Category: Fiction

Accomplice of a Murder

Fiction by | July 13, 2020

The rain fell upon the earth like light snow. It looked like dust when seen through a ray of light as it made its descent from the sky.

Her arms and legs were restrained. I made great effort to make sure she did not move too much, or else she would break free and escape. She could not speak to us; it was no use. She spoke in a different tongue. Her pleas for freedom, to us, sounded like nothing but monotonous shrills. But her eyes showed the fear that she could not otherwise articulate.

“She’s a native girl,” my partner said, stroking the girl’s dark brown back.

She was born and raised in the farmland where she and her many siblings only ate corn, often once a day, sometimes twice – when the landlord was generous enough. Corn was the only food her father – a fierce amateur boxer whose landlord managed all the winnings – could afford.

We knew the landlord very well. He was a “family friend,” one could say. We came to his estate one day and my partner grew so interested in this native girl that she asked the landlord if she could take her home with us. The landlord was hesitant at first, but my partner was able to convince him, even offering him a modest amount for the trouble.

Without warning, we took her away, as an eagle swoops down on its prey. We kept her in a cell that was too strong to break out of.

“Hold her still,” my partner said as she held the girl by her chin, exposing her pale neck.

My partner lifted the steel knife and drew it near the large artery of the girl’s neck. Though I had done this numerous times, I still could not bear to look. So, I diverted my attention to the girl’s widening eyes. She must have felt the cold metal against her flesh. She inhaled sharply and red fluid started dripping in the basin underneath her. Her body became warmer, her muscle tensed, and she started jerking, struggling, but I tightened my grip. I watched as the life was slowly draining from her eyes with every drop of blood. I watched as her eyelids started to weaken and – slowly, ever so slowly, as though still fighting the inevitable – close.

The deed was done.

“Wash your hands, now,” my partner commanded. “I’ll take it from here.”

I left the scene and washed my hands, but no amount of soap and water could ever wash away the guilt of the sin I had just committed. I reminded myself that it was a cruel world and we must adapt to it or face certain death; that it was death that placed food on our table and filled our stomachs each and every day. But only now again, after quite some time, did I experience it hands-on to kill, to murder for the preservation of life.

The raindrops were hitting hard against the roof. It was far from light snow now. It was a blizzard.

I brought the bowl of steamed rice from the kitchen to the dinner table, where my father sat, watching television. I then took my seat at the kabisera, my usual place at the table.

“Where’s your mother?” my father asked, turning over his overturned plate, ready for eating.

“She’s still in the kitchen,” I replied.

“Which one did you cook?”

“The native one.”

Then, approaching us with a steaming bowl of tinolang manok smothered with malunggay leaves was my partner – the mastermind of great cooking. She placed the bowl on the table.

It was horrifying and burdening to think that this tender meat, drowned in a thin, savory soup was once a living being. I dipped the serving spoon in the soup and filled my own bowl with the cloudy, yellowish broth.

The smell was so delightful that it made our mouths water.

Liane Carlo Suelan is a HUMSS graduate of the Ateneo de Davao University – Senior High School and was also a fellow at the Davao Writers Workshop 2019.

Etched

Fiction by | June 29, 2020

Francis looked at the scars on his thighs as if seeing them for the first time, feeling the need to rehearse his response to all possible reactions. Pity. Shock. Disgust. He would squeeze his thighs together, like sealing an envelope of secrets. Some curious guy would part them gently the way one would do with the envelope flap he did not want damaged. The guy would examine the scars – keloid that spread across his skin, inching towards his knees but only touching them tangentially. Like some careless cartographer’s map, his scars enveloped his thighs without discipline, without any amount of beauty and symmetry, as if each extra skin was in disagreement with another. Raising his head, the guy would ask Francis, just as he expected, What happened?

This time, Francis would not hesitate to answer. He would not describe it as a childhood accident one night when the power was out and he was dumb enough to play with the kerosene. The guy would instead lie beside Francis and gently pull his face towards his chest where Francis could rest it, and with his trembling fingers tracing the hem of the thin, thin sheets where they tucked themselves in, Francis would take the guy to Sitio San Roque, where he spent most of his childhood.

