Urom

Poetry by | December 15, 2019

Gibira ka sa imong pagdamgo
ug nitugpa balik sa kalibutan.
Namukaw ang bugnaw mong singot
nga nikamang gikan sa agtang
paingon sa imong tutunlan.
Nipis ang hangin karong gabhiuna.
Nilalom imong pagginhawa.
Nituskig imong lawas sa katre
ug napabiling naghinanok.
Maskin gusto nimo tawgon
imong igsuon sa pikas kwarto
apan way mogawas sa baba.
Imong kauban mao imong gihunahuna
nga kini na ang kataposan.
Nipaspas og pitik imong dughan.

Sa wa pagdugay
niuyon imong mata sa kangitngit.
Hinayhinay nagporma ang usa ka tawo.
Nagtuk-ong ibabaw nimo,
nagtan-aw sa imong pagtulog.


Si John Carlo Patriana Beronio kay usa sa mga poetry fellows sa niaging 2018 Davao Writers Workshop.

Libro

Poetry by | December 15, 2019

Kini nahisamag atabay
ug lagutmon.

makainom ang giuhaw
sa kahibulong

mahimo sab busgon ang gakutoy
nga alimpatakan.

sa matag kitkit
nimo sa mga pulong

usapa pag-ayo hilabina ang
mga pakli sa tanghaga

ug ilad-ok sab
ang gaawas nga
pagtulon-an

aron dii mahaw-ang
sa kakulangon.

diha sa imong panumdoman.


Fellow si Renner Sasil sa 2019 Davao Writers Workshop. Miyembro pod sa Himugso Kolektibo ug BATHALAD-Mindanao. Waiter sa buntag ug sa gabii usa ka magbabalak nga nakig-asoy sa iyang musa mahitungod sa iyang kapakyasan sa gugma.

Alinsunod sa Pagbitaw

Poetry by | December 15, 2019

Natagpuan ko na lang ang sarili
na tinatanggal ang alikabok na nanikit
sa librong ilang taon
din hindi nabubuksan.

Ilang paglaglag pa ng mga dahon
bago tuluyang magpalit ang panahon.
Naroon tayo, nakatitig sa paglubog ng araw,
sinusuko ang mga sarili sa dahilan.
Para tayong mga batang naghahagilap
ng mga salita.

Kung ang pagbitaw ay paglaya
sa sarili na tila nakulong ka
ng mahabang panahon sa akin,
napamalas ng aking malambot
na rehas ang hindi pagkakakulong sa iyo
bagkus pagkanlong.

Sa pagitan ng paghawak at pagbitaw,
nanatili akong hati sa gitna, pilit inaalala
kung sino sa ating dalawa ang huling umayaw
hanggang sa ang pagtitig na lang ang natira.


Raymond Ybañez is a resident of Tagoloan, Misamis Oriental. He was a fellow of the 10th Palihang Rogelio Sicat and 7th Angono National Summer Writers Workshop.

Paruparo sa Konsepto ng Pag-Ibig

Poetry by | December 15, 2019

Bawat awit ay may kasagutan
sa mga tanong na ano at bakit
na isang paghuhusga sa subok
ng bait, sa pait, sa antas
ng panganib, sa pagsipat
ng mga kalawang sa daliri ng tiyempo.
Ang pag-init sa pagtapik
sa braso ng lamig ay hudyat
ng paghimok sa baywang ng daig.
Sumasalikop ang mga ugat
nito sa pinulbuhang rabaw tulad
ng abo sa puwit ng kawali.

Kakaiba ito dahil naninimbang
ang mga gilid at dulo nito sa
haplos ng daliri. At tulad ng pinakintab
na dyamante ay isang alipato
na masigla pa sa gusgusing kabayo.
Ang pagaspas ay isang kawalan sa eksena
ng pagdadalamhati sa tuwing mapuputol
ang gula-gulanit na salita at sinumpaan sa
dakilang pag-ibig.

Ito ang paglipad ng kulay sa
gitna ng lito, ng lipos, ng ingay.
Bawat lipad sa lilim ng panganod
ay pagtuklas na tumatama sa
pananagutan ng paningin at kalayaan.
Konsepto ito ng pag-ibig
na sumanib at tumugon sa hahakbangin:
tukuyin ang bingit, awitin ang awit,
pitasin ang bunga,
sagutin ang ‘ano at bakit’.


Adrian Pete Medina Pregonir is from Banga National High School, South Cotabato. He won the Sulat SOX Short Story Writing Competition and the third prize for the Kabataan Sanaysay category of the Don Carlos Palanca Memorial Awards for Literature in 2019.

The Chicken Traps

Fiction by | December 1, 2019

Arriving at the creek, Dina stopped to rest her aching feet from an hour of walk. She was dejected after an unsuccessful attempt to find work in a farm near the highway. For months now, she was unable to get any work so that she and her two children can have money to return to her parent’s place in Zamboanga.

It was already mid-morning and she hadn’t had her breakfast yet. She put on the ground the cloth bag she was carrying. It was a bit heavy with the five leches of rice that Nang Lorna, the bisayan who lived near the health center in the highway gave her upon knowing that she hadn’t had rice for some time now. She thought about her two children she left in the house with only roasted eggplant for breakfast.

