Anak ng tupa.
Nagbabasa ako ng kanilang mga tula
at wala akong magawa
kung hindi ang humanga
sa indak ng mga salitang
lumilikha ng paraiso dito sa lupa.
Wala akong ganyang kakayahan.
Ni Katiting. Ni Daplis.
Ang alam ko lang ay magbasa
at humanga
at magbasa
at magmukhang kawawa.
Paano ba kasi nila
binuburda ang mga titik
upang makabuo ng tula
sa langit?
Saan ba kasi nila
kinukuha
ang indayog at kulay ng
kanilang salita?
Anak ng tupa.
Pagmumura lang ang aking magagawa.
Wala akong kakayahan.
Ubos na rin ang tinta ng aking mumurahing
bolpen.
Higit sa lahat
wala akong mahagilap
na totoo sa akin
Walang pag-ibig
Walang Ligaya
Walang Luha.
Ang tanging totoo lang
ay ang tulang kinatha ng iba
at hinding-hindi ko magagawa.
Anak ng tupa.
—
Si Djamyla ay apat na taong nag-aral sa Ateneo de Davao University, mahilig magbasa ng mga tula ngunit hindi (raw) marunong gumawa.
Lina Sagaral Reyes was the keynote speaker and special guest panelist to the recently concluded Davao Writers Workshop 2012 held at Lispher Inn last October 15 to 19. The address below was her lecture at the opening of the workshop.
The sea of ashes has pervaded my dreams for the the third time this week. The dream always took place near dawn. I was on a floating platform, standing on a pile of ashes. When I tried to scoop water from the the scarlet sea, a pair of badly burned hands dragged me down. I always woke up with that feeling that I was already consumed by fire. I thought that this was my subconscious telling me to get home quickly, especially now that my Mother had just died.
August 18, 1992. Saturday. 12 noon. Matt was still in his office preparing papers for an upcoming conference. Despite the lunch hour, Matt was still hard at work… as always.