Ginikanan

Poetry by | September 28, 2026

Inig kadlawon, pahiyom na mugawas
aron mudalig bugha sa kahoy.
Akong amahan, nga mudalikyat ug baktas
katunga sa kilometro
aron mukuha ug tubig nga gikan sa gripo.

Akong inahan, nga walay pagdugay,
muatiman sa kusina
paghugas sa karahay, plato, kutsara
ug uban pa.

Milakaw mi sa dalan,
nga wa’y kakapoy sa dughan,
gunitay sa kamot
nga dili gyud kabuy-an.

Sa kaudtohon, mudayon
ug bitbit sa sud-an ug kan-on.
Akong mama, nga pirme maghulat
likod sa kantina,
miskan kapito ug edaran na,
magpahungit pa ug kutsara.

Sa matag adlaw nga among gilabay,
wala nako namatikdi ang mga kausaban
Apan, midali na ang adlaw ug panahon,
kay edaran na, akong ginikanan.

Princess May V. Igcas is a Bachelor of Elementary Education student at the University of Southeastern Philippines. She enjoys reading, writing, and expressing her thoughts through poetry.

Ang Wa Nato Dal-a

Poetry by | September 28, 2026

Hinay-hinay kitang kutkoton sa panahon,
Samtang kaugalingong lubnganan atong andamon.
Didto nato ibilin ang kagahapon,
Uban sa mga ngalan nga gilamoy sa panahon.

May mga damgong dili na nato pukawon,
Aron bag-ong tinguha maoy atong sugaton.
Ang uban sa handumanan gitipigan,
Ang uban, walay panamilit nga gibiyaan.

Kagahapon, sayon pa kitang motuo,
Karon, kaugalingon na nato’y malimbongan.
Sa samin, susamang nawong gihapon,
Apan kinsang dagaway ang nagtutok gikan sa pikas?

Pila na ka “kita” ang nahulog sa bung-aw,
Pila ka kalipay ang nahimong abo ug abog?
Mga handum nga kaniadto hugot natong gigakos,
Karon, mga gabon na dili na makuptan.

Si Pablo miingon sa karaang panahon,
“Matag adlaw, ako mamatay,” iyang gipamulong.
Tingali dili tanang kamatayon mangita og yuta,
Ug dili tanang nawala angay natong bangotan.

Kay matag adlaw adunay atong biyaan—
Usa ka tinguha, usa ka handum, usa ka ngalan.
Usa ka “ako” nga kaniadto atong nailhan,
Karon, aninaw na lang sa dalang atong giagian.

Ug sa matag kadlawon nga mosidlak,
Adunay bag-ong “kita” nga momata sa kahayag.
Apan sa dili pa ta mopadayon sa panaw,
Kinsa kaha ang wa nato gidala sa banag-banag?

Nikka D. Antoque is an English teacher and journalism enthusiast from General Santos City. Inspired by everyday realizations, she writes poetry that finds meaning in ordinary moments, experiences, and reflections on life.

Kaperosa (Flash Fiction)

Fiction by | September 28, 2026

Coconut trees towered over the grassy path, their gangly trunks bearing hairy-looking palm fronds that stretched out darkly and starkly against the pale, white clouds. Clouds gathered near the ground, wisps weaving through trunks, blades of grass, and ant mounds, caressing the nape of Francisco’s neck, exposed by his short hair.

The soft sole of his shoes stepped on something mulchy. Muddied strands of hair stuck to the edge. Dark as a crow’s plumage, as shiny, and seemed freshly cut.

A nasty potion of stale rainwater, fresh fish blood, and rotting leftover food assaulted his nose. A foot ahead of him was a muddy ditch blocking his way, entangled dark locks lining the edges and floating on brackish water. Crows cawing from afar, crows landing and pecking at a trail of hair strands that led somewhere.

Francisco followed the hair-strewn path, which went beyond the puerta of the house he knew so well.

“Tao po, is anybody there? Nay? Tay?” But no one answered.

He wanted to turn back, but his legs somehow carried him up the escalera. The higher he went, the stranger the sounds he heard. Murmuring, heaving, hissing, and moaning that heightened into wails and hysterical cries before the sounds repeated themselves, like a rosaryo.

Beyond the antesala was a lady in a white sleeping gown whose face was covered by the long, dark hair that led Francisco there. She kept cutting her hair with a knife, only to cut herself over and over at the wrists.

A rotting face stared back at him, a face beyond reality, a face of his past mirrored to him – like an answer to a question he feared to ask. “Who are you?”

In a low, pleading voice, it said, “Kita.”

Alyna Jalaine A. Rubin resides in Davao City. She is currently a graduate student in the Master of Arts in Literature at the University of Southeastern Philippines. She also completed her undergraduate studies at the same university with a degree in Bachelor of Arts in Literature and Cultural Studies.

