabamatan s’nang a bulawan,
Mga huni ng ibon sa kakahuyan,
Agos ng tubig, simoy ng hanging may kapayapaan.

Sa ing’d nami a pimbatan,
Gagalaw kami a mga kangudan,
Sa puso nami’y buhay ang kagalakan,
Sa kabila ng karimlang taglay ng kasaysayan.

Sa ing’d nami a pimbatan,
Madakel a natala karasayan,
Mga nalagas na buhay sa digmaan,
Bata, matanda, babae’t may kapansanan.

Sa ing’d nami a pimbatan,
Dili gaawa su inam,
Pag-asa’y unti-untiing nasisilayan,
Babangon para sa kinabukasan.

Sa ing’d nami a pimbatan,
Bangsamoro, seka na imaman,
Tayo ay nakalaan,
Sa bayang may kasaganaan.

Sa ing’d nami a pimbatan,
Pagpupugay sa mga nakipaglaban,
Timind’g sa kamarasayan,
Sila’y patuloy pahalagahan.

Sa aming mahal na bayan,
Su ngala nengka na bagingatan,
Itatama ang mga kamalian,
A nakapamula sa kanilan a pagitungan.

Sa aming ing’d a pimbatan,
Kultura’y ‘mbibidaya man,
P’dtaliman kahit sino ka man,
Pagkakaiba na bamagayunan.

English Translation Continue reading Ing’d a Pimbatan

Putol nga Tudlo

Poetry by | May 11, 2026

Gitawag siya sa aghat sa tingusbawan
Gitawag siya sa usa ka masuso nga walay inahan
Gitawag siya.. nanghupaw siya sa iyang nadungog
Ang iyang kasingkasing nahimong tipik sa dagat
Hulhog sa pagyukbo sa sanag
Nga bandila sa iyang ugma.
Dili kini ang gubat sa Pharsalus.
Wala si Lucan sa imong kiliran
Sa tiilan sa inosenteng
Mga mata nangaliyupo siya nga
Ihan-ay sa palad sa iyang bansagon
Ang kahapsay sa bawod
Nga maoy nagmatuto kaniya nga alaot.
Lunod-patay ang iyang mithi
Nunot sa kaisog ang iyang
Talandugon nga kasingkasing
Sa iyang mga mata masil-ipan ang pahiyom
Sa usa ka bata. Sa nataran sa iyang
Ginikanan gisablay ang gusbat niya nga
Tsinelas nga walay pares.
Mga galon sa tuba sa miaging panag-ambitay
Sa kalaay ug kalipay. Mga sulagmang
Gugma human sa kaadlawon sa unang
Pagsubang sa kabatan-on.
Taliwala sa pormal nga edukasyon
Sa kasingkasing ug sa kinabuhing yano
Dihay nangaangol nga mga panumdoman
Nga minunot nas samad sa mortalidad
Nagsulsol kaniya nga iambit ang tipik
Sa iyang kalibotan, bisan tuod sa iyang
Sukwahi o bisan tungod sa kahaw-ang
Sa iyang kabangkaagan
Sugal ang kinabuhi, Undo, sumala sa
Bangkero nga iyang higala.
Ang kalibotan nagtuyok apan halapad
Ang panan-aw sa mga kuwanggol nga
Nagtimon sa binalay-balay nga gambalay
Sa balaanong kalibotan nga gilangkuban
Og kasubo, kasilag, kahanggaw, kapaaw
Sa sulondong pagtimon sa gilaumang damlag
Nahinumdoman niya si Pushkin
Nga mibiya sa dagat niyang gihigugma
Mikaway siya sa iyang pagbiya
Diha sa baybayon napatik ang mapa sa kasubo
Ang hinaot nga mohapsay ang bawod
Gituya-tuya sa kabalaka ug kahaw-ang
Mga bawod nakigduhawit sa kasingkasing
Nag-awit ang dagat og awit sa kaisog
Maisugon siyang gitutokan ang mata sa bata
Nangayo siyag katahoran sa labing giyukboan
Niyang mata nga tugob sa kainosente.
Unsa man diay ang presyo nga atong bayaran
Aron lamang maangkon ang katahom
Sa matuod nga pahiyom niining maong bata?
Dulce et decorum est ?
Pro patria mori?
Apan sa iyang pagdunggo pagbalik
Balik sa baybayon sa iyang dagat
Diha sa iyang pagkab-ot sa iyang mga kamot
Ug paghalad og init nga gakos
Gipangutana siya sa bata
Nga dugay rang nanganti sa iyang pagbalik,

“Kinsay nagputol sa imong tudlo?”

A poem for Seaman First Class Jeffrey Facundo of the Philippine Navy, who lost his right thumb during a sea clash with China on June 17, 2024 .

