Category: Poetry

The Bulldozer and the Backhoe

Poetry by | February 5, 2012

Today, the media excavated the bodies of the noisy words put to silence and buried in a mute lot in Maguindanao. The ghosts of those words are back… — an excerpt, from a nonextant news article

The bulldozer, the backhoe and the men are burying the secrets of
their Masters in an open field, bigger than, um, a soccer.

The men, indifferent like the rest of the neck-held neighborhood. The
bulldozer’s and the backhoe’s hands, however, are trembling as if
they had committed a sin.

—
Denver Ejem Torres believes that he is both a fabulist and a chronicler, (after reading Pantoja-Hidalgo) through his poetry.  His works have appeared in the 18th INWW Proceedings, The Asia Writes Project, Red River Review (USA), Bisaya (Manila Bulletin) and in Under the Storm: An Anthology of Contemporary Philippine Poetry.

Pagtatapat

Poetry by | January 29, 2012

Sandali lang lumangoy 
ang mga alitaptap
Sa aking mga luha
Nang sabihin niyang
Hindi sapat ang liwanag ko
Nung gabing yun sa Kidapawan…

Ah! Hindi ko rin 
mapagmamantsa
Ang kahel nitong Claveria
Sa puti mong panyo!

—
Born in Kidapawan, Karlo Antonio G. David was a fellow at the 2011 Iyas Creative Writing Workshop in Bacolod. He is a regular contributor in Dagmay.

Pagdalaw sa Houston

Poetry by | January 29, 2012

(kina Archie at Joey)

Walang makasaysayang edipisyo ng syudad
ang nag-iwan ng matingkad na palatandaan
sa lupalop ng aking gunita.
Kundi tanging mabibilog na mukha
ng matalik kong mga kaibigang
may ilang taon na ring di ko nayakap
ng mahigpit sa kanilang mga kaarawan.
O di kaya’y naiabot man lamang ang kamay
sa mga sandaling diwa’y nag-aapuhap
ng katiyakan sa pangingibang-bayan.
Kaya nitong muling pagtatagpo
lubos kong kinagiliwan ang gabi-gabi
naming paglatag ng mga nakasalansang
karanasan sa lihim na kilusan at tanghalan.
Minsa’y napabuntong-hininga kami
sa mga kakilala’t kasamang pinaslang.
Minsan nama’y biglang napahagikhik
sa mga pag-ibig na di naipahiwatig
sa mga kapwa mandudula sa teatro.
Binagtas na ng aming mga talampakan
ang liku-liko’t mabatong disyerto.
Ngunit bumabalik at bumabalik kaming tatlo
sa pagtunton sa mga kalyehon ng nakaraang
kaytitingkad ng mga palatandaang iminuhon
ng aming mga di malimot-limot na kahapon.

—
Edgar Bacong studied AB Sociology at the Ateneo de Davao University, and now lives in Zurich, Switzerland.

Medusa's Garden

Poetry by | January 29, 2012

In solitude, she picks the pebbles one by one, big and small, round and edged, and stacks them in the middle of her garden. Not to build a tower and climb its circular stair; to raise a fountain into the sky is not to defy the gods but to honor them with air and water spiking and sprouting from the land. The stones swell up and the mound takes the shape of the layering years when the mosses have not yet reached the necks of her sculptures. She looks at them now and then squinting from the sun’s glare wondering how long it will take the merchants to be lost on her side of the island once more.

Continue reading Medusa's Garden

Lamat

Poetry by | January 22, 2012

Akong gibaktas ang mangingilad nga kalasangan
aron ako makaabot sa among tugkaran,
apan sa kalit akong nabantayan
ako diay wala na sa kalasangan.

Palasyong marmol kalit nga nakita
hubo nga babae sa ulan nagsayaw pa,
itoy nga nagtuwad pula ang mga mata
Diyos ko! Asa nakong dapita!

Apan akong gibati ang lami nga pagbati
nga nialibyo sa kahadlok kong gihikbi,
kwarta, bulawan ug pagkaon sa ako gidalit
apan ako sa ila kinahanglan magpabilin.

Sa dili layo akong nadunggan
pagtawag kanako sa akong hingtungdan,
ug karon ako nang nakat-onan
nga ako sa kalasangan pila ka adlaw nang nawala.

