Si Jun-jun og Iyang Baril

Poetry by | August 25, 2013

Si Jun-jun gipalitan og bag-ong baril-baril sa iyang papa.
“PPSHAW! PPSHAW!”
Lagsik-lagisk laway ni Jun-jun
Syagit-syagit niya gawas sa balay.
Tanan di niya gusto, iyang barilon.
Gibaril niya ang iring kay banha magmeow-meow,
gibaril niya ang iyang manghud kay di manghatag og ice candy,
gibaril niya ang iyang silingan kay di magpahiram og trak-trak.
“Unsa gusto nimo pagdako?” nangutana iyang papa.
“SUNDALO!” syagit ni Jun-jun.

—
Glyd Jun Arañes works as a research assistant at Philippine Women’s College of Davao. He was a fellow at the 2010 ADDU Writers Workshop and the 2011 Davao Writers Workshop.

Ang Baboy sa Akong Damgo

Poetry by | August 25, 2013

Kita ko’g kulungan nga mura’g kwarto apan walay sulod
Bantog ra! ang baboy anaa sa akong likod
Hugaw ug baho
Butakal man diay tu
Hadlok mutan-aw; kadasmagon-dili sa akua
Apan ang Anay, asa?
Nitan-aw napud ko sa palibot nga murag kwarto nako
Nanimaho pud lagi ko
Nikalit ug dasmag ang butakal sa akua
Nakamata ko!pastilan nga damgo mura’g tinoud
Nagtan-aw ko sa palibot sa kwarto nako
Naay nagtindog sa pultahan,
Diay akong amahan
Nakulbaan ko, parehas ra ang tinan-awan niya sa baboy
hinaut nga damgo nalang pud unta ni.

—
Glaiza Jimenea is an AB-literature student in USeP-Obrero.

Alang Kang C.

Poetry by | August 25, 2013

Karong hapona, sama sa makadaghang higayon, napakyas na usab ako sa pag-abog
sa adlaw balik ngadtos sidlakan. Wa ko pa mahuman ang buot kong buhaton
nga balak, apan ang kape sa tasa hapit na tawon mahurot, ug ang papel,
napuno na sa kinurisang mga pulong nga di haom sa paghulagway
sa atong mga damgo alang sa kaugmaon sa atong nasud.
Kanus-a pa kaha adunay igong panahon, bisag usa
ra ka gutlo, nga way laing unod kining akong
hunahuna apan ikaw ra, ug sa imong
kasing-kasing, ako ra? Apan kay
kita nakigbisog, ang atong
gugma mosubida sab
sa mga bungtod.
Antos lang.
Hapit
na.

Webmaster’s note: the font size of this piece has been reduced to preserve the visual structure of the poem

—
Si Paul Randy Gumanao usa ka chemist ug magtutudlo gikan sa Kidapawan City. Nahigugma sab siya sa pagsulat ug kang C.

Ibang Diwata

Fiction by | August 25, 2013

Dumating ako sa bahay nang palubog na ang araw. Tulad noong nakaraang taon ay hindi ko ipinaalam ang eksaktong oras at araw ng pagdating ko. Kusa na lang akong kumatok sa pinto.

“Kumusta na? Kumusta man ang imong seminar didto?” Tuwang-tuwa na bungad ni Mama nang makita niya ako. Ipinaalam ko sa kanya ang pagdalo ko sa Ikalimang Palihang Rogelio Sicat kaya hindi ako agad umuwi ng Cagayan de Oro nang dumating ako galing Saudi.

“Maayo man.”

Inabot niya ang aking bitbit na bag. “Kabug-at gud ani.” Binuksan niya ito nang mapansing mabigat at tila nagtaka kung ano ang laman.

Tahimik niyang itinupi ang ilang damit na nakasilid doon. At maingat niyang inilabas ang ilang kopya ng aking libro. Matagal niyang pinagmasdan. Sintagal ng mga panahong ginugol ko upang mabuo ang isang pangarap. Ang pangarap na makapagsulat at makapag-publish ng sariling aklat.

