Category: Poetry

Si Alunsina milakaw nga gapasingulan

Poetry by | November 1, 2015

translated from the poem by Conchitina Cruz

Lisod mingawon nimo sa ting-init, ang imong tingog nasulat sa tibuok nga katin-aw sa nagabhian nga langit, ang mga bitoon naglaraw sa bugtong mong panugon: pauli na. Matag gabii, akong tutokan ang anino sa gabukad nakong payong. Nagpabilin ko sa sulod, nagpalayo sa mga tamboanan.

Karong adlawa, giingnan ko sa balita nga gitakda kang mingawon. Akong giwiwi ang mga tabil ug naghangad.

Unya, inig ang kadalanan modanlog sa imong kaguol, sul-obon ko akong sapatos, ihumod ang kaugalingon sa imong luha. Lisod dili mingawon nimo kon ang nagabhiang langit maamang, kon imong kahilom mopanaw sa akong mga aping, sama sa hangyo.

Dili tika mapasaylo. Kadtong adlawa, kon wala ka nagdumili, hatagan unta tika’g gasa. Ako untang ikulit kining akong gugma sa bato.

—
Si John Bengan nagatudlo og pagsulat ug katitikan sa Unibersidad sa Pilipinas Mindanaw. Nagpuyo siya sa Dakbayan sa Dabaw. Unang napatik kining hubad sa Kabisdak (http://balaybalakasoy.blogspot.com/).

Near

Poetry by | October 25, 2015

The full moon was above us.
You pointed out my flat, round nose
and I became love’s worst enemy.

At least we both have huge nostrils;
there is no need to grab a leaf
from the nearest acacia branch
for its scent
to linger
(unless it surrenders to gravity
and freefall like your eyelashes).

Aren’t you nosy
about me?

Often, I give you glances
while you give reasons
for people to recognize a joke
or maybe a piece of fiction
by loving me

I looked down
welcomed by my belly
before the Amphitheatre grass.

Everything inside me has been heavy.

There is fear
in feeling how fine
it is
to leave my lips
and how
it is not
to leave all of me.

Here,
you did the unbuttoning for me
when I needed it.

You asked me why
I lit up
only the spaces between my craters
and told me
the sun is just taking a rest
and not troubled at night.

Answers are distant.

—
Andrea D. Lim is a mass communication senior at Silliman University. She is the current editor-in-chief of the Weekly Sillimanian. She believes that coffee made her fatter.

No take off

Poetry by | October 4, 2015

Kung ang sadya ay matayog na paglipad
Kasingtaas na sana ng agilang malaya
lumalanghap sa halimuyak ng biyaya.
Ngunit pasanin lang talaga sa kanya’y nagdadala
Kaya ‘di maisulong kahit kaunting distansiya
Ang mga gulong na nasa putik ay nakabaon na ng dekada
Matagal na sana nalasap sarap ng himpapawid
Wala na sanang pawis ang tutuyuin ng hangin
Ngunit piloto’y lumalala ang pagsisinungaling
Na napili lang dahil sa tamis ng dila.
Damit ay kasing-kulay ng tanghaling ulap o kay pino
Tuloy bagsak parati ang lipad ng ating eroplano.
Kaya si Pepe tila’y hanggang pangarap na lang
ang pagsakay sa sasakyang patungong kaunlaran
Sapagkat walang makuhang matuwid magmaneho
Sa sakayang kay tagal ng dinasalang sana’y magbago.

—
Salle is a part-time college instructor and full time government employee.

Forward Reaction

Poetry by | October 4, 2015

My windpipe is chockful of smoke
Straining to utter words to woo
Neurons swimming in alcohol
To fool myself that I’m with you

Exasperated; waiting for when
Oxytocin in lieu of nicotine
Dominates my body and brain
And love satisfies, not deride

There is one I seek, from whose love
I will wholeheartedly suffocate
She will not fiddle nor balance
But overwhelm the chemicals in me

She is the catalyst I need
To join, aid, and to complete me

—
Gari Jamero is a BS Biology Student from Xavier University – Ateneo de Cagayan and Producer-Director of The Xavier Film Society.

distraught

Poetry by | October 4, 2015

Symmetrical distant
Glowing illuminant
Invisible yet seen
with closed eyes
Maroon apparel
Hands left parallel
Never to meet
Vanity in subtle
Self depreciating ways
Always the one to like
Droopy eyes and
Cigarette scent
You are his desire

—
Loy is a student at UP Mindanao.

