Poetry by Rory Ian Bualan | February 6, 2011
They defined love right before we knew it;
boxed it, typecast it even before we saw it,
and actually felt it:
bright red silk and sheets
of sun-dried passion;
yet they never told us it could be this painful. About Rory Bualan: “I teach, read and write. 😉 …and eat and diet.”
Poetry by Jhunorjim Caumbo Zandueta | January 30, 2011
Ako’y nabuhay ng gising
Gising sa bawa’t kataga
Gising sa bawa’t salita
Gising saking bawa’t gawa.
Ako’y nabuhay ng mulat
Mulat aking mga mata
Mulat itong kaluluwa
Sa tinatahak ng paa.
Kitang kita ko ang tinta,
Ang bawa’t guhit at pinta
Ang bawa’t hugis at hubog
Ang bawa’t ilaw at linya.
Natatanaw ko ang daang,
Patungo sa katapusan
Patungo sa kabayaran
Nitong aking bawa’t hakbang.
Ako’y nabuhay ng gising,
Mulat sa bawa’t alamat
Alam ko’ng ang bawa’t sulat
Ay may sukli na katapat.
Ngunit bakit ba ganito?
Alam ko na mali ito,
Kasalanan itong sakdal
Kumakawag pa rin ako
Bakit di ko malabanan,
Bakit di ko mapataob
Halimaw na nilalamo’t
Nagpapahina ng loob?
Hindi na nga yata sapat,
Malaman tama sa mali
Dapat matutong magbuhat
Ng maleta’t magmadali.
Dahil baka mapag-iwanan,
Ka na nga ng panahon.
Mga prinsipyo mo noon
Baka di na angkop ngayon.
Hindi na nga yata sapat,
Maging gising maging mulat.
Dapat malaman mo kung paano
Ihahagis ang lambat.
Jhunorjim Caumbo Zandueta is a Computer Engineering student from ADDU.
Poetry by Tyron Keith Maru Varias Sabal | January 24, 2011
Ngit-ngit pah ug tugnaw gihapun,
Ang mga dahon nakayuko, mga bulak nakapilo.
Kahilum nigakos sa palibot, ni hunghong wala,
Mga mananap tulog pah, mga bampira ug wakwak pauli nah.
Ang yuta basa sa ni-agi na ulan gabii,
Gilkaligu-an ang dugay nang uga na yuta.
Sa pag gakos sa katugnaw sa mga dahon,
Nakahilak sila, ang luha na anaa sa tumoy,
Mihulat sa una na pag-agi sa bugnaw na hangin,
Muuyog, mupukaw sa tulog na kalag.
Ang luha mutulo, mutabo sa buhi nga yuta.
Pila pa ka oras ang milabay,
Ang kamatuoran sa tanan misidlak nah.
Ang kahayag na mikalat, mikatag, mipukaw sa tanan.
Nitugsok, nidunggab sa mga dahon.
Dili para mupatay kun dili para mubuhi.
Tanan maagi-an, mimata, nabati ang pagpukaw sa kinaiyahan
Na dala puros gugma — ngadto sa tanan,
Wala nag nilaog.
Ug ang mga dahon nituskig, magsugod sa bag.o nga adlaw.
Ang mga bulak mibukad, hatagan ang kalibutan sa bag.o nga paglaum.
Mga mananap, magamay-madaku, nilihok, nilakaw, nigawas —
Para ipadayun ang kinabuhi.
Kini ang kamatuoran na kulang ang pagsabot para mahibaw-an.
Kinahanglan bati-on, buhi-on.
Ug dili puede na dili, ang tao apil niini.
Sa kadlawon ang paghulat sa paglaum na hayahay.
Dili gabii ni buntag.
Sinugdanan ug Katapusan.
Sa kadlawon, gibuhat ang tanan.
Tyron Keith Sabal is finishing his undergrad studies in philosophy at Xavier University, Ateneo de Cagayan.
Poetry by Krizia Banosan Garcia | January 17, 2011
you trace my life with your finger tips
you slice through my defense with your words
you guide me with your eyes into the deep
so i would drown and taste death on the tip of my tongue
while you argue with yourself if i’m worth reviving
you are the wonderful poison running
zooming through my veins at the moment
the sweetest pain of a passing day
a destructive force that keeps me intact
and straddling between reality and fantasy
a chorus that bends my bones with every note
an infinity that could end in a few more blinks
uncertainty and a promise
you are everything and nothing specific
a pool of limitations and possibilities
with sprinkles and spiders on top
Krizia Banosan Garcia is a regular contributor to this page.
Poetry by Ruel Soriano | December 19, 2010
Hampas ng hangin ay lubhang malakas
Buhos ng ulan ay sobrang bigat
Subalit walang madamang lamig
Walang patak na bumabagsak.
Dahon ng anahaw ay humahampas
Katawan ng kawaya’y pilit umiiwas
Ngunit walang marinig na lagaslas
Kawayang payat langitngit ay ingat na ingat.
Ganyan ka sa iyong pag-iisa
Manhid at walang madama
Pinagmulan ay pilit mong kinalimutan
Kinabukasan ay pilit mong tinatakasan.
Namnamin mo sakit ng iyong kamanhiran
Tiisin mo sugat ng iyong nakaraan
At sa sulok ng iyong kaibuturan
Matutuklasan mayroon kang masasandigan.
Hindi ka nag-iisa kaibigan
Sa kamay Niya’y ‘di ka pababayaan
Minsan pa’t muli mong balikan
Buhay mong sa Kanya dapat laan.
—-
Si Ruel Soriano ay nagtuturo sa Ateneo de Davao University.
Poetry by Melody Ross Tinoy | December 5, 2010
I watched you.
You watched everything,
except me.
—-
Melody Ross Tinoy is a nurse who writes for a living.
Poetry by Melody Ross Tinoy | December 5, 2010
Last night,
I dreamt of you.
Your shadow walked past
the table and chair,
weak and careful not to
wake the mosquitoes
and the neighbours.
To my dismay,
The attention I secretly lust for
went to the fridge
instead of me.
Is that how attractive
a bottle of beer is
than a lingerie (purposely powdered
with perfume)?
Maybe in my next dream,
Your legs, your mouth
and your heart would go
straight to my bed,
where it longs for you.
And only for you.
—-
Melody Ross Tinoy is a nurse who writes for a living.
Poetry by Tita Lacambra Ayala | November 28, 2010
The city is the loneliest
place in the world.
It is full of people
who do not know
each other.
—-
The Collected Poems of Tita L. Ayala will be published by UST Press this year.