The Weight of Air

Poetry by | September 7, 2026

For Nanay Lucing

Your chair rests hollow,
like the loosened edge
of an old woolen shawl
frayed with forgotten prayers,
spun from a thread
you weave and pull,
packed with promises.

A quiet tear dampens this blue mat
where your light still lingers.
A slow drift of dust hung in the hallway
marks another year without you.

The silence remembers
how you kept the peace—
the steady rustle of your rosary beads,
the sharp, sweet scent
of camphor and dried liniment,
the low kettle whistling over morning coffee,
and the patient rhythm of your hands
smoothing out the wrinkles
of our folded lives.

How do seasons turn
without your knowing,
as you drift toward other fields
to tend a garden of starlight
for our collective peace?

How many silences will pass in this room
before grief stops feeling
like an open doorway?

I wonder whose hands will reach
to hold my shadow
when the dark begins to break—
as I breathe these heavy verses
into the quiet air.


Gino holds a Bachelor’s degree from Xavier University Ateneo de Cagayan. He was a fellow of the 2010 Davao Writers Workshop and the 2015 Cornelio Faigao Writers Workshop.

Tartanilya Travails

Poetry by | September 7, 2026

He is no Sleipnir, gifted with speed
And his master, no Odin either.
Mortal man and an even more mortal beast
Plying the concrete though narrow Badelles Street
Stopping by every now and then
To pick up pasaheros
Who climb up the tartanilya to sit behind his master
On the box seat, back hunched from the burdens of life,
On one hand a whip that is hardly used.
An old woman struggles to climb up carrying her basket
Filled with vegetables and who knows what;
A young girl, in a graduation regalia, wearing high heels
Nearly missing the step-plate; her mother behind her,
Sweaty clothes sticking to her skin, make-up melting on her face.
He is no Sleipnir, and his master no Odin either.
They are not traveling by sea or sky nor to the underworld,
Just through the concrete though narrow Badelles Street,
Bearing the burden of the burdened.


Therese Padilla Abonales is a native of Iligan City in Northern Mindanao. Her stories have appeared in Mindanao Harvest, the now-defunct Panorama of Manila Bulletin, and NCCA’s Mantala Literary Journal. She was a fellow of the 28th UP National Writers Workshop in Davao, the 4th Iligan National Writers Workshop, and a senior writing fellow in the 29th Iligan National Writers Workshop.

Bag

Poetry by | September 7, 2026

Ito ay bag na aking dala sa eskwelahan
Saking hirap na mga balikat ito’y pasan
Mabigat man minsan na ito ay sakbitin
Mas mabigat ang liwanag saki’y binilin.

Sa loob ng bag na ito’y di lamang kagamitan
Bagkos pag-asang magdadala ng kaginhawaan
Pag-asang kalakip ay ang matayog na ekspektasyon
Akong kanilang itinaas upang siya ang mag-ahon

Ako raw ang pag-asa ng pamilya
Kasama ay ang bag na aking dala
Ako ang huling alas na inihain ng aming tahanan
Ang lalaban sa laro na tinatawag nilang kahirapan.

Ngunit ako’y natatakot rin
Pagkat labis nilang hangarin
Isang tungkuling di ko ninais tanggapin
Sa balikat ko’y tahimik na nakabitin.

Ngunit gaano man ito kabigat di ko ito bibitawan
Sa halip ito ay aking iingatan at pangangalagaan
Pagkat habang sinasakbit ko ito patungo sa paaralan
Siya namang hakbang ng pamilya ko palayo sa kahirapan.


Kent Nathan S. Mortilla is currently a Grade 12 student. He loves writing poems about his feelings and experiences as a form of self-expression. This poem was written during days when exhaustion and doubt weighed heavily on his heart.

Har

Poetry by | September 7, 2026

Har… lingkod diri sakong kilid,
tan-awon natong mag dugo ang langit!
Naa ko’y dala isa ka bag na aligotgot.
Kan-a ning mga bildo sa akong kagahapon.
Ali, Har, ayaw lang gud kaulaw.
Mura’g samin ang tubig oh!
Aha paka…
istoryahan natong kalibutan,
samtang naka atubang ta sa dagat!