Francis might be able to tell him several things about the place, but he would not want to digress too much, for digression had become his coping mechanism – an opportunity to piece together inside his head what he was supposed to say next or a chance to hesitate to tell the truth. He would strategically start at that moment when he sneaked out of his house the night of the fiesta to see the annual Miss Gay pageant.

How old were you then?

Ten.

Continue reading Etched

Blind Oracle of Mactan

Fiction by | June 16, 2020

He is the blind oracle at Unchained Melody Massage Parlor.

He specializes in foot rubs. He can stimulate all kinds of glands with pulls and pricks of the tendon and phalanges.

He can, for example, make a person grow taller by pushing on the well of the big toe, which is the pituitary gland reflex point. Everyone knows this.

He can also tell people’s fortunes.

He made his first prophecy on April 26, 1521.

He told Ferdinand Magellan, seated on a cane chair, feet bulbous from scurvy, that he would not succeed if he went to battle in Mactan. Magellan did not listen, did not even tip him. Magellan died the next day at the hands of a local man named after a fish.

He was twenty-one when he made that prophecy.

He has been twenty-one for 496 years. He stopped aging the minute he stopped growing. He also became blind.

He was born in Mactan Island, Philippines, but moves around because of his debts.

He loves gambling, as all oracles do.

He does not give out happy endings. Neither adult nor the fairy tale kind. When he presses his clients’ feet, he sees only tragedies. For his grim prognostications, many people choose not to believe him. Almost always, those who ask him to read their fortunes end up dead.

It is convenient for him, as the dead cannot seek revenge.

Once in a while, his clients are only maimed and will come after him, thinking he’s jinxed them. This is another reason he moves so much.

The American general, Douglas MacArthur, on December 23, 1941, got a foot massage. He opted for the massage-prophecy combination, but did not heed the oracle’s advice. The next year, MacArthur lost the fort of Bataan to the Japanese, who made thousands of Filipino soldiers march to their deaths. Of course, MacArthur fled with his family to Australia, where he famously proclaimed, “I shall return.”

Very few know MacArthur was actually threatening the oracle.

Today, very few even know the oracle exists, or whether he takes reservations in advance. (He does, by phone. He is old-fashioned.)

Today, very few know he is still a virgin. He has bulging muscles, because how couldn’t he, noodling bodies over hundreds of years. Sadly, he can never get it up. He has seen far too many deaths to think of procreation.

Still, he is the ladies’ favorite. Some gentlemen’s too.

He does not discriminate. In fact, he is overly polite. This gets him into trouble, as often it is best to say No when we mean No.

Continue reading Blind Oracle of Mactan

Talong Policy

Fiction by | June 8, 2020

“Ayoooo.”

“Mayong aga gali Tiyay, ano imo?” magiliw na pagbati ni Owa, tindero ng isang tindahan ng gulay at prutas sa tabi ng daan papasok sa sentro ng bayan ng Alabel. Maraming talong ang kanyang paninda ngayong araw. May iilang saging na tordan, lakatan at sabá. Mayroon ring nakaboteng suka at mga kalabasa.

“Ilonggo diay ka? Kasabot rako ana niya wala tawon naanad akong dila. Akong bana ray kahibaw.” Sambit ng matandang babaeng kustomer habang tinitignan ang mga panindang talong ni Owa. “Pila say kilo ani, To?” sabay turo sa maliliit na talong.

“Ako man kaintindi lang ka Binisaya indi kamaan magistorya. Baynte-singko lang sa imo ah, bag-o ko lang na ginkwa sa basakan.” Nakangiting sagot ni Owa sa mamimili.

“Sa Palengke dadto sa Alabel kay dise-otso ra tawon ang kilo. Niya dinhi na inyuhang tanom mahal lage kaayo. Dise-otso na lang ni uy. Daghan bitaw akong paliton, To.” pakiki-usap ng matandang babae habang hinihila ang mga talong na siyang inilalagay niya sa kilohan.