Hilom na Orbito

Poetry by | September 28, 2026

Walay makapilit sa hangin
Padulong ka nako
Mobalibad sa imong ngalan,
Busa giluagan ko
Ang pagkupot sa tinguha

Sama sa kilomkilom kini
Ngadto sa hilom nga mga kamot.
Ipahulog kini, magpalayo ko
Sama sa pagpalayo sa mga bituon didtoa,
Nagdilaab nga way pag-abot

Hayag, apan dili gayod makuptan
Higugmaon ko ikaw
Gikan sa pinulongan sa mga anino,
Sa wala mapadala nga mga suwat
Tua gimemorya sa gabii,

Sa mga pagtan-aw nga mawala
Dili pa kini matawo
Ang akong mga mata
Makakat-on sa imong porma sa hilom,
Nagsubay sa mga bitoon sa taas

Dili nako maangkon ka,
Apan ngano imo tutok
Andam ka angkonon ko nimo
Diin diay ang sayop?
Ako nga galingi o ikaw na nitutok

Ngano karon pa gaabot?
Ako mahuman na
Ikaw mao pay pagsugod
Angay ba na pasagdan ang gibati
O atubangon ni aron mawala kini

Apan istorya sa uban dili
Mao nagpabilin ako
Usa ka hilom na orbito
Naglibot sa kalibutan
Dili gayod ka ma akoa

Si Althea Janine Macapundag ay nagtapos ng BA Panitikan sa MSU-IIT. Aktibo ang kaniyang interes sa malikhaing pagsulat, drama, at pagsusuring panlipunang pagkakakilanlan mula sa mga liminal na espasyo sa loob ng sining at pelikula.

Sayang Tayo

Poetry by | September 28, 2026

Sa panahong delikado,
Nagkakilala tayo.
Ngunit ito’y dehado
Dahil hindi naging tayo.

Sa isang paaralan,
Nagtagpo ang ating landas.
Isang programa ang dahilan
Kung bakit ako’y umibig nang walang kupas.

Ikaw ang masayang pumalit
Sa mundo kong puno ng pasakit,
Ikaw ang gumuhit
Sa mundo kong puno ng pait.

Ikaw ang nagbigay ng kulay
Sa aking buhay.
Ikaw ang umukit
Sa ‘ting kinabukasan nang nakapikit.

At ako naman ay sumasayaw
Upang masabi ang aking nararamdaman
At pilitin ang mga labi na bitawan
Na sana maging tayo balang araw.

Ngunit sa paaralang ito,
Natapos ang ating kuwento
Napilit kong nilalaban at binuo
Kahit na sagad na sagad na ako.

Sayang tayo,
Dahil naging multo ka sa kuwento.
Sayang tayo,
Dahil ako ang unang sumuko.
Sayang tayo,
Dahil napagod akong umasa.
Sayang tayo,
Dahil ang mga pangako mo ay napako.

Kaya sayang tayo.

Norvelyn L. Cagang is from New Corella, Davao del Norte. Currently a second-year student, she loves dancing and reading, and is now exploring the world of writing. This is her new hobby and her way of expressing her feelings in different aspects of her life. She hopes to make more poems from this day forward.

kung pwede pa lang

Poetry by | September 28, 2026

kung pwede pa lang
mu balik sa adlaw
nga ikaw ug ako
amigo ra

bisag ang pinaka lapokon nga kabaw akoang sakyan;
wala man sad koy laing kapilian.
bisag ang tricycle nga nagkagang-kagang akoang parahon;
basta makadagan pa, ayaw na’g pangutan-a.
bisag ang hilis nga tsinelas akoang sul-obon;
basta dili pa mahimulag ang lapalapa, pwede pa.

wala na ko’y labot kung
unsang pamaagi
mubalik lang sa adlaw
nga ikaw ug ako
amigo ra.

Shana Mira Juab is a graduate of BSED English from the University of Southeastern Philippines. She currently resides in Maragusan with her cats.

Pagpag kon Kandado

Fiction by | September 21, 2026

Ang inosenteng batang maraming katanungan – mga tanong na minsan may sagot, minsan wala, at minsan napag-iiwanan ng misteryo. Sa puntong ito, siya’y napatanong: saan papunta?

Lugar na balot ng halaman. Tahimik. Masyadong tahimik.

Paglabas ng ni-rentahang sasakyan, napunta siya sa lugar na maraming taong nakikilala, ngunit hindi niya kilala.

Pa, asa man ta karon?
Naa ta sa balay sa igsuon sa imong lola, nak.

Nag-usisa ang bata sa paligid. May mga taong masaya sa muling pagkikita, mga taong wari’y ngayon pa lang nagkakakilala, at may ibang kalungkutan na lamang ang dala. Ngunit ang mga emosyong ito’y nagtatapos sa pagluluksa.