“Sakit naman intawon ning akong mata. Unsaon na lang nako ni sa pagbasa sa imong libro?” Ang nawika niya habang binubuklat ang hawak na aklat.

Nag-undergo si Mama ng eye operation noong isang taon matapos madiskubreng may namumuong katarata. “Magluha man ning akong mga mata pag magbasa ko.” Tinanggal niya ang kanyang salamin at marahang pinahiran ng kanyang palad ang luhang nangilid sa mga mata. “Ang Autobiografia ng Ibang Lady Gaga… Ibang Lady Gaga.” Ngumiti siya nang ulitin niya ang pagsambit sa huling tatlong kataga.

Sumulyap ako sa kanya. Hinding-hindi ko na siya tatanungin tulad ng mga tanong ko kay Ma’am Chari. Ang itinuturing kong isang ‘Diwata’.

“Gutom ka na ba? Magluto sa ‘ko ha?” Naitanong niya matapos ayusin ang aking mga gamit.

Tumango ako.

At tumayo siya. Bitbit ang isang libro na tila ay isang diwatang bitbit ang puso ko.

—
Jack A. Alvarez is a proud OFW based in Al-Khobar, Saudi Arabia. His poems appeared in anthologies both in print and online. His first book, a collection of dagli (traditional vignette) and a memoir entitled, Ang Autobiografia ng Ibang Lady Gaga, was published in May 2012.

Temple Visit

Poetry by | August 18, 2013

Entering Longhua temple the first time,
I pause to take pictures of the fat Buddha.
Three twittering birds perch atop his head.
I thought it must tickle him and yet
he sits perfectly still on a lotus pedestal—
right leg raised, right hand resting on his knee,
rolling mala beads between his fingers
all day, an icon of concentration.
Today, soft sunlight illuminates his face—
placid as the pond below him
where fish flash glimmering fins and tails
in hues of tangerine and lemon
circling round and round in still water.
Day after day, he smiles and sits in welcome
as though content to hear birdcalls in trees,
the whistle of a kettle, the tinkle of wind chimes
hanging by the doorway,
or the sudden silence of the afternoon
after an airplane passes overhead.
Tonight, his gaze reaches distant stars.
He must be thinking of an old craftsman
in a small fishing village in Fujian Province
whose calloused hands chiseled him fat and full
of warmth and love.
His heart has shunned hunger since then,
desiring all, desiring none.

Chris David F. Lao studied Creative Writing in UP Mindanao. He was a fellow for poetry in the 2011 Davao Writers Workshop.

Despedida

Poetry by | August 18, 2013

(Alang kang Samuel Isiah Cayetuna nga tua sa Australia nagtrabaho isip Nurse)

Hinuon, dunay mga butang nga angay buy-an.
Pati atong naandan masapawan lang gihapon
sa pagpadayon ta’g panaw sa tagsa-tagsa
natong padulngan. Ug igo lang ta mopasalamat
sa kaugalingon bisan kapila ta nangabikog
sa pagbaktas sa gipili natong dalan. Apan, syo,

sa tanang nanghitabo kanato, ayaw ko ingna
nga angay lang buhian ang mga gabii
sama niini diin magtapok ta sa lamisa
ug itipon ang kalipay, kalaay, kalagot,
ug kahasol sagol sa usa ka baso’ng ilimnon.
Ayaw ko ingna nga igo lang hikalimtan

ang matag pulong ningdaob sa atong dila,
kay kon molantaw ka balik sa mga naagihan
aduna po’y mga hagawhaw sa hinanduraw,
diin gapungko lang ta sa gawas sa balay,
diin ang hayag sa buwan anaa kanato,
diin saksi lamang ang kabituonan

sa atong hilisgotan nga wa’y paingnan.
Gikan sa pamilya padulong sa gugma,
gikan sa musika padulong sa siyensiya,
gikan sa tsiks padulong sa politiko—
oo, lupigan pa ang mga pilosopo kaniadto
pati’ng mga anguyngoy sa mga iro sa kanto.

