Nobyembre 23, 2009, Shariff Aguak, Maguindanao

Poetry by | January 3, 2010

May araw ding ang luha mo’y masasaid, matutuyo…
–Amado Hernandez

Musmos pa lamang nang aking isinaulo
Ang obrang tula ni Ka Amado;
Mga titik nito’y idinambana sa isipan,
Medalya’y nasungkit mula sa paligsahan.

Ilang taon pa’t kamalayan unti-unting nagising
Bakit luha ng bayan ay hindi maampat;
Ang bayan ko’y alipin, hindi ng ibang lahi,
Ang bayan ko’y busabos ng kapwa kayumanggi.

Sino ang kakapitan?
Kapitalista, pulitiko, gobyerno ay iisa;
Bingi sa panaghoy ng lugaming bansa
At ng katarungang inilibing sa hukay.

Ngayon, mga luha mo’y said na at tuyo
Sa harap ng nagbabagang apoy ng mga sulo;
Habang ang mga mata’y nakatuon sa nahukay na mga biktima
Sa malayong bayan ng Shariff Aguak.

Continue reading Nobyembre 23, 2009, Shariff Aguak, Maguindanao

Communion with the “Presences” in Lami Nusa

Nonfiction by | December 20, 2009

The tiny crescent island in Sulu where I was born and learned my name is unknown and hardly even visible in a map of the more than 7,000 islands of the Philippine archipelago. In the sixties or even earlier, when it started getting the attention of some anthropological researchers, it occasionally got briefly written about or sometimes mentioned in passing by Western authors in some ethnological studies for its famous pandan [reed] mat of exotic designs and riot of colors or else for the katakata, stories and story-tellers of never-ending amazement and deep mysticism. Allegedly, weavers and chanters fell into trance and met their muses in dreams.

Continue reading Communion with the “Presences” in Lami Nusa

Some Assorted Maniacs I Know

Nonfiction by | December 6, 2009

It seems to me that the whole village is just crawling with them—neighbors, professionals, government employees, even my own kin—lilintian! I don’t know how I’ve managed to live this old and managed to escape from these assorted maniacs and a fate worse than death, although I’ve seen many who have enjoyed that fate worse than …. But I caught myself from being repetitious. Yes, once a teacher always a teacher, and although I’ve been an English supervisor these five years now I still teach the rules of composition better than any of them—better than these new tissle-tassle methods that lead to nowhere! But back to these assorted maniacs. Why, even in our school there’s that Mr. Jover. Don’t ever make the mistake of letting him take you home. Oh, not even with a group—unless you make sure you don’t sit beside him because, Blessed Arkangel! he has a way of maneuvering-maneuvering and before you know it he’ll have his paws right on your blossoms quite by improbable accident. Or you’ll feel an arm pass by through your hip. His maneuvering is quite famous and he makes no discrimination between young and old, plain or pretty, so that you can’t even feel complimented by it. Why, even Mrs. Olarte the very staid Super from Manila was a victim of this maneuvering, and if it were not such an awkward thing to put on paper, she would have recommended his demotion. What would happen to poor Mrs. Jover who is such a pretty but nervous little wife who is hardly seen at all, what with her nine children—and some more coming, you can be sure. You’d think he would be satisfied with that? But no, some men are never, never satisfied—nor some women, for that matter.

Continue reading Some Assorted Maniacs I Know

Sa Pagitan ng Kahapon at Ngayon

Play by | December 6, 2009

Panahon: Gabi. Sa kwarto. Sa isang bayan. Dalawang matanda. Sila na lang dalawa ang naiwan sa bahay, sa kanilang sariling bahay. Ang mga anak nila’y nag-sarili na rin at nakapag-asawa na. Isang panahon sa isang sulok. Sa isang takdang panahon.

Mga karakter:
Lola Eneng (tipikal na matanda, ang damit duster na may long sleeve na nakasapaw at may belo para sa lamig)
Lolo Iniong (tipikal na matanda, naka pajama, naka sando at t-shirt sa loob at nakasapaw ang polong suot; may salamin at may dalang tungkod, at may tuwalya sa balikat).