Maraming sasakyan ang nasa labas. Mga taong nakasuot ng puti, kabilang na ang kanyang pamilya.

Oh, sa mga tagtungod, pwede mo mosakay diri sa van. Mga anak, apo, igsuon.

Sa isang sasakyan na may puting kahon sa loob, nakita ng bata ang kanyang lolang sumakay. Walang pag-aalinlangan, bumaba siya at sumabay sa kanyang lola, naiwan ang kanyang ama’t ina.

Sa hindi umabot ng isang oras, inilagay ang puting kahon sa isang sementong kahon. Sa paligid, ang mga pighati ay nagluluksa. Sa kabilang banda, may mga kapamilyang namimigay ng pagkain.

Dahan-dahang lumapit ang bata. Kumain siya.

At nang oras na ng pauwi, habang umaandar na ang makina ng sasakyan, may isang batang kumakain pa rin.

Day, hutda nana. Ayaw na dalaa sa balay kay bawal na, mag-kadena!

Hindi niya naintindihan.

Ilabay nana, dalia ayaw na hutda! Dili mag-ana kay ang mahitabo ana, mag-kadina ang atong pamilya. Magsunod-sunod ang patay. Dili mo motuo? Pag tuman nalang mo.

Nang gabing iyon, pag-uwi nila, napansin ng bata ang isang puting kahon sa kanilang sala.

Hindi niya alam kung saan iyon nanggaling.

Ngunit bago siya matulog, may narinig siyang kumakatok mula sa loob.

Tok. Tok. Tok.

Jennedy Juezan was born and raised in Davao City and has always loved writing about the romanticized realities of urban life. Since pursuing her Master of Arts in Literature, she has been exploring her identity as a writer and discovering new ways to express her perspective through literature. Along the way, she found herself drawn to the art of flash fiction, where she captures emotions, moments, and stories in a few carefully crafted words.

Balik-Balik

Fiction by | September 21, 2026

Panahon sa COVID, kato Agosto 8, 2020, mipanaw akong Lola. Nag-umbangol akong mga iyaan kay mibiya na ang ilang mama, among Lola. Mao kato ang pinakauna nga mawalaan kami ug usa sa among mahal sa pamilya.

Wala pa mabalsamar akong Lola, dili kami pagawson sa gawas. “Diri ra mo sa sulod, bantayi inyong Lola, ayaw mog hawa.” “Ngano man?” “Kay basig ilisan ang lawas sa inyong Lola ug walay mubantay sa iya.”

Pasado alas 5 sa buntag, gikuha sa St. Peter akong Lola aron ibutang sa lungon ug preparahan ang haya. Miabot ang St. Peter alas 5 sa hapon sa Agosto 9, mao kato ang unang haya sa amoa. Samtang nagtáod sa trapal, gisabit sa akong uyoan paboritong karsones sa akong Lola ug miingon, “Kini, syarog muulan pa ni.”

Sa adlaw sa vigil, busy ang tanan sa pag-andam ug pagkaon para sa bisita. “Bawal jud iuli ang pagkaon pag gikan sa patay kay sundan jud ka ana niya.” “Ngano man sundan?” “O basin aron dili mahurot ang pagkaon dayon,” pasiaw nga ingon sa akong kuya. Matag adlaw, among sud-an puro ra baboy—pinirito, sinabaw. “Mama, nganong wala man niy mga gulay-gulay?” “Ay, bawal ang gulay nga magkatay-katay kay mukatay sad ang mamatay.” Wala ako katingog kay tanan bag-o pa sa akoa.

Adlaw sa lubong, gihatod among Lola sa lubnganan. Miadto mi sa simbahan aron misahan ang iyang kalag. Giuban ang mga braha ug mga gamit sa lubong. Gitawag ang myembro sa pamilya aron musuong sa lungon. Adunay misinggit, “Ayaw na mo ug balik sa inyong giagian.” Wala ako milingi ug mibalik pa.

Sa dihang mibalik akong ig-agaw si Gwen kay nabilin iyang cellphone, daghan ang mitawag sa simbahan. “Nibalik si Gwen.” Mi-contact sila aron mangita ug piso nga manok isabay ug lubong.

Lima ka tuig ang milabay, mipanaw mama ni Gwen.

Joemar James Bansil is a graduate of the University of Southern Mindanao–Kidapawan City Campus with a Bachelor of Secondary Education Major in English. He is currently pursuing a Master of Arts in Literature at the University of Southeastern Philippines, where he continues to deepen his passion for language and literature. He currently teaches Research at the Philippine Women’s College of Davao. As an educator and storyteller, he is passionate about using stories and words to inspire, connect, and give meaning to human experiences.