Category: Poetry

Iyang Agik-ik ug Pahiyom

Poetry by | November 27, 2016

Ang agik-ik aning bataa
maka-buak niining samin
diin ko ginahanduraw
ang akong mga kaagi.

Sa matag tan-aw ko
sa akong kaugalingon
niining samina,

Iyang matag pahiyom
makahanap sa akong panglantaw;
akong nawong nagkaguol,
nagkatiguwang.

Krishna Mie graduated with a Masters Degree in Applied Social Research and a Bachelors Degree on Secondary Education Major in Social Studies. She is currently working as a faculty of the Humanities Division at Philippine Science High School – Southern Mindanao Campus where she teaches Social Science Courses.

Hindi Muna Ako Tutula Hangga’t Mahal Pa Kita

Poetry by | November 27, 2016

Kaya kong magkuwento tungkol sa simula
Noong manipis na foam lang ang pumapagitan sa sahig at mga likod natin
Dahil minimum wage lang ang kinikita mo bilang
Saleslady sa isa sa libo libong tindahan ni Henry Sy
At pa-raket-raket lang ako bilang tutor ng mga anak-mayaman sa Iloilo.
Kaya kong punuin ang magdamag ng mga sugilanon ng pagtitiis mo
Sa pagkain ng sardinas dahil ito ang paborito ko,
At ng paggising mo sa madaling araw upang ipag-igib ako ng tubig
Mula sa poso, ipag-init ng pampaligo’t pang-kape,
Ipagluto ng baon at ipagplantsa ng palda at blusa noong, sa wakas,
Ay natanggap ako bilang guro sa pribadong eskwelahang laging sanhi
Ng trapik sa General Luna. Marami tayong mga kuwentong
Kagaya nito, at pwedeng parisan ng metapora ang bawat alaala, ngunit
Hindi muna ako tutula hangga’t mahal pa kita.

Maaari kong awitin ang mga napagkasunduan nating
Maging theme song noong mga panahong ginagabi tayo
Sa pagtatrabaho nang parehong walang overtime pay:
Sana’y Wala Nang Wakas dahil Sharonian ako, at Head Over Feet
Dahil adik ka kay Alanis kahit hindi mo makabisa ang spelling ng apelyido niya,
Kagaya ng palagi mong paglimot sa petsa ng birthday ko.
Maaari kong awitin ang mga naka-loop sa playlist ko
Noong paulit-ulit mo akong sinuyo para lamang muling iwanan,
Na para bang paulit-ulit mo akong ini-endo para pag-aplayin
Sa parehong posisyon. Iba’t ibang himig at titik
Ang kaya kong ilapat sa aking pag-iyak, hagulgol, at pag-ngawa
Sa tuwing pinili mo akong saktan. Aking sasabayan ang ritmo
Ng bawat isa hanggang marindi ka sa sintunado kong pagkanta; ngunit
Hindi muna ako tutula hangga’t mahal pa kita.

Papayag akong sumayaw kahit pa nga walang tugtog
Basta’t maiyugyog ko lang ang katawan kong pagod na pagod na
Sa pagluhod at pagsusumamo sa mga novena ko kay St. Jude
Dahil ayoko nang umasang titino ka pa, kagaya ng
Hindi ko na pag-asang mare-regular pa ako o tataas ang sweldo.
Papayag akong sumayaw, umindak, at maglupasay
Bilang tanda ng pagbitaw sa nag-uumapaw na poot at galit
Na dala ng panghihinayang sa labintatlong taong sinayang
Nating dalawa. Hahataw sa galaw ang aking mga paa ngunit
Hindi muna ako tutula hangga’t mahal pa kita.
Dahil hangga’t may natitira pang katiting na pag-ibig sa kasingkasing
Ay hindi magiging sapat ang ritmo o tugma; walang saysay
Ang mga metapora. Ang bawat salita ay mananatiling kabalintunaan
Ng kabiguan nitong aking akda kaya’t ipagpaumanhin mo sana kung
Hindi muna ako tutula hangga’t mahal pa kita.

Early Sol won second place in the Hiligaynon Short Story Category of the 2016 Carlos Palanca Memorial Awards for Literature. She has been a fellow in several National Writers Workshop. She currently teaches Mathematics, Education, and Statistics courses at the University of the Philippines Visayas.

Wildflower

Poetry by | November 20, 2016

Weed, they say
Of the sprout
That blooms in concrete.
Wild, because its color
Is sunkissed.
This weed they curse,
This weed they raise their fists,
This weed they fear.
Yet be the wild blossom
That stands unwavering,
That waltzes with the wind.

Stephanie is a creative writer, blogger, and enthusiast of all things creative. She graduated with a BA in Literature at De La Salle University – Manila. She has attended two Mindanao-based workshops, namely the 1st Cagayan de Oro Writers Workshop (2016) and the 2013 Davao Writers Workshop. She’s currently working on her first work of poetry, Animalia: a collection of animal poetry. The poem, “Wildflower,” is from her collection of works entitled “Found.”