“Lugi takon sina Tiyay. Baynte-tres na lang ah. Anhon mo ya talong haw?” inihanda na ni Owa ang supot na siyang paglalagyan ng bibilhin ng matandang mamimili.

“Aduna man gud koy Pastilan sa siyudad. No pastil, no talong amoang balaod. Kusog kaayo among baligyaay didto, To.” habang patuloy niyang pinapatong sa kilohan ang mga sariwang talong.

“Ay gali? Nami kay duro dya gabakal sa inyo. Dako ya ginansya.” Pagpupuri nito. Abala pa rin sa pagpili ng mga talong ang mamimili. Halos maubos na niya ang mga ito. Inihihiwalay niya ang may butas na may uuod sa loob. Maging ang may balikong hugis ay isinasantabi niya. Hindi gumagamit ng nakalalasong kemikal sa kanyang sakahan si Owa. Organic fertilizer ang ginagamit niya rito, mahaba ang proseso sa fertilizer. Binababad ng ilang buwan at minsan ay umaabot ng taon para magamit sa mga pananim.

“Kana, To. Pila man?” masungit na tanong ng matandang babae matapos piliin ang lahat ng talong na bibilhin niya, na siya rin namang pagpunas ng alkohol sa kanyang mga kamay.

“Lima ka kilo Tiyay, te bali lima ka kilo multiply sa baynte-tres taga-kilo kay isagatos kag kinse pisos ah.” kalkulasyon ni Owa na siya namang sinundan ng hirit ng matandang mamimili, “Isagatos na lang na uy. Lima ka kilo bitaw akong gipalit. Negosyante sa negosyante ra gud.” Sabay abot nito ng isang daan kay Owa na pangiti-ngiti pa.

“Tiyay, ginarespeto ko negosyo mo. Tani ya akon man. Baynte-singko gid bala kadakilo ti gin baynte-tres ko, dayon subong hayo ka duman?” naiinis na sabi Owa sa bumibili.

“Hangula nimo uy. Maligsan unta ka inig tabok nimo sa dalan. Sa palengke na lang ko mupalit. Uluron maning talong ninyo.” pagsusungit nito sabay tapon sa mga talong palabas sa tindahan ni Owa at nagmamadaling umalis patungo sa kabilang bahagi ng kalsada.

“No Talong kon puro ka hangyo.” ang tanging naisagot ni Owa sa matanda. Paunti-unti niyang pinulot at ibinalik sa tamang pagkakaayos ang kanyang mga paninda. Ikinalma ang sarili sa naudlot na bwena-mano sana niya ngayong umaga.

Nang walang anu-ano’y may humaharurot na pampasaherong puting van. Parang hari ng kalsadang hindi pinapansin maging ang tumatawid na matandang babae. Biglang may malakas na tunog na masakit sa tenga ang kumuha sa atensyon ng mga napaparaan, ng ibang nagtitinda sa gilid ng kalsada at maging si Owa ay nagulat sa narinig. Nagkagulo ang mga tao, sumisigaw ng tulong. May tumawag ng pulis at kumukuha ng larawan sa nangyayari.

“Ti kwa mo parte mo. Talong pa. Pastilan!” patuloy pa rin sa pag-aayos ang magsasakang tindero sa kanyang mga paninda.

Mary Divine C. Escleto is from Alabel, Sarangani Province. Fellow in 1st Sox Summer Writing Camp 2019 and Davao Writers Workshop 2019. She’s the interim Chairperson of Sarangani Writers League.

Pagdunggo

Fiction by | June 8, 2020

Gitaktak ni Jonas ang iyahang pukot sa dagat. Kagabii pa siya nagpaabot nga makakubit og isda apan udtong tutok na wala pa gihapon siyay kuha. Nagpadayon siya sa pagpamasol apan morag nagdinalo ang kinaiyahan. Gitan-aw ni Jonas ang iyahang aysbakan. Aduna siyay gamayng nukos sa kontiner ug pipila ka isda nga iyahang bularun pag abot sa ila.

