Tingog nga Gaunos sa Sulod

Poetry by | January 15, 2012

Di na ko makadungog sa mga tingog
sa akong mga higala dinhi sa Burgos.

Di na ko makadungog ni Dodong
nga kanonay gaaghat kanako’g laag.
Wala na’ng hagawhaw nilang Toto ug Imok
nga makatakod kanako’g agak-ak.
Wa na’ng mga higayon nga magtigi mi’g
patag-asay og ihi (Kon itandi sa sulog
sa suba, dagayday ra among agas).

Di na ko makadungog sa mga tingog
nilang Yani ug Ai-ai nga nagtamudmod
nga di sila makakuyog dungan namo.
Sagad gabagutbot mi kay mora mi’g
gitanggong sa balay kon moulan.
Ug bisan tuod nga mora mi’g iro’g iring
sa paglalis, mosubang pod ang adlaw
nga kami makasinabtanay taman sa pagtuliyok
sa among utok, mora’g nalabyan og bagyo.

Apan sukad milabay si Sendong, wala na’y
laing madunggan gawas sa mga danguyngoy
sa ilang ginikanan, ang mga uwang
sa mga sakyanan, ug nangabilin nga tingog
sa akong mga higala nga galanog duyog

sa sulog. Hangtod karon, padayon ang haguros
sa akong kasubo. Wa’y kataposan ang unos.


Mark Daposala was a fellow at the 18th Iligan National Writers Workshop. He is taking up graduate studies in English at Xavier University.

To Mama

Poetry by | December 25, 2011

You look upset today Mama.
And I know why.
Do you want to hop on a time machine?
To get an abortion? A ligation?
Or a mere adoption if you feel forgiving?
 
Your brows, like two itchy bristly
black caterpillars writhed and met
as you tried to burn a hole
through my report card with your glare
and set me aflame.
 
But then you didn’t like the poem
I wrote for you as appeasement
For it used such apt metaphor
for your black-dyed hair that sparkles with dandruff
that outshines the star-sprinkled night.

You shouted at me, Mama, and I comforted myself
with the thought of your head
your sparkly flaked head shaking vigorously,
showering down bits of fake snow on the floor.
And you won’t have anyone to sweep after your mess,
but yourself, Mama.

—-
Prescilla Dorado studies writing at UP Mindanao.

Solitude

Poetry by | December 25, 2011

I say
this solitude is a cold,
slow bullet
piercing your heart

violet on your favorite white shirt
the blood blossoming into a somber flower
red and black
noiseless on your throat
muffled by your sobs

Tremble
Cower
Clamber up some secret hiding place
Fall into yourself
deeper some more
Gasp for the name of God

and with a last breath
say your prayer

forgive

this stranger
warming your heart


Janice Joy Chiongson teaches English at Philippine Science High School Southern Mindanao Campus.

Shadow Master

Poetry by | December 18, 2011

Bedtime calls hurried us to our beds,
every night was an exciting escape
where waking up was to be beneath soft cotton sheets,
and the world outside the room was where we slumbered,
and it was all because of you and your voice that said,
“Wansapanataym…”—that rooster cry that roused us,
and the Bunny, and the Dog, and the Snake
that stretched from the shadows of your hands
to the wall where your shadow play was always staged.
But age has demanded you and us
to swallow bitter spoons of cure we had refused then;
now finding yourself retired on a bed
where we cannot hurry to or escape from,
in a room where walls allow no shadow,
forcing any to retreat into your darkening skin
that has become the stage of a dying theater house,
where the last act is a shadow play
of red rashes and gray spots.

—-
Melona Mascarinas is a Creative Writing student at UP Mindanao.

Affair

Poetry by | December 11, 2011

You have remained untouched at the side of the desk
where last night we made love over papers and poetry
and pens that worked and did not work
when held over blank sheets—
their nakedness turned us on,
and you pushed me to push the pen further
while the cigar smoke rose higher and higher
like the dancing of a ballerina
swirling and twirling simultaneously
with the curves of ink that I wrote upon the nude surfaces
that invited words to glide and skate smoothly
and mark forever on their bodies.
But all that is left of last night
is a dried kiss-mark of our last kiss
imprinted on the rim of the cup where you drugged me;
your taste no longer lingering,
now fading; the drug dissolving
into the waking call of the morning.