Unsaon Pagpatay sa Ok-ok

Poetry by | November 6, 2016

Pag- andam og tsinelas,
kanang baga, kanang malaparo.
Pag-andam og tirongan,
kanang talinis, kanang taas.
Pag-andam og silhig ug sako,
kanang dako, kanang lapad.

Tuktoka sa iyang panimalay.
Kon makit-an nimong
gakamang-kamang ang mga ok-ok
sa Boulevard, hinay-hinayag duol.
Unya kalit walupa
sa baga nga tsinelas.

Ug makaikyas unya musukol
ang inahak, kuhaa ang tirongan.
Tusoka sa lungag kay tingali
misuksok sa Brgy. 23-C.
Tusoka gyud hangtod madunggan
nimong napislat ang iyang lawas.
Unya kuha dayon kag silhig.
Hiposa, tapoka, isulod sa sako
panaghoy murag daw sawaay.

Inig kadlawon ilabay sa kasagbotan
Ug aron mahimangnoan ang tanan
butangi og pasidaan,
ok-ok ako huwag ninyong tularan.

Sayon ra patyon
ang mga gagmayng ok-ok.
Perog kung dinagko
na Insekto na gani,
Ayaw sa patya,
kay istudyohan pa.


Errol A Merquita is a free lance writer based in Davao City. He believes that even cockroaches can go to heaven.

Friendship

Poetry by | November 6, 2016

It is cosmic. But why do we try
reducing it precisely to habits?
Perhaps it sleeps, too, and wakes
to a new day like we do.
It sits momentarily, reviews a list of needs
and few serviceable tasks in a day.
Perhaps it looks for a quick inspiration, too.
A good call, or a response to a message
which has not been read for a couple of hours.
Neither circumstances nor excuses will ever
lose its value. After conflicts and neglects,
it restores and seeks itself again.
Perhaps it finds a new space
sometimes: once in a week, a month or two.
How long can it travel alone? It learns
where it stumbles upon itself.
It does not know it loves
because sometimes it reads too much.
It raises a mirror to itself and gazes
long at what it only wants to see,
and throws a question it cannot even answer.
Only when it demands, it delivers
a disappointed look.
It also hates and does not accept,
even itself. When it is in pain, it goes back
to where it once found itself easy.
It strangles with both hands but stops
to a sight of love, open as widening palms.
Then it goes home, empties out its pockets
full of ever-hefty disquiet.
Later, before it rests, it remembers
and holds a new precious thought.
Only it knows how it always wishes itself best.


Arian Tejano graduated from UP Mindanao. She’s currently residing in Dumaguete City in pursuit of writing, her transition and a new life.

Hugot sa Uway

Poetry by | October 30, 2016

Ang kakusog
sa hangin mipalid
sa balod,
aron gaan inig layag
ang bangka nga misugat.

Kay sa langtod,
ang baybayon gahulat,
andam moduyog nimo
bisan asa.
Layo sa kaniadto,
layo sa ilaha
padung sa kaugmaon
padung sa imong
kaugalingon.

Rhea Valdez is a third year student of Ateneo de Davao University taking up BSED-English.

Going home

Poetry by | October 30, 2016

I leave today behind
in the jeepney
like snakeskin.
i leave it
in the blur of city lights
and hair waving like flags.
i leave it
in the sway
of sleeping strangers’ heads,
in the noise of traffic
drowned
by the still silence
of passengers—
skin to skin
we still carve spaces
between each other.
the engine
thrums and roars
underneath the seats,
a steady heartbeat
and like infants
we surrender freely.
when you are lonesome
it’s easy to find safety
in the silence
of strangers
and easier to spill past selves
into the highway
to leave them,
in the black smoke
and sea of headlights
and come bare and clean
into bed
close to midnight.

the wind can wash
almost anything away.

Ma. Theresa Jabar is a student from Xavier University Ateneo de Cagayan.

Dulom

Poetry by | October 23, 2016

Ako nga diri gapungko,
sa dalom sang galuya nga bulan,
gaisip gid sang maayo.
Gatanga,
gapamatyag.

Hindi ko gusto nga maghalin diri
pero wala ta mahimo,
sa akon ‘di sila gusto.
“Damak, baho
wala pulos.”

Gasakit akon dughan,
uliton naman tanan.

Ang langit nga gadugo,
ang manok nga gasyagit.
Ang adlaw nga gabagabaga
nga daw ginasunog akon panit.

“Piste, ara na sya,
ay ka tonto.”
Diri naman ka natulog?
Panglimos sa iban didto.
Halin diri, mag-abri na kami.

Gihimos ko akon mabilang nga gamit.
Silaw ang adlaw ah,
kanami magpaipit.

Arsean Kerk H. Lopez, is a 5th year accountancy student in Ateneo de Davao University.