Matag hampak sa balod sa iyahang gamayng bangka makahuna-huna siya sa iyahang asawa ug mga anak nga nagpaabot kaniya didto sa mala. Mahimugso na iyahang ikaupat nga anak sunod bulan. Nanghupaw si Jonas. Mihangad siya sa mga panganod ug nakita niya nga dag-um ang langit. Kaulanun. Morag wala gayod nakig-uyon ang higayon maong nakahukom siya nga mupapauli na lang. Apan sa dihang nagbugsay na siya pauli, nahibuwong siya tungod kay wala nadayun ang pagbundak sa ulan. Nakaingun siya nga tingalig gibugal-bugalan siya sa panahon tungod kay niinit naman sab ang adlaw.

Padayon sa pagbugsay si Jonas. Gikan sa gikahimutangan sa iyahang sakayan makita niya ang ilahang gamayng payag ilalum sa usa ka punuan sa lubi. Sa dihang hapit na siya mudunggo sa lapyahan nakita niya iyahang duha kaanak nga tua nagginukdanay sa baybayun. Dako kaayo ang ngisi niini sa pagkakita kaniya. Nanginhas sab si Mabel nga iyahang asawa nga dako na kayo og tiyan. Nagsingabot si Jonas. Haduol na kini sa lapyahan. Kadtong matungkad na niya ang dagat, gibira dayun niya iyahang sakayan sa daplin, gisugat dayun siya sa iyahang mga anak, mudasdas unta kini sa dagat apan giabog niya sila, “Lalum pa!” singgit niya. Mitagbo ug gitabangan siya sa ilang silingan nga si Karding sa pagtuklod sa iyahang gamayng bangka.

“Puno bay?”ni Karding kang Jonas.

“Bulilyaso laging panagat, bay,” segun ni Jonas samtang gigawas ang usa ka bugkus nga isda ug ang kontiner sa iyahang bularun. Giduhulan ni Jonas og duha ka isda sa bato si Karding.

“Unya naa pay mabilin ninyo diha?”

“Ah, naa pa man hinuon. Salamat bay!” Matud pang Jonas nga naundang og storya tungod kay gibirabira sa anak iyang sanina. “Tay! Tay! Hatag piso!” segun sa iyahang kinamaguwangang anak nga si Odo. Gibukhad niini ang iyahang palad ug mitudlo sa tindahan tapad sa ilahang gamayng balay.

“Mamalit mi ni Duday og makaon,” dugang pa niini nga mikumpayot na gyod kaniya.

“Ingna kay Ante Neneng nimu nga utang sa” tubag ni Jonas sa iyahang anak.

Mituman kini sa iyahang mando ug naglumbaanay pag dagan silang Odo ug Duday paingun sa tindahan.

Midayun si Jonas sa sulod sa ilahang gamayng payag. Giduhol niya ang iyahang kuha nga isda sa asawa nga si Mabel nga nagdigamo sa kusina. Nakamatikod si Jonas nga minghuy kini.

“Day, unsay ayo?” pangutana ni Jonas sa kapikas.

“Mao ra gihapon, hulat rag grasya” ni Mabel nga nikalit og singka. Morabag nagpasug-o ang tingug.

“Lagi Day, unsaon mani nga nihit man ang isda” segun ni Jonas.

“Kulangon man diay para nato unya manghatag pa gyod kas uban” segun ni Mabel nga nagkulismaot gayod ang nawung.

“Day uy, mao na imuhang isugat nako?” ni Jonas nga gihapuhap ang abaga sa iyahang asawa.

“Mag unsa na lang diay ta ani? Wala nay magpautang nako dinhi! Unya asa man ko ani manganak nga bisag sa center karun kinahanglan naman baydan sa ilahang labor!” Matud pang Mabel nga niadtong taknaa niaksyon og dagayday ang luha sa mata.