Sa Tula Tayo Nagsimula

Poetry by | September 13, 2015

Sa tula tayo nagsimula
Kaya nung nawala ka,
Ayokong ayokong makabasa ng Pablo Neruda
Oo, alam ko
Bestseller si Lang Leav
Pero please,
Pakitago na lang yung kopya
Sa tula tayo nagsimula
Kaya nung nawala ka,
Nangako ako:
Hinding hindi ako magsusulat ng tungkol sa’yo
Ngayon lang
Isang gabi ay niyaya mo akong makinig sa mga makata
Isang gabing tulad nito
Isang mikropono, isang entablado
Lubos akong namangha kung paanong dumadaloy
Na parang tubig ang mga salita
Mga piyesang naisasaulo
Nang simula hanggang dulo
Hanggang sa walang alinlangang bagsak ng mga kinatha
At kumpas ng mga kamay sa kawalan
Habang pinapanood ko sila, natanong ko ang sarili:
Nauubos nga ba ang sakit kapag pinakawalan ang mga salita?
O hindi kaya’t
Ang bawat katagang bibitiwan ay magmistulang
Panggatong sa apoy ng mga alaalang
Hindi mamatay-matay-matay-matay?
Umalingawngaw ang kanilang mga tinig sa bulwagan
At sa pagitan ng palakpakan at hiyawan,
Walang-imik tayong nakinig
Habang isa-isa nilang binuksan ang mga baon na kahon
Dala nila ang mga pira-pirasong puso,
Ang mga ligaw na bala na tumagos sa mga nabaling buto
Mga luhang inipon sa mga garapon
na hanggang ngayon, hindi pa rin magawang itapon
Noon, bahagi tayo ng madla, ng mga ipinauubaya
Sa mga makata na banggitin ang mga hindi natin kayang sabihin
Tulad ng dalagang nasa sulok na walang magawa
kundi panoorin ang kamay na gumagapang sa balikat ng kaniyang kaibigan
Kaibigan.
Higit pala sa kaibigan.
Tulad ng binatang may mga matang nagsasabing “Gusto kita”
Ngunit ‘di man lang mahawakan ang mga kamay na kanina pang bukas
May mga bulong na nagbabadyang halik
Hindi kayang tawirin
Ang sagradong espasyong namamagitan sa dilim
Tulad ng mga mas pinipiling ilapat ang mga labi
sa lamig ng bote ng beer:
hinahayaang tangayin ng alak ang mga ‘di kayang sambitin
“Ako na lang. Ako na lang.”
At sa bawat paglagok, itutulak
lulunurin pababa ng lalamunan
ang mga katotohanan
Noon, bahagi tayo ng madla
At tulad nila, sa ating munting sulok,
bumuo rin tayo ng sariling tula
Isang tulang kabisado ang bawat linya
tulad ng mga guhit sa iyong palad
na noon ay madalas kong hawak
‘Di ko man lang namalayan na
ang mga binuo mong makulay na panaginip
ay kathang-isip lang pala
Sa huli, ako ang kapeng tinikman
at iniwan na nanlamig sa hapag
At ikaw ang kandilang nagpasyang bawiin ang sariling apoy
Tulad ng kulog na ‘di kayang habulin ang harurot ng kidlat,
‘di nasabayan ng mabagal kong mata
ang kumpas ng iyong mahika
Namalikmata.
Kumurap makalawa.
At sa pagdilat ko,
naglaho ka.
Kung paanong isang tao ay
sinuyo at iniwan,
pinakilig at kinalimutan,
bumulusok ang ating kuwento
kumaripas pababa nang walang preno
at nang walang babala,
biglang huminto
Tapos na pala.
Pero heto ako:
Bumabalik pa rin sa tula
Kahit na ayokong maalala na
Dito tayo nagsimula

—
Kiara Rioferio is a Human Resources Specialist with a degree in Psychology from Ateneo de Davao University. She spent her formative years in Las Pinas City but now calls Davao City home. This piece was performed at August 30’s Lit7rgy: Seven Seers at the Red Rooster rooftop bar along MacArthur Highway.

Maayong Pasko

Poetry by | September 6, 2015

Nahapinan sa kadulom sa kagabhion
ang hilom nga eskinita diri sa Krustaal
diin makita ang mga borikat
nga mokapyot sa mga posteng guba
nga mao untay modan-ag
sa maong agianan.
Apan imbis makasaksi ug panglibod
tali sa usa ka borikat ug parokyano,
wa may laing makit-an kundi
ang kadulom sa eskinita taliwala
sa gakipat-kipat nga siris
didto dapit sa Shanghai. Imbis mga bae nga
mabaw ug niluparan ang malantawan
nga gadukoduko atubangan
sa mga hubog didto dapita,