—
Born in Bislig City, Surigao del Sur, Michael is a 3rd year student of AB Literature at USeP.

Ang Pluma Ko’y Balisong

Poetry by | January 22, 2012

Ang pluma ko’y balisong
Ng isang mandirigmang makata,
Hinulma ng nagbabagang puso
At nag-aalab na mithi;
Pilit mang sakluban 
Ay ‘di mapupurol.

Ang pluma ko’y balisong
Na tutusok sa bawat manhid na dibdib,
Nang ang sakit ay madiin
At nang matutong masaktan at lumaban.

Ang pluma ko’y balisong
Na hihiwa sa mahigpit nilang pagkakahawak,
Puputol sa kamay ng mga nagmamani-obra
At lalagot sa ideolohiyang sila ang bubuhay sa atin.

Ang pluma ko’y balisong
Na palaging nakasikbit sa gilid,
Ipapares laban sa kanilang mga baril
Ngunit magtatagumpay kahit pa sa kamatayan.

Ang pluma ko’y balisong
Isang malakas na boses at ‘di mapapaos,
Ang talim nito’y sing-talas ng mga matang dilat–
Patuloy na naghuhukay sa loob ng bawat isa
Nang masilayan ang mga bayaning nakahimlay.

Ang pluma ko’y balisong
Na patuloy na magtatalop sa makapal na balat
ng nakaraang pagpapakasasa,
Huhugis ng mga tulos upang gawing marka sa sukat
ng kalayaang ‘di matatansya.

Ang pluma ko’y balisong 
Isang tansong pamana mula sa rebulosyunaryong mga ninuno,
Isang tunay na hudyat ng kalayaan at ‘di isang huwad na panulat.

Ang pluma ko’y balisong
Maparam man ang aking panandaliang buhay,
Ang mapula nitong kaluluwa ay walang humpay na magpapasalin-salin
hanggang sa diwa at puso ng mga makatang isisilang pa. 

Ang likido nitong pula ay patuloy na dadanak sa papel ng ating
kasaysayan.

—
Anneliese O. Lomboy studied AB in English at the University of Southeastern University.

Nocturne

Poetry by | January 15, 2012

I listen to the sky speak of tenderness
in a dialect dappled with stars. I listen
to trees talk eagerly of cooler winds

and true love among everything else
that is awfully missed in this part of town.
Like an ancient thief prying for the word

that reveals Earth for all its treasures,
I listen so I can learn about the night
and its most careful gestures so when

it is my turn to speak I can say – Yes,
the world insists on darkness and difficult
magic. And yes, there is music to ease us

in our sleep. In my dreams, I learn of time
as the heartbeat of angels spoken with
indelicate accents of light, and although

I have yet to offer what little I have left
of prayer, I keep my fingers unfurled,
my palms open to promises of better days

and lovelier afterhours. Yes, let us talk of love.
Let us talk of prayer. Let us talk of things
we have yet to offer. Because when this part

of town slowly yields to slumber,
it will be to the drone of rainclouds drifting
over a thousand fluorescent flowers.

—
Allen Samsuya was a Creative Writing major at UP Mindanao. He was a fellow for poetry at the 2009 Davao Writers Workshop, at the 18th Iligan National Writers Workshop, and at the 50th Silliman National Writers Workshop. Some of his works have appeared in Philippines Graphic, SunStar Davao and the Best of Dagmay anthology.

Kalit

Poetry by | January 15, 2012

kalit ug hait
ang sagpa sa hangin
dihang nabalitaan niyang
wa na iyang inahan.

kalit siyang nabungol
sa gikusgon sa sagpa
sa pulong,
sa kahapdos nga karon pa niya
sukad nahinagbo,
sa syagit nga gapakahilom
sulod sa iyang dughan.

bug-at

ang dag-om sa iyang huna-huna.
may gibug-aton kini nga di matimbang
sa maskin unsang pulong
ug malitok lamang sa hilom
nga paglanab sa iyang luha.  

wa niya damha
nga karong taknaa,
kalit

mahagsa ang langit

—
Gratian Paul R. Tidor is a young poet and visual artist from Dipolog City.