She bent down to pick up her slippers, raised her skirt and steps into the cool murky creek. She quivered as the cold water rose to her naked thighs. Looking around and seeing no one, she raised her skirt more.

She looked toward the big river to her right where the creek empties its cold water and saw a log, surely washed out from the heavy rain the previous night, slowly floating downstream. She turned her head back. The image of her husband on that same river came back every time she saw big objects floating. It also rained hard that same night. It was more than a year ago. They found his body floating on the river bend where the water almost stood still. There was one gunshot wound on his chest. She heard people talking behind her about what really happened that rainy night, but she believes her husband was only setting traps for wild chicken across the river.

She was only twenty-nine years old. Her long black and shiny hair made her look a little shorter and smaller than she really was. Her face still carried that youthful look since she came to Ado’s place from Zamboanga ten years ago.
Life was supposed to be better here than in the congested streets of Zamboanga or the shorelines of her father’s place in Bolong where the smell of dried fish permanently infused in the air. Here, her hair always smelled of fresh coconut milk every time she returned from the spring to wash clothes and to take a bath.

Andun koliwag ug nyugan nyu?” Ado would always tease her in his native Subanon dialect as the sweet smell of fresh coconut milk filled the air. He was asking how big her coconut plantation was.

Continue reading The Chicken Traps

Dahon Nalang Sana Ako

Poetry by | November 24, 2019

Marahil, guryon akong hindi mahahalikan ang langit
sapagkat isinasantabi lang ako ng mga alapaap.
Aabutin mo siya tulad ng mga bituin sa karimlan.
Ang hiwaga ng pag – ibig mo ay kasinglawak rin
ng espasyong pumapagitan
sa tadyang na pumoprotekta sa puso ko.

Ngunit paano naman ang sa akin inay,
Minsan mo rin akong tinawag na anak, hindi ba?
Dahon nalang sana akong tinangay
ng malakas na hangin patungong kawalan.


Ivan Ridge Arbizo is from Davao City High National High School.

Skylab (You Goodbye)

Poetry by | November 24, 2019

Inigkiling ning katig
sa atong sakyanan,
huna-hunaa
ang atong mga kaagi
padulong ning taknaa

ug kon malantaw man nako
ang pang-pang nga atong
pakahagbungan,

tutokan ko gihapon
ang galurat mong mga mata
kay sa ulahi natong pagginhawa,

magbulag ta –
ikaw sa tuo, ako sa wala.


Lance Harvey Gonzales is a BS Electronics Engineering student from Mindanao State University – General Santos City.

Tinagutlo nga Pag-aninaw sa Tuboran

Poetry by | November 24, 2019

I.
subay ning sandayong midagayday
ang tubig gikan nianang tubod sa karaang
kamansi diin giugbok mo ang talinggab
sa patong nga kawayan diha sa iyang kasingkasing
ug mibugwak ang iyang tam-is nga luha
kon imong tutokan ning gisubayan sa tubig
ang lumot mikunot na, apan lunhaw gihapon-
himsog, ambongan, walay sama nga misala
sa bul-og sa luha sa kalipay
timan-i:
kining tubora mao ang matuod nga katagbawan
sa kalibotan nga bisan sa kataposang lad-ok
sa tamsi, mobalik ug mobalik siya aron sa pagsigop
sa sabaw nga inipis sa iyang inahan

II.
ug nakighiusa ang mga alindahaw
sa tagsa-tagsang pisik nianang tubora
kay gipahabogan mo man ang iyang pagkamapaubsanon
tinobdan, matod pa sa usa ka ermitanyo
nga giuhaw gikan sa makabungol nga kamingaw
ang mga alindahaw nahimong ulan–
mingbunok ug sa nahuwasan na, milurang
namingaw ang kasapaan ug nanggitib ang mga balili
kay ang luha mopahulay human sa pagbul-og
ang tubod nagpabiling ipisanan
ug higayon na sa mga pirok-pirok ug antulihaw
nga moambit sa kalipayon
human sila makasigop sa sabaw,
nanghiniksik ug dayon milupad
sa kapunawpunawan

III.
miduaw pag-usab ang uwan
kuyog niya ang habagatnong hangin
kansang taghoy misulay pagbuak sa
bugnawng lugas sa klasikong harmonyo
ug napukaw ang nahinanok nga dagayday sa kasapaan
pagkaanugon, karon ang tamsi nahisalaag na
kay miikyas ang kanhing tinobdan sa tubig
nianang kahoy sa kinabuhi
siya milukso sa pikas tampi, nanghuhoy ang iyang abaga
wa na makatultol sa kanhing ipisanan
apan siya nagpaabot hangtod sa udtong tutok
ug milupad sa wala nay pagbalik


Jovanie Garay teaches language and literature subjects at DOSCST-San Isidro Extension Campus. His short stories and poems appeared in Dagmay, Manila Bulletin’s Bisaya Magasin, Kabisdak and Katitikan. This poem won first prize during the 2019 Bathalad Mindanao Tigi-Sinulatay under poetry category.