Padayon Uyamot

Poetry by | September 18, 2022

Pagkahuman sa pandemya balik nasad ang skwela, 
Mga ginikanan nagkaproblema na kung asa sila mangita og kwarta,
Hahay di jud lalim ning pobre ta makahuna huna nalang tag undang og skwela.
Naa ko diri run sa ilalom sa punuan,
Nag huna-huna sa pagtulun-an nga gihatag sa akong ginikanan. 
Sigeg hinuktok mura najud og katok, 
Kulang nalang kitkiton ko og lamok. 
Dise-otso nako katuig nagpuyo diri sa kalibutan, 
Og ang akong namatikdan di jud diay lalim og wa kay natun-an. 
Daghan parehas sa akoa usa ra ka pobreng uyamot, 
Pero naningkamot arun makab-ot ang among gusto maabot. 
Daghan nakog nasuwayan mga panghinaway sa akong mga katawhan, 
Nga di lagi daw ko makahuman kay di daw ko suportahan sa akong ginikanan tungod pobre ra among angkan. 
Sakit huna-hunaon pero ipaagi nalang sa pagpahiyom, 
Ning mga storyang dili jud makatabang sa imong kaugalingon. 
Kapoy pero padayun, pakpakan rako ninyu puhon. 


Hailing from Lupon Davao Oriental, Angela Creman Watts is second year college student taking up Bachelor of Science in Business Administration at Davao Oriental State University – San Isidro Extension Campus.

Ang mga karbaw

Poetry by | September 11, 2022

 

Naglusong sa lutak ang karbaw nga lata.
Kun lantawon ini, daw nakaluhod.
Kun maglakat daw naga kamang.
Ang iya sungad kag agtang
naga tandog sa iya gina arado,
ang iya ikog naga ubo sang maitom nga aso.
Ang iya panit nga pula naga baga
sa panan-awan ko kapin pa sa kasilaw subong aga.
Sa naga singkal nga init sang nakayuhom ang adlaw
sa mahawan nga bagatnanon nga langit
ini nagpakadto-pakari, naga arado sang uma ni kumpare.

Duha ang naka sakay sini nga karbaw,
si Manong Dante nga naga palakat sini pakadto pakari
uyat ang bilog nga karito imbis nga lawig,
kag si Tonton, iya nga subang
nga naga kapot sang inogtanom nila nga humay.
“Ay abaw kapisan sang karbaw, sa pag-agi dayon na-tanom ang humay,”
nag-dayaw ang nag-agi nga Inday
sa iya naagyan nga karbaw kag mag-amay.

Sang wala madugay, natapos sila tanom sang humay
“Baw, kadasig lang gali sang isa ka ektarya,” siling sang balhason nga amay.
Kag gin-tawag na sila ni kumpadre nga tag-iya,
“Isaka na ang makina kay mapanaw run ta.”

Ako man amat-amat nga nagpanaw,
Akon naagyan man isa ka itom nga karbaw kag tinday.
Naglusong sa turugban nga daw naga spa ang mag-nanay.
“Ungaaa,” malipayon sini nga pag-tingog,
sa kilid sini may ara tigulang nga nakatindog sakahon,
ang mal-am naga kumod kag akon siya nga ginpamangkot,
kamusta ang ila nga sab-og,
“Ay pare,” iya nga sabat, “wala na sab-og kay nag-tanom na
kami ni pare gamit ang iya nga lata nga karbaw.”
Ako man nagsabat, “Ay, ti kanugon ining imo nga karbaw.”
Ginabaligya ko na ini, sugid sang mal-am.
Pero wala pa ako naka sal-ot, ini liwat nag-kumod:
“Abaw, ka barato sang bili. Kundi ako dulang
mag-Bulcachong kag mag-tapa sini.”


John Dominic Arellano is an accountant presently splitting time between Davao City and Koronadal City. He was born in Norala, South Cotabato. Some of his works were published in Cotabato Literary Journal, and in his zine “Hide and Seek.”

Abyan

Poetry by | August 29, 2022

 


Princess “Preng” Arguelles is taking up a BA English (Creative Writing) course in UP Mindanao. She hails from Compostela, Davao de Oro. Abyan comes from the Cebuano root word abay, which means companion. An abyan is a spirit wedged between being a friend and a guardian.

Illustrators: Rosemarie Padillos and Ross Charlotte Gersava

Muharram

Poetry by | August 22, 2022

I want to

be a poet,

so I can

casually say how

I feel

like putting on my hijab

but putting on my hijab

takes effort

like the pins that need

to be placed

in the right creases

on both sides

just below my temples

sometimes on the crown

of my head

or just beside my ears—

when I am

distracted

because you

came to mind

like a sharp

longing.