Continue reading Pagdunggo

Pangamuyo sa Bag-Ong Tuig

Fiction by | May 4, 2020

Hope smiles from the threshold of the year
to come, whispering, ‘It will be happier.’
– Alfred Lord Tennyson

PIPILA lang ka lakang ang comfort room gikan sa spring bed nga akong gihigdaan apan wala ko mobangon hangtod nga dili na maantos ang kasakit sa akong pus-on. Mituyok ang lawak sa akong pagtindog. Nanglugmaw ang bugnawng singot sa tibuok kong lawas. Payadpayad ang akong mga lakang sa akong pagpaingon sa CR. Sulod sa kasilyas, nakigbisog kos himbig sulod sa akong kutokuto apan wala kapugngi ang pagdigwa sa dalag-dakag ug aslom nga suka nga milugasak sa inidoro. Mikunhod ang akong gibating kaluod ug kalipong human ikasuka ang pluwido ug wala mahilis nga diyot nga pagkaon sulod sa akong tungol. Nagdali kog balik sa paghigda sa wala mobalik ang pagtuyok sa palibot.

Mikugiot ang katre sa pagdapat sa akong likod sa nipis nga kutson. Taudtaod, gilingaw ko ang akong kaisipan sa pagmatamata sa mga hugis ug bulok sa lawak nga akong nahimutangan. Piyong ang mga mata, akong makita ang ubos nga kisame ug ang nag-inusara nga sugang ploresen, ang puting mga bungbong, ang abohon nga sementong salog, ang dyelosing bentana ug ang sa kasilyas. Sa mata sa akong alimpatakan, akong makita ang mga butang nga nawatagwatag sa gamyang lamesa nga nahimutang sikbit sa bungbong sa akong ulohan: ang plato nga may bugnawng luto ug piniritong isda, ang layot nga saging, ang pistil nga nanunga sa tubig ug ang way sulod nga baso. Akong mahanduraw ang asul nga maleta ilawon sa katre ug ang duha ka plastik nga sablayan nga gikaw-it sa dextrose stand, ang usa gihayhayan sa abohon nga tuwalya ug ang usa sa tsikird nga longslib. Akong masubay ang nipis nga puthawng siklat sa ibabawng katre ug ang gilatag nga kutson.

Naundang ang akong paghanduraw sa pag-abot sa mao-maong doktor sa unibersidad kauban sa mao-maong komadrona. Ang komadrona nga nangatungdanan nga nars, mikuha sa akong blood pressure ug temperature. Human mipasupot sa pipila ka pangutana, miresita si Dr. Semorlan og dugang anti-acid ug mibiya sa iyang mao-maong pasyente. Sa pagsira sa pultahan ug pagkahanaw sa duha ka nagbistig puti, nangamdan ko sa laing langay, laay ug mingawng adlaw. Lihay na sa alas diyes sa buntag. Akong gipiyong ang akong mga mata, pamasin nga akong malit-ag ang idlas nga katulogon ug makapahuway.

Maoy pagkahuman sa akong mga final exams dihang gitakboyan kog bayuok. Tungod sa kadaot sa akong optic nerves, usa ka talagsaong komplikasyon sa bayuok, ang kasarangang bayuok midala kanako sa university infirmary human sa pagkuyos sa hubag sa akong liog. Gipasaligan kos doktor nga lumalabay lang ang akong kondisyon apan naglibog ko unsa ka dugay ang iyang giingong lumalabay kay wa may kausaban ang akong panan-aw sa pagpanglabay sa mga adlaw. Mosuka ko kon motindog. Nawad-an kos gana sa pagkaon ug misamot kog kaluya. Halos dili matandog ang pagkaon nga gihatod sa akong manghod nga usa ka freshman sa College of Engineering. Matrikula lang ang libre sa usa ka partial scholar, busa nanghugas siyag plato sa university cafeteria aron malibre sa pagkaon. Tiglimpyo sad siya sa baboyan sa College of Agriculture aron makasapi ug malibre pagpuyo sa usa sa mga cottage sa Aggie Village. Siya ang nagbantay kanako sa gabii ug matulog sa upper deck sa spring bed.