Har, ikaw ang tubig sakong kinabuhi.
Nagpakalunod ko ani
Mawala lang ang namilit nga balas sa lawas
Pero salamat ha
Gi-paak ko diri ug niknik!

Har, talikod
Ibton sa nako ning mga bildo sa imo likod.
Waka kabantay ani?
Ikapila taka gi-ignan?
Naka-ungkit diri sa lubi,
akong mga bilin para dika makalimot.
Paduol sa mga nag-bulang bawod.
Magpabukot ta diri
Sabay natong sumbagon ang dagat.

Gikapoy naka, Har?
Ali, higda sakong mga paa.
Tan-awa gi unsa ug pintal ni adlaw ang langit.
Tua pa, ning halok pa sa tubig…
Diri lang sa ta karon, Har
Unya nata uli.


Jone Harry Gatela earned his bachelor’s degree in 2025. Beaches have always been a source of comfort and inspiration for him.

Pagpananghid

Poetry by | May 18, 2026

Tugoti kong biyaan ka samtang
gihigugma pa tika.
Kon naa na ko sa syudad,
gilamoy sa kaguol sa kasaba,
ang himno sa imong kalasangan
ang akong hinumdoman,
dili ang mga paghot
sa gipangkagid nimong mga iro.
Kon mangutana sila bahin sa imo,
ang katam-is ra sa tubo ang akong ipatilaw kanila,
dili ang basura sa imong tugkaran.
Naa pa tuod ang lakra sa imong tiil
diri sa akong dughan
sa dihang imo kong gibadyakan,
apan tugoti kong biyaan ka
kay naa pa koy gugma.


Domar Batucan Recopelacion writes from Matanao, Davao del Sur. His poems have appeared in Dagmay, Bisaya Magazine, and Mekong Review.

Ing’d a Pimbatan

Poetry by | May 11, 2026

Sa ing’d nami a pimbatan,
Nambabamatan s’nang a bulawan,
Mga huni ng ibon sa kakahuyan,
Agos ng tubig, simoy ng hanging may kapayapaan.

Sa ing’d nami a pimbatan,
Gagalaw kami a mga kangudan,
Sa puso nami’y buhay ang kagalakan,
Sa kabila ng karimlang taglay ng kasaysayan.

Sa ing’d nami a pimbatan,
Madakel a natala karasayan,
Mga nalagas na buhay sa digmaan,
Bata, matanda, babae’t may kapansanan.

Sa ing’d nami a pimbatan,
Dili gaawa su inam,
Pag-asa’y unti-untiing nasisilayan,
Babangon para sa kinabukasan.

Sa ing’d nami a pimbatan,
Bangsamoro, seka na imaman,
Tayo ay nakalaan,
Sa bayang may kasaganaan.

Sa ing’d nami a pimbatan,
Pagpupugay sa mga nakipaglaban,
Timind’g sa kamarasayan,
Sila’y patuloy pahalagahan.

Sa aming mahal na bayan,
Su ngala nengka na bagingatan,
Itatama ang mga kamalian,
A nakapamula sa kanilan a pagitungan.

Sa aming ing’d a pimbatan,
Kultura’y ‘mbibidaya man,
P’dtaliman kahit sino ka man,
Pagkakaiba na bamagayunan.