Si Leonel Quillo usa ka Mindanawon apan gipadako sa Sugbo. Siya ang kasamtangang Literary Editor sa BISAYA. Siya usab usa ka magbabalak, filmmaker ug kasamtang gapuyo sa Intramuros Manila.

2026 Davao Writers Workshop Fellows Announced

Events | May 6, 2026

The Davao Writers Guild is proud to announce the fellows of the 2026 Davao Writers Workshop!

We received 61 applications. These 12 writers stood out:

POETRY
Aleah S. Bantas (Datu Paglas, Maguindanao del Sur)
Reina Allysa Chelsey E. Cloma (General Santos City)
Jamil E. Mabandis (Cotabato City)
Prince Marlo D. Montadas (Butuan City)
Paloma M. Vaflor (Banga, South Cotabato)

FICTION
Peter T. Grumo Jr. (Sta. Maria, Davao Occidental)
Divine Ashley L. Irog-irog (Island Garden City of Samal)
Nissi Odessa O. Mandanao (Lupon, Davao Oriental)
John Vincent L. Pon (Sta. Cruz, Davao del Sur)

NONFICTION
Angelo E. Pacheco III (General Santos City)
Francis N. Reginio (Davao City)

PLAY
Jeff Raiven C. Iway (Cateel, Davao Oriental)

The screening committee, composed of members of the Davao Writers Guild, selected these fellows on the basis of literary merit and potential for growth. The committee also gave consideration to geographical and gender representation. Lastly, the chosen manuscripts represent the linguistic diversity of Mindanao, spanning Binisaya, Maguindanaon, Mandaya, and English.

The 2026 Davao Writers Workshop runs May 27–31, 2026, at Always, Aundanao, Island Garden City of Samal. It is co-presented by the Davao Writers Guild and the Initiatives for International Dialogue, with funding support from the National Commission for Culture and the Arts.

When the Langkit Loosens

Poetry by | May 4, 2026

My grandmother’s hands
once knew every thread from memory.
Not by counting,
but by feeling.

She would say,
“Every Langkit has a story.”
And I believed her,
because the Landap she wore
held more history
than the books we never had.

The Langkit used to sit proudly,
tight, bright, intact,
like the way our elders spoke
our words without shame.

Now I see it changing.
Not suddenly, but quietly,
like a thread that slips
when no one is watching.

A strand goes missing here,
another fades there,
until the pattern still looks whole
from afar,
but when you come closer,
you notice the gaps.

I tried to ask my niece
if she knew the meaning
of the designs we wear.
She smiled, soft, unsure,
said it was “just a design,”
just something nice for pictures.

And something in me
ached a little.
Because the Langkit
was never just decoration.
It was how we remembered
who we are,
without needing to say it aloud.

I still keep one Landap,
old, a little worn,
threads loosening at the edge.
I don’t fix it right away.
I let it be.

Because maybe
this is how we are now,
holding on,
but not as tight as before.
Still beautiful,
still ours,
but changing
in ways we don’t always choose.

And I wonder,
if one day
the Langkit disappears completely,
will we still call it ours?
Or will we only remember
that once,
we were woven
together.

Abdul Hakim A. Abdullah is a graduate student of the Master of Arts in English Language Teaching at Mindanao State University – Marawi. His works often explore themes of identity, resilience, and social inclusion, drawing inspiration from lived experiences within his community.

Sa Toboso 19

Poetry by | May 4, 2026

Magkakaiba ng paninindigan
pero iisa ang hinahanap,
kapayapaan.

Paano ba talaga ito makakamtan
kung ang bala ang nauuna
at nahuhuli ang usapan?

Sa isang iglap, may mga pangarap
na hindi na aabot ng umaga.
May mga pangalan
na mananahan na sa alaala

Kasalanan ba ng sundalo
kung ang utos ay sinusunod niya?

Kasalanan ba ng aktibismo
kung matagal na siyang ‘di pinakikinggan?

O baka mali ang tanong,
baka hindi sila ang dapat sisihin.

Itanong sa mga nasa itaas,
sa mga hindi kailanman sumuong sa putok
sa mga may kapangyarihang mag-utos
pero hindi nadadaplis ng pagsubok

Baka doon
may sagot.

O baka doon
nagsimula ang tanong.

Si Gine Mae L. Lagnason ay full-time faculty member mula sa Central Mindanao University. Nakapagtapos ng Master of Arts in Philippine Studies–Language, Culture, Media sa Pamantasang De La Salle-Maynila noong 2019. Pinarangalan siya ng 2022 Gawad Rolando S. Tinio sa Tagasalin (Kategoryang Nobela), o ang Translator’s Prize ng NCCA.