Settings

Poetry by | April 29, 2012

The chess tables start to crowd in with old men in pillbox hats
on that hour when the sky turns the color of dishwater.
They repeat heroisms of ancient wars here on tiles, the focus
in their eyes pronounce as wattle under their chins. No sooner
than when a thousand lanterns are plugged on, hanging
like diamonds from knobby branches, vertical eyes prepared to drop
before the tears, the drifters come through the green gaps of bush.
They weld into the concrete around the trees; lean on the spray
of a three-tiered fountain, lay their heads against the thighs
of a whore who will later give massages in street corners. Now,
the old are fixed in permanent stoops like black birds
eyeing toppled carcasses of wooden kings. In the bygone sun,
the trees wear patches of dark like second skin, thick wedges
of quiet, unmoving but for the vagrant wind looking for dead
leaves on low branches. They crackle like eggshells under shoes
or the slow fire of cigarettes. Stray starlight sieve irregular
through a tree ceiling, liver spots on the skin of earth,
signs of lost manners, leavings of light, dirty grays below the brows,
signs of sun gone without telling.


Zola Macarambon heads the CDO Writers Bloc and has just given birth to a baby boy.

Ang Musika Sa Merkado

Poetry by | April 29, 2012

“Isda, isda” dungog nako sa pagaw nga tingog sa tindera,
“Baligya selopin” ingon pud sa gamay nga tingog sa bata.
Tuyok ligid pud sa kariton kang manong,
Nga ang sulod puros kangkong.

Sa agi-anan, aduna pud tagaktak sa sinsilyo,
Halin sa batang gapamaligyag sigarilyo.
Sa tindahan, sonata sa pirated nga DVD,
Gi-kawatan diay sa tao nga ga-ngisi.

Sa dalan, dyip niserbato atubangan sa motor,
“Hi-way, hi-way” siyaget pud sa konduktor.
Sa kilid-kilid, daghan gapamaligyaay,
Lumba sibat dayun dala siyaget, “naay mangdakopay!”

“Ngayo ko hinabang” ingon sa tigulang sa tungod,
“Prutas mga miga… suki” sa unahan pud ga-tukod.
Aduna pud gapanit-sit sa chiks sa atubangan,
Sa merkado, maski unsa imong madunggan.

Saba paminawon kung bu-ot huna huna-on,
Labi nag ikaw gahilom og sila imong paminawon.
Pero sa kadugay na nako diri nga lugara,
Mao nah ang imong matawag nga ilang musika.


Karen Mae O. del Puerto is reviewing for the NLE Board exam and is a part-time violin teacher in prep and elementary school in Cagayan de Oro City. This is her first work featured in Dagmay.

Kape

Poetry by | April 22, 2012

Ang umuusok mong init
Ang siyang umakit sa akin
Na ika’y aking tikman

‘di baleng bibig ko’y mapaso
Mula sa iyong naglalagablab na init,
Malasap ko lang ang taglay mo’ng sarap

Pero dumaan ang ilang minuto
Napagtanto ko na mas malalasap ko
ang iyong sarap kung init mo’y tama lang,
Kaya mas mainam na hihintayin ko na lang
Ang sandaling pwede ka na

Sa sandaling ako’y naghintay
Hindi ko namalayan –
Dahan-dahan ka ng lumalamig

Pero dahil ayokong masayang ka,
pinagtiyagaan na lang kita,
baka sakaling pwede pa?
Ngunit sa aking paglasap,
Sarap mo’y nawala
Mula na’ng init mo’y naglaho


Armando Fenequito, Jr. is a third Year Bachelor of Arts in Literature student of University of Southeastern Philippines.

Sometimes on the Road to Kidapawan

Poetry by | April 22, 2012

Long have I been loving to love
a nameless, whose face remains
faceless amidst all attempts
of masking her the looks of every
leading lady in the romance movies
I so dearly enjoy in the afternoons
when there is nothing better to do but
to pretend to love, be loved, to imagine.
This is also one reason why I’d like
to travel home to Kidapawan.

In the van, I like it when I lean
on my own shoulder, thinking
it was your breath wafting on
my skin as I imagine you
sleeping, while I look farther, until I
forget you because of the rubber trees
and the occasional drizzles of Makilala,
the signals of the proximal embrace
of a mother, perhaps, or an old friend,
or of our high school memories
of little fondness. And there, memories!

Ah, another reason why I love
to travel home to Kidapawan.
The nearer I get, the clearer
you appear, smiling.

Slowly, I remember your name.


Paul Randy Gumanao is BS Chemistry graduate of Ateneo de Davao University who loves words the way he loves elements.