English Translation Continue reading Ing’d a Pimbatan

Putol nga Tudlo

Poetry by | May 11, 2026

Gitawag siya sa aghat sa tingusbawan
Gitawag siya sa usa ka masuso nga walay inahan
Gitawag siya.. nanghupaw siya sa iyang nadungog
Ang iyang kasingkasing nahimong tipik sa dagat
Hulhog sa pagyukbo sa sanag
Nga bandila sa iyang ugma.
Dili kini ang gubat sa Pharsalus.
Wala si Lucan sa imong kiliran
Sa tiilan sa inosenteng
Mga mata nangaliyupo siya nga
Ihan-ay sa palad sa iyang bansagon
Ang kahapsay sa bawod
Nga maoy nagmatuto kaniya nga alaot.
Lunod-patay ang iyang mithi
Nunot sa kaisog ang iyang
Talandugon nga kasingkasing
Sa iyang mga mata masil-ipan ang pahiyom
Sa usa ka bata. Sa nataran sa iyang
Ginikanan gisablay ang gusbat niya nga
Tsinelas nga walay pares.
Mga galon sa tuba sa miaging panag-ambitay
Sa kalaay ug kalipay. Mga sulagmang
Gugma human sa kaadlawon sa unang
Pagsubang sa kabatan-on.
Taliwala sa pormal nga edukasyon
Sa kasingkasing ug sa kinabuhing yano
Dihay nangaangol nga mga panumdoman
Nga minunot nas samad sa mortalidad
Nagsulsol kaniya nga iambit ang tipik
Sa iyang kalibotan, bisan tuod sa iyang
Sukwahi o bisan tungod sa kahaw-ang
Sa iyang kabangkaagan
Sugal ang kinabuhi, Undo, sumala sa
Bangkero nga iyang higala.
Ang kalibotan nagtuyok apan halapad
Ang panan-aw sa mga kuwanggol nga
Nagtimon sa binalay-balay nga gambalay
Sa balaanong kalibotan nga gilangkuban
Og kasubo, kasilag, kahanggaw, kapaaw
Sa sulondong pagtimon sa gilaumang damlag
Nahinumdoman niya si Pushkin
Nga mibiya sa dagat niyang gihigugma
Mikaway siya sa iyang pagbiya
Diha sa baybayon napatik ang mapa sa kasubo
Ang hinaot nga mohapsay ang bawod
Gituya-tuya sa kabalaka ug kahaw-ang
Mga bawod nakigduhawit sa kasingkasing
Nag-awit ang dagat og awit sa kaisog
Maisugon siyang gitutokan ang mata sa bata
Nangayo siyag katahoran sa labing giyukboan
Niyang mata nga tugob sa kainosente.
Unsa man diay ang presyo nga atong bayaran
Aron lamang maangkon ang katahom
Sa matuod nga pahiyom niining maong bata?
Dulce et decorum est ?
Pro patria mori?
Apan sa iyang pagdunggo pagbalik
Balik sa baybayon sa iyang dagat
Diha sa iyang pagkab-ot sa iyang mga kamot
Ug paghalad og init nga gakos
Gipangutana siya sa bata
Nga dugay rang nanganti sa iyang pagbalik,

“Kinsay nagputol sa imong tudlo?”


A poem for Seaman First Class Jeffrey Facundo of the Philippine Navy, who lost his right thumb during a sea clash with China on June 17, 2024 .

Si Leonel Quillo usa ka Mindanawon apan gipadako sa Sugbo. Siya ang kasamtangang Literary Editor sa BISAYA. Siya usab usa ka magbabalak, filmmaker ug kasamtang gapuyo sa Intramuros Manila.

When the Langkit Loosens

Poetry by | May 4, 2026

My grandmother’s hands
once knew every thread from memory.
Not by counting,
but by feeling.

She would say,
“Every Langkit has a story.”
And I believed her,
because the Landap she wore
held more history
than the books we never had.

The Langkit used to sit proudly,
tight, bright, intact,
like the way our elders spoke
our words without shame.

Now I see it changing.
Not suddenly, but quietly,
like a thread that slips
when no one is watching.

A strand goes missing here,
another fades there,
until the pattern still looks whole
from afar,
but when you come closer,
you notice the gaps.

I tried to ask my niece
if she knew the meaning
of the designs we wear.
She smiled, soft, unsure,
said it was “just a design,”
just something nice for pictures.

And something in me
ached a little.
Because the Langkit
was never just decoration.
It was how we remembered
who we are,
without needing to say it aloud.

I still keep one Landap,
old, a little worn,
threads loosening at the edge.
I don’t fix it right away.
I let it be.

Because maybe
this is how we are now,
holding on,
but not as tight as before.
Still beautiful,
still ours,
but changing
in ways we don’t always choose.

And I wonder,
if one day
the Langkit disappears completely,
will we still call it ours?
Or will we only remember
that once,
we were woven
together.


Abdul Hakim A. Abdullah is a graduate student of the Master of Arts in English Language Teaching at Mindanao State University – Marawi. His works often explore themes of identity, resilience, and social inclusion, drawing inspiration from lived experiences within his community.