I want to be

a poet,

so I can

spontaneously

gush out

my ideas,

my feelings

on Saturdays when

most are idle

and I am idle

because I just finished

meditating on my Subh

seven more times

than usual,

fiddling

the string of beads

mumbling

in between verses

desperately asking

the Almighty to

help me understand

the boundary

between faith and

fate—if there is one.

I want to be a

poet,

so I can steadily—

no longer sporadically

I hope

assert my take

on traditions cloaked in prejudice.

 

_____________

Arifah Macacua Jamil believes in silver linings and As-sabr.

The house after the burial

Poetry by | June 13, 2022

We went home after the burial
to a house without her.
The house assumed she was just returning late.
But it did not feel her presence that afternoon,
and the next afternoon,
and the afternoons after that.
The walls did not hear her
high-pitched giggles and calm yells.
The floor did not brush against her
wrinkled tiny feet on always-dry slippers.
The sofas did not feel her
sit still while writing her expenditures.
The TV did not hear her
commentaries about the rights of women and farmers.
The kitchen did not smell her
overcooked average-tasting viands.
The bed did not caress her
loose, warm skin, shivering in the cold.
And outside, where I used to remove her white hair strands,
The trees they planted did not blow her
short frizzy hair crazy for treatments.
The dogs did not feel her
hand patting their thick greasy fur.
I guess they would forever wonder
where she went
and when she would return.
The house stayed static after the burial
like my grief, unmoving yet brutal.
For years, I just watched—stood as stone,
realizing this is no longer my home.


Jewel Mansia (Juju Liaison) is a graduate of AB English Language Studies at Ateneo de Davao University. She was the president of SALEM-The Ateneo Literary Society for two consecutive years (2019-2021). Her undying love for her mother is mainly the subject of her works. She always go back to her grief to reignite her passion.

Elém

Poetry by | June 13, 2022

Sugat sa kalingkingan
Iniinda sa tanang panahon.
Sa titig ng Araw
Ang hapdi’y tumatangis
At sa pagluha ng Langit
Dumadaluyong sa mga ugat
Ang dugong kayumanggi.

Sugat sa kalingkingan
Paglaon ay sumisidhi.
Pinalalim pa ang hiwa
Ng mga salitang patalim
Nangangako ng lunas
Pinupurol lamang ng hangin
Hanggang sa tuluyang mamanhid.

Sugat sa kalingkingan
Tagos buong katawan.
Pinutol ang lumang ulo
Kapalit ng bagong pag-iisip.
Ang kapasyahan ay paghilom
Daliri sa kamay ang gamitin.
Inutos ng pusong naninimdim.

Sugat sa kalingkingan
Bakas na lamang ng kahapon.
Paggaling ay nasa pag-ingat
Ng puting telang pinangtabon.
Sinlalim noong sugat
Ang buntong hininga ngayon
At ang pag-asang sa kinabukasan
Sasabay na sa pag-ahon.

 


Juno Marteen S. Vegas hails from the Municipality of Lebak, Sultan Kudarat. He serves his hometown as youngest member of the Sangguniang Bayan and head of the Lebak Historical Commission. He took up BS Accountancy in Ateneo De Davao University and graduated Cum Laude in 2015. Currently, Juno is a father of two and a CPA by profession.

Mananap

Poetry by | June 13, 2022

Kon akong pangutan-on
ang hulmigas,
Nga gabaktas diha karon
sa inyong dos andanas.
Iya ba kaha ning tubagon,
kon kinsa tong miduaw nimo
gahapon?

Kon akong pangutan-on
ang taluto,
Nga anaa diha nagpahiyom
sa suok-suok.
Iya ba kaha ning tubagon,
Kon kinsa ang rason
sa imong paghinuktok?

Kon akong pangutan-on
ang anay,
Nga dekadang namuyo diha
sa inyong balay.
Iya ba kaha ning matubag,
Kon ikaw ba nakabatig
pag-mahay?

Kanunay kong gabahis-bahis
sa inyong tugkaran.
Sa mga mananap nagpakaluoy
nga ila akong tug-anan.
Apan iwit na nakong nabantayan.
Imoha na silang gisabutan,
Ug dayon sab nila kining gituman.
Maong sukad karon, ilaha nakong
gilikay-likayan.


Writing poems and proses is Krisha’s passion. Krisha currently lives in the Province of Davao Oriental, taking the course of Bachelor of Elementary Education.