Category: Poetry

The Weekend

Poetry by | November 24, 2013

It seems like a lifetime
ago since I last had
the weekend all to myself.
And that includes every
Friday afternoon that went

unspent on cheap spirits,
and strangely riotous porn.
Instead, there is always
work. These days,
there is always work,

or a phone call, or a lover.
It seems like I have grown
heavier since I last enjoyed
dinner, or excessive
sleep, or a lonesome run

in the morning. Only
the alarm clock keeps
me quick on my feet
these days. Even when
I wake up on the wrong

side of the bed, I roll
out with enough patient
alertness. There are
absences I have yet
to offset as always._

—
Allen Samsuya is a creative writing major from the University of the Philippines Mindanao. He is not a porn star, yet.

Bangon

Poetry by | November 24, 2013

Maraming naanod na bahay.
Kasingdami ng mga nawasak na buhay.
Lupang dating sagana sa likas na yaman.
Nagmistulang isang malawak na libingan.

Niragasa ng baha ang buhay na nananahimik.
Binasa ng ulan ang mga batang walang imik.
Nilamon ng dagat ang bawat pangarap.
Nawalan ng silbi ang bawat pagsusumikap.

Sa pagkakadapa ay muli nating ibabangon.
Mga bayang nasalanta’y iaangat sa pagkakabaon.
Nangangaylanga’y tutulungan natin ngayon.
Upang kaginhawaa’y makamtan sa madaling panahon.

Duha ka Balaan

Poetry by | September 28, 2013

Duha ka balaan
Domingo karon, Simba na.
Sul-ota ang labing puting barong
ug itom nga sapatos ug pantalon. Luhod,
bahalag imong duha ka tuhod
mokurog. Antosa lang!
Lunes na bitaw ugma.
Inig sulod sa imong buhatan.
Naa’y lain nga magpenitensiya
og tilap sa imong tiilan.

—
Si Jondy M. Arpilleda usa ka magtutudlo sa Kapalong College of Agriculture, Science and Technology, Davao Del Norte. Usa siya sa mga deligado sa Taboan Writers Festival nga gipahigayon niadtong bulan sa Pebrero didto Dumaguete City.

Kamote’t Kalabasa

Poetry by | September 28, 2013

Kakang kaawa-awa.
Kalangita’y kulimlim.
Kokoteng kakalabasa.
Kakapa-kapa sa dilim.
Kakantyawan ng kaklase,
ng kakamoteng kokote.
Kapagka’t kinakapos,
Kung quiz pulos kutob.
Kinukulang sa kain,
Si Kaka kapag klase.
Kaya kung siya’y kutyain,
Kakang kakalimot e.
Kakang kakalimutin,
o Kakang kakalimus din.
Ang kinsenas ni Ka Tunying,
Sa kuryente palang kukulangin.
Sa kuko’t katam nakaasa,
ang kontraktwal na ama.
Ang kinsenas ay katiting.
Si Kaka’y `nong kakainin?
Kukulog-kulog ang kalamnan.
Kinakalawang na kaalaman.
Kahabag-habag na Kaka
Di makain ang kamote’t kalabasa.

—
Born in Davao but raised in Gensan, Mark Arlo H. Segundo is a Medtech student from UIC.

Willow

Poetry by | September 28, 2013

I admire the willow that grows over there
Branches are pliant can sway everywhere
Leaves so narrow can fly like a sparrow
Cat skin bearing so dark and hollow.
Has yield itself osiers and woods
Down that edgy soil where it grows
Thankful is he to find great comfort
To climate that gives him all sorts.
Such beauty exonerates pain
False convictions to deceiving lies
Subtle cries to pretentious smiles
Obvious lies to innocent pleading.
The willow itself speak out its meaning…
—
Abi is a third year Accounting Technology student at the Ateneo de Davao University.

Konsensya 

Poetry by | September 28, 2013

Araw ay sumisisikat
aking mata ay ididilat.
Pagkain ang problema
ng taong salat.
Wala akong trabaho
na pinagkakaabalahan.
Isang tasang kape
aking hahagkan.
Pagkatapos magligpit
ay matutulog ulit.
Hanggang sa akin
may kumalabit.
Aking konsensya na
sa komersyal ko lang nakikita.
Aking pangalan
kanyang isinampit.

Yan Yan is an apiring writer from Mindanao.

Limot

Poetry by | September 15, 2013

Minsan, sabi ng talaarawan ng ating kamalayan sa nakaraan,
Tayo’y bumuklod, bumukod sa sigaw ng bayanihan sa daanang
Siyang tinitingala nating larawan ng kalayaan,
Binuhay ang karamay nating alaala ng kaalaman, kasaganahan, kaginhawaang
’di mapanlinlang, ’di dinadanakan
ng dugo ng ilang mulat na taongbayan.
Ngunit, sa paggulong muli ng buhay,
Pagkatapos pinadilaw ang kulay ng tagumpay,
Tunay na kay daling pinabayaan
ang pagbabantay na pumatay sa bangungot ng baluktot na paghahari-harian
sa bayan na ang pinagkukunan ng kapangyarihan
ay ang bawat isa nitong mamamayan.
Kay daling nakalimutan, ang dating ipinaglaban
Kaya, nadaganan na naman
Ang batang gutom ang panggising,
parehong pangangasim ng sikmura
ang ipinanghehele sa pagtulog sa gabi,
Ang magsasakang panalangin ang isinasabay
sa walang katiyakang pamumunga ng bawat punla,
Ang kayod-kabayong mama na maghapon man
ang pangangapa sa pagbabanat ng buto’y
lansangan pa rin ang uuwian,
Ang inang gaano man kalawak ang karunungan
sa mga pamamaraan sa pagtataguyod ng pamamahay,
walang pa ring maihain sa sahig na s’yang mesa
tatlong beses sa ’sang araw.
Kaya, nakakapagtataka maililibing na naman ba
ang kamalayan sa kasuklam-suklam na kasalukuyan?
binasa sa Baboy: Ato Kini! sa Turtle’s Nest, Cebu

—
JM Cortes Acut from Cagayan de Oro has been a fellow for fiction at the 1st Xavier University Writer’s Workshop and at the 8th IYAS Creative Writing Workshop.

Bituon

Poetry by | September 15, 2013

Sa kasamtangang ako galantaw sa kalangitan,
Aduna ko’y nakita nga bituon nga nagdilaab
Ang siga niini nagahatag ug suga’g kahayag
Sa ngingit ug ngi-ob nga payag.
Ako nagalingkod sa ilalom sa kahoy sa mangga
Gibuswak ang akong gibati nga nag inusara
Naghinulsol, nangutana sa akong kaugalingon
makab’ot ko pa kaha ang mga nagsidlak-sidlak nga bituon?
Pila na kadekada ang nilabay
Apan ako nagpabilin nga usa ka alalay
Usa ka sulugoon diri sa bukid ni tatay
Ako nalang hikalimtan ang akong mga damgo nga gianay.
Kalisud mahimuyo kung ikaw wa’y alamag,
Sa kalibutan, wa ka’y mahatag
Unta usa nalang ko kalanggam arun ako makalupad
Makalugsong sa layong dapit, manimpad.
Bisan paman sa kalisud sa kinabuhi
Bisan paman ug akong dalan hiwi
Ako nagatuo, nga makab-ot ko ang bituon
Nga maghatag ug kahayag sa akong kaugma-on.

—
Jimmy G. Balane studies literature at the University of Southeastern Philippines.