Nag-inusara sa university infirmary, dili matukib ang akong gibating kalaay busa gasa sa langit kon makabisita ang akong barkada sa College of Agriculture kay malingaw kos ilang hilas nga mga pasiaw ug hinambog nga mga estorya. Gusto nilang makagawas na ko aron makatan-aw sa umabutay nga James Bond movie, ang Thunderball, nga isalida sa pulgason nga mga sinihan sa dawontawon sa Marawi City.

Continue reading Pangamuyo sa Bag-Ong Tuig

Bespren

Fiction by | April 12, 2020

IGÒ pa lang pagsulod sa iyang amiga sa ganghaan sa ilang koral, nagtahap na dayon siya nga duna gyod kini problema nga dakô. Sa kadugay na sa ilang panaghigala sukad kaniadtong mga batà pa lang sila, halos mabasa na niya ang hunàhunà aning iyang amiga. Pagkakaron, iyang himatikdan nga morag huyhoy ang abaga niini nga naglakaw ug ingon sa nagsige rag dukô. Bug-at sab ang mga tikang niini, halos pinasagadsad ang mga tiil.

Nangabre dayon siya sa pultahan sa ilang sala bisan walâ pa kapangayog katahoran ang iyang bag-ong abot nga bisita, kinsa midayon ra sab nga walay tingog-tingog. Nilahos kini sa gamayng sala ug pinabundak nga milingkod sa sopa nga kutson dungan sa pagbuhì og taas nga panghupaw.

Giukay sa iyang bisita ang dalang bag nga gibutang sa tapad niini dinhà sa sopa. Ug gikan sa sulod sa bag gihulbot niini ang usa ka panyò. Gitangtang niini ang sul-ob nga shades ug gipahiran sa panyò ang nanglugmaw nga luhà sa mga mata.

Milingkod siya tapad sa iyang amiga ug gitutokan ang dagway niini. Nangutana siya, “Naunsa man intawon ka, bespren? Unsay imong gihilakan nga nanghubag man gyod nang imong mga mata?”

“Ang akong bana man god, bespren,” mitubag kini dala hingos.

“Ha? Unsa diay nahitabô sa imong bana?”

“Wa man siya naunsa pero naa koy nadunggan nga estorya,” nitibì ang iyang amiga ug ingon sa hapit na mobakhò.

“Unsa god nang estoryaha nga gihilakan man gyod nimo?”

Nidayón na gyod og bakhò ang iyang amiga kinsa miakbò sa iyang abaga ug migakos kaniya, “Naa kuno siyay babaye, bespren!”

“Unsa? Si Pabling nimo namabaye? Pagsyur, bespren, uy!” nakalitan siya sa gisulti sa iyang amiga.

“Lagi, bespren, mao nay gibalitâ sa akoa sa usa nakò ka kaila nga dunay higala nga nakakitâ gyod kuno kang Pabling nga naay kuyog babaye ug nisulod og motel.”

“Aw, maynalang nuon nang namabaye siya uy,” gipaagi niyag komedya ang tubag aron magaan-gaanan sa gibati niining kahigwaos ang iyang amiga. “Haylasbi og nanglakí nâ siya o namayot ba hinuon?”

“Ayg ing ana, Jo, ba,” dinhay gamay kaayong tipik sa pahiyom nga misul-ip sa nanghubag nga mga mata sa iyang amiga. “Tininuod bayâ ning akoa.”

“Bitaw, Beng, klaro man nga tininuod nang imo. Pero dyok-dyok lang god ko para dili sab ka masobrahag padala anang imong gibatì.”

“Salamat sa imong effort, Jo. Mao gyod nâ nga bespren tika ba,” medyo nikutat na ang bul-og sa kahigwaos sa iyang amiga.

“Kinsa man gyod diay kunoy nakakitâ sa imong bana nga nagkuyog og babaye pasulod sa motel?”

“Wâ ko kaila. Basta kaila sa akong usa ka amiga nga maoy nag-estorya nakò.”