Ayaw ko ingni nga igo lang iyabo
kining mga panumdoman diha sa gutter,
labinang lanog kaayo atong tingog
sa kabalayan diri sa Apovel Subdivision—
Kanang mga buhakhak nilang Juan ug Nono
nga gapakanaas sa mga kuwaknit,

kanang kalaki ni Sonix nga samokan pa
sa lamok diin iyang pikpikon
ang dagway ni Jopay nga nahapla
sa kasagbotan, kanang mga kanta
nga gisistahan ni Nunoy samtang si Kiko
nayabag sa pag-amping sa mga uk-ok,

ug kanang mga way pulos nga tambag ni Lukas
alyas “Doctor Love” kang Antonio nga nasakitan
kanunay sa gugma kay ang gugma kuno giatay.
Apan inigkadugay nakat-on ta ang gugma diay
di lang taman sa pamilya ug pinangga,
lakip pod ang mga tawong kanunay mosabay

sa mga gabii sama niini diin dayag ang mga bituon.
Busa para nako dili angay hikalimtan ang mga pulong
ug tingog. Bahala na kon sintonado ang pagkaskas
sa kuwerdas, basta pareha ra’g igo sa atong gipangtagay
sa kaniadto ug karon, kay kini tanan mogiya nato

balik sa atong bangkete. Ug sa dili pa ta mag-maoy,
dawata kining baso, syo. Imoha ning tagay!

—
Mark “Ton” Daposala, usa ka fellow sa 18th Iligan National Writers Workshop ug sa 27th Faigao Writers’ Workshop.

Mga Tinipigan

Poetry by | August 18, 2013

Sa dihang akong gihikyad
ang mga butang nga akong ibilin
ug ang angay bitbiton sa paglakaw,
Wa nako tuyoa
nga nasangit ang akong panan-aw
sa gamayng’ kahon
ubos sa akong higdaanan.

Buot unta nako kining kuhaon
ug abrihan, apan
naunhan ko sa akong katalaw —

nga basin unya sa akong pag-ukab,
tagsa-tagsang mangambak
ug mokuyog nako ang mga tipik
sa kaagi nga kinahanglan
unta akong talikdan.

—
Si Jondy M. Arpilleda, usa ka magtutudlo. Usa siya sa mga delegado sa Taboan 2013 Writers Festival sa siyudad sa Dumaguete City.

Pregraduation

Poetry by | August 11, 2013

It’s a week before guys our age
go up the stage to receive the proof
that they’ve burned their brows,
they’ve bound their feet, for four long years.
So we sit here around the table
inside a kiosk, along a narrow street
at the back gate of the campus.
Migoy plays patron saint this afternoon,
godfather to the thirsty, boss of the bottles,
lord of the first round. The lucky guy.
Not a single red mark in his card.
Still, like the rest of us, he is wearing
his uniform an extra year. Our brother
didn’t receive any failing grade, Jess explains,
the best man in the wedding, the eldest son
in the funeral, Christ before the breaking
of bread. But just this sem, guys.
And that’s because he had taken
half his subjects before. Jess laughs,
leaping off his seat, slapping his lap.
Migoy keeps his cool, takes no offense,
for Jess finds all situations funny,
from a toddler tripping on his feet
to an old man lying in a coffin. We stare
at the golden liquid inside the rose-colored bottle
standing at the center of the table,
the center of the universe, searching
for answers to questions we won’t dare
ask one another. Jess reaches for the glass
and pours the content of the bottle into it.
We watch the liquid flow, listen to it slosh,
our parched throats itching for a shot,
untilled soil waiting for raindrops.
Jess raises the glass and clinks it
with unseen another. To brod Migoy,
he says. We nod in solemn assent.
To brod Migoy.

—
Jude Ortega was born and lives in Sultan Kudarat Province. He’s been published in the Philippines Graphic, the Free Press and Philippine Daily Inquirer.