Awit ni Schamsia

Poetry by | April 8, 2012

Sa Afghanistan mahigpit na ipinagbabawal
ng grupong Taliban sa mga kababaihan
ang pumasok sa paaralan upang mag-aral.

Ang sinumang sumuway sa patakarang ito
ay tahasang pinaparusahan sa pamamagitan
ng pagliligwak ng asido sa mukha.

Nobyembre 2008.
Pinili kong idiin ang lapis
Kaysa magkuskos ng dungis.
Magbuklat ng mga aklat
Kaysa magsulsi ng hijab.
Magsaliksik sa pali-paligid
Kaysa mag-igib lagi ng tubig.
Nais ko lamang ipabatid
Babae man ay may himig:
Makaniig ang lawak ng kaalaman,
Maglinang ng sariling kapasyahan,
Kaya lusawin man ng asido
Ang buo kong pagkatao
Iluluwal ng kaluluwa ko’y pangarap
Na susuhay sa dalisay na hinaharap
At magbibinhi ng karunungang
Magpapalaya sa aking angkan.

(hijab- katagang Arabiko na nangangahulugang kurtina o di kaya’y belo na pantakip sa mukha ng mga kababaihang Muslim)


Edgar Bacong studied AB Sociology at the Ateneo de Davao University, and now lives in Zurich, Switzerland.

Ang Kubal sa Kamot ni Mama

Poetry by | April 1, 2012

Akong mama naghigda sa sopa,
Singot murag gitanom na mga yamog sa iyang ilong
Tungod sa kainit sa hapon,
Ang iyang hagok naga-away sa syagit
Sa tigbaligya og taho sa gawas
Iyang kamot nagagunit gihapon sa silhig,
Pati sa iyang damgo walay undang og silhig.

Gitanggal nako ang silhig sa iyang kamot
Unya akong mga tudlo nagahilot sa iyang palad,
Ang kubal sa iyang kamot bagnol sa akong panit.
Pangutana nako mama,
Ma, gipanalipdan ba aning kubal ang imong mga kamot
Kadtong si papa, nakit-an nato
Ginakiyod atong silingan sa inyong kwarto
Unya imo siyang gisagpa-sagpa
Hantod iyang nawong maspula pa sa akong regla?
O Kadtong hubog si papa, nagmaoy,
Gusto ko kulatahon
Kay sige ko hilak, dili ko molingkod sa iyang paa
Unya gikumot nimo iyang buhok,
Gilabay nimo siya sa basurahan didto gawas sa balay?
O kadtong nilayas na si Papa,
Ikaw na tigluto didto sa karinderya ni Manang Marla,
Ikaw na tigbaligya sa mga kendi ni Manong Oli,
Ikaw na tiglaba sa mga panti og bra ni Manang Marla?
Ma, gipanalipdan ba aning kubal ang imong mga kamot?

Wala ni-abri ang mga mata ni mama
Pero iyang baba abri,
Hagok maslalom pa sa balon,
Og iyang kubalong kamot,
Nisirado sa akong kamot,
Dili mobuhi.
Mao ang tubag niya sa akong mga pangutana.


Glyd Jun Arañes is a research assistant of the Philippine Women’s College of Davao. He was a fellow at the 2011 Davao Writers Workshop and the 2010 ADDU Writers Workshop.

Departure

Poetry by | February 26, 2012

Sorrowful praying the litany
as the crating ceremony starts,
gently cleansing the cold corpse
like a rose, frail and white.

Lethargically endowing the suit
that will be the suit of death,
just veiling it on delicately
delicately as if to a fragile baby.

Retaining the features on the frame
fashioning the breathless grimace,
making the inanimate shine
like the best resemblance ever made.

Sorrowful praying the litany
as the crating ceremony ends,
gently lifting the cold corpse
as the in-coffining accomplished.

Musika I

Poetry by | February 26, 2012

Karon ania napud ko
Ilawom sa landong ni’ng dakong kahoy,
Kauban ang karaang gitara
Sa pagsakit diri ako magdanguyngoy.

Sa paggitik ko ni’ng instrumento
Hinay nga milupad ang mga tono
Puno sa kasakit padulong
Sa walay katapusang kawanangan.

Og ang gikumot kung dughan
Giabuhap sa nipis og mainitong musika
Nga miagi sa gamayng dalan sa akong dalunggan
Paingon sa paghilot sa napiang kong kasing-kasing.

Sa kada kaskas ning karaang gitara
Inubanan sa paghaplas sa kanunayng init nga sonata
Sa paglupad sa mga pino og hinayng tono niini
Hamis og humok nga mga kamot sa musika tambalan ka.