Unang maririnig ang plawta pagdaan ng 16 counts. Papasok ang gitara (16 counts). Nakapwesto na si Lola Eneng at Lolo Iniong sa gitna ng entablado. Ilaw naka-dimmer lights, spot light (yellow at blue) over the head ang ilaw. Pag middle light na , makikita na sila ng tao. Maguumpisa na sa pagtimpla ng kape si Lola Eneng.

Continue reading Sa Pagitan ng Kahapon at Ngayon

Home

Poetry by | December 6, 2009

As I lie on my bed, I remember
the carved wooden door I used to bang
when I’m outrageously mad at someone,
the heavy narra chairs I used to kick
when I tried to tame my lazy brothers,
that long soft sofa I used to sleep in
during those long cold boring afternoons,
that comfortable bed I woke up in
early in the morning,
the big airy house full of noise,
that white house I used to sneak out of,
that is now the most sentimental place
I long to go back to and never leave again.

Continue reading Home

Playground

Poetry by | December 6, 2009

I was there again,
In the river where we used to play with my friends,
The water from the cave beside it was still clear,
But the river looked different.
I thought something strange had changed.
For the last years it was still playable,
We had even spent time soaking our bodies in it.
But now floating on it were crumpled toiletries,
empty beaten cans,
and rotten skins of coconut and pomelo.
From the bridge already rotten,
Naked children jumped off, just like we used to.
The splashing sound of water reached me,
But it doesn’t feel cool anymore.
I shuddered at the thought
of the water pinching my skin.
I woke up from my sleep
And took off my headphone,
Wishing I had a better dream.

Continue reading Playground

Panaad

Poetry by | December 6, 2009

Panaad kanako
nga gaksun ko nimo sa hugot
sa mga buktong luwas ako
diin makabatyag kalinaw
ug makalimtan ang tanan.

Panaad kanako
nga sagupon ko nimo
ug padayunon sa gambalay
sa imong hunahuna
dayon sa kasingkasing
lahos sa imong kalag.

Panaad kanako
nga subayan ko nimo
sa dalan sa way sukod
ug samang kalipay
diin mawagtang ang
handumanan sa kagahapon
sa paghulat ug pagmahay.

Ayaw tuod ko pakyasa
diin kaniadto napakyas ko
kay ako nakahukom na
nga dugmukon ang talikala
sa akong kalibog
nga nagpitul sa akong
kagawasan.

Karon ako manaad usab
nga panggaon
ug amumahon ka sa labaw –
butang nga wa nako
nabuhat kaniya.

Dili ko mabasol
ang mga rosas nga
gibalibad ni Alyssa
nga maoy nagtukmod
kanako sa kahimtang
kung ang pinitik mao
nang imong gugma.

Alang kanila
dili man kini angay
apan maangay ra kini.
Salig lang kanako
ug diha usab kanimo
ug sa atong mga panaad

Continue reading Panaad

Kung Paano Maging Kaaya-aya Ang Pangingibangbayan

Nonfiction by | November 29, 2009

Magdadalawang dekada na ang inilagi ko sa labas ng bansa. Madalas kapag narinig ito ng mga di pa lubusang nakakakilala sa akin ay kaagad silang maghihinuha na mayaman na ako. Kumbaga, sinusukat nila ang naipon kong Swissfrancs sa tagal ng paninirahan ko sa Switzerland.

Sa simula, naaasiwa ako sa pahayag na ito. Subalit sa pagtakbo ng panahon ay sinasakyan ko na lamang ito’t inaamin na totoong mayaman ako. Iyon nga lang di sa pera kundi sa mga naipon kong karanasan bilang isang migrante. At ito ang nais kong ibahagi sa aking mga kababayan. Di lamang sa mga naglalayon na mangibangbayan kundi gayundin sa mga nananatili sa bansa sa kabila ng karalitaan. Bukod pa, ilang beses na rin akong tinanong at tiyak patuloy na tatanungin ng mga bagong saltang Pilipino sa Switzerland, tungkol sa kung paano maging magaa’t kaaya-aya ang pangingibangbayan. Kaya minabuti kong isatitik na rin ito.

Continue reading Kung Paano Maging Kaaya-aya Ang Pangingibangbayan