—-
Melona Mascarinas is a Creative Writing student at UP Mindanao.

Alaala ng Kahapon

Poetry by | December 11, 2011

Tanaw na tanaw ko pa
       ang dating punong mangga
na tagpuan namin
       noong kami’y musmos pa.

Habulan dito, habulan doon,
       walang kapaguran kami noon.
Bata pa nga at walang alam
       sa mundo na aming ginagalawan.

Ngunit tila biglang naglaho ang lahat,
       pagmamahal pala’y di sapat.
Kanyang hinanap, kinabukasan sa Maynila,
       at ako’y naiwan na walang nagawa.

Ako’y naiwang luhaan,
       sa punong saksi sa batang pagmamahalan.
Ikaw pa ba’y magbabalik—
       yakap mo’t halik ako’y nasasabik.

Mararamdaman ba kaya ulit,
       And pagmamahal mo noon,
O panghahawakan na lang
       alaala ng ating kahapon?

—-
Galil Joey P. Morados is an AB Massscom sophomore at the University of Mindanao who has been writing since she was thirteen years old.

Ang Kinabuhi Murag Bubble Gum

Poetry by | November 20, 2011

bubblegum
Dili gyud maikalimud
Na ang kinabuhi murag bubble gum.
Ang katam-is imong masinati
Anyag ang imong mabati.
Kon dugay na
Iluwa na na
Kay wala nakay matiti niana
Na-na sa baba na lang imo ana.

Letse! Gipapikit pajud sa lamisa.

Pero ayaw kabalaka
Sa ako pang gipahimulong kaganina
Ang kinabuhi murag bubble gum
Kay muabot ra angay na panahon
Ang tawong may dako nga kadasig

MUHAPIT

MUPUNIT

Og MUHUNGIT

Sa bubble gum
Nga gilukop sa imong na-na

Nga gikan kaniadto sa imong
maanindot na baba.


Si Angelito G. Nambatac, Jr. ay isang mag-aaral ng AB-English sa MSU-Iligan Institute of Technology.

Estoryahee

Poetry by | November 20, 2011

Maayong balita para sa tanan!
Duol mo diri aron inyong mapaminawan!
Masulbad na gyud ang problema natong tanan
Kay nagasubay na kita sa tul-id nga dalan.

Wala ba mo kamatikod?
Nga ang tanang pobre wala na gitamakan ang katungod?
Ang mga mag-uuma ug mga pesante dili na angay’ng moluhod
Kay ang tanang ani ug abot lunhay na ang pagkaapud-apud.

Naghinayhinay na pud ug kahurot ang mga salawayon
Kay ang atong kapulisan andam na pirme ug maalagaron.
Ang mga kawatan sayon nalang kaayo pangdakpon,
Ug ang mga pork barrel dili na kurakuton.

Padayon lang kita sa pag-export ug mga produkto,
Sila pud bitaw mohatag kanato ug sinako.
Mas maayo pud kung mangapil pud ta’g gawas
Kay aron ang kwarta mas sayon ug mas paspas.

Ligdong ang pagkabahin sa nasudnong badyet,
Kay gi-una sa gyud ang armas, bala ug bayonet.
Sa sunod nalang nang para sa edukasyon,
Makaya pa man siguro nila kung patas-an lang gamay ang twisyon.

Antos lang usa ta gamay kung mutaas ang kilo sa bugas,
Kay sunod bulan mo-roll back na man pud daw ang presyo sa gas.
Ma-antos pa man siguro ang bulad ug ginamos,
Mantiner usa kadiyot sa ginagmay’ng kapit-os.

Sa dili madugay, mo-asenso na gyud kita!
Kay ang dagkong mga nasud kanato nagabira.
Haduol na ang panahon nga sila ug kita mahimong usa na,
Ang atong pagka-uyamot masulbad na ana’ng taknaa!


Anneliese O. Lomboy was born in Agusan del Sur and studies at USeP.