“Segurado gyod kahâ nga si Pabling tong nakit-an sa kaila sa imong amiga? Giunsa man niya pagkaseguro nga si Pabling gyod to? Close gyod diay sila adto ni Pabling? Ug kanus-a man pod kuno niya nakit-an? Adlaw ba to, kilom-kilom o gabii na?”

“Ambot pod, Jo,” gilubag-lubag ni Beng ang gigunitan niini nga panyò.

“Na! Basin bayag nagpatakà ra to siyag estorya. O tingalig nadugangan o natuis na ang estorya pagsugid ani sa imong amiga. Ingon bayâ sa mga tiguwang nga ang sud-an kon ipadala lagmit kuhaan, pero kanang estorya na ganì maoy ihatod segurado gyod nga dugangan.”

Walâ motingog si Beng. Igò ra kining nitutok sa kaugalingong mga palad nga gibukhad dinhà ibabaw sa iya ra pod nga paa nga gihapinan sa hinikyad nga panyò nga umóg sa luhà.

Mipadayon si Jo, “Ayaw god dayon og tuo-tuo anang mga hatod-hatod nga estorya, bespren, uy. Walâ pa ganì nimo masegurado kon tinuod ba ang estorya, grabe na dayon nimong emote. Uroy simbako og ma-heart attack ka unyà dilì diay tinuod ang estorya bi? Matigok ka lang sa way hinungdan anang kalakiha.”

“Delikado man sab og ma-heart attack ko kon akò rang iluom ang akong kahigwaos.”

“Aw, hinuon pod. Pero ayaw lang god palabig emote dayon uy. Make sure usâ nga true ang balitâ nga imong nadungog. Pangitag proof! Ayaw og dalî-dalî!”

Giagda niya si Beng ngadto sa kosina aron mangaon sa iyang linutò nga binignit. Kahibalo siya nga pagkaon ang usa sa labing epektibong pangpakalma sa iyang amiga, ug tayming pa gyod nga naa siyay binignit nga paborito niini nga wala pa nahatod ngadto sa iyang mga suking tindahan.

Continue reading Bespren

Secret Waters

Fiction by | March 15, 2020

I woke up to discover that the world has moved on. My family was gone and I was left behind with dust, dryness, and endless death. I have become the princess of a dead kingdom.

It was long since this planet has stopped moving, and that the sun stayed glued in its position in the sky. Its glare followed me like an accusing eye in the sky, shining down on me and these empty husks of trees in perpetual heat. The vistas were cracked and desolate like the skin of a dried insect in the arid dessert.

Days passed—or maybe eons or minutes—but I could not tell the difference. With the constant sun above, time was an illusion, like thought or memory. I have not slept since I woke up. I discovered I could no longer sleep. My dreams have fled me.

Mirages came and went with the heat. Running and stumbling, I would chase after them, but they would move away, teasing me with their promise of water. Eventually, I stopped running.

I discovered a puddle near a withered, gnarled tree. It was a dark silver circle—sparkling amidst the dryness of the land. I scooped some, the water clear and cool in my hand, then I drank it, savoring the liquid bliss. Suddenly I heard faint whispers coming from the waters’ dark surface. The whispers sound familiar to me as if I’ve heard them before? Is that my family? My mom promising me that they’ll see me soon? Wanting to hear more, I leaned closer, plunging my whole face into the water.

Beneath the water was a night sky—black with a scatter of flickering stars. Their lights beckoned me to come and I dived in, full body. I swam through its waters as if I was flying in the sky. I flipped and tumbled, weightless in my flight.

A school of winged fishes flew with me—glistering silver bodies glowing in the darkness. They guided me through the night and led me to my dreams. As I saw my dreams, it felt like coming home. My dreams held me like a lost lover.

I forgot the dry kingdom I had wandered on. I could not live on dry earth when my heart dreams to be with the stars. This is my home—the night, the stars, and the embrace of my lost dreams.

Ely Case Colao Jr. is a nurse from Davao City. He is heavily drawn to works of fantasy and horror by writers such as Neil Gaiman, Stephen King, and Lemony Snicket. He hopes to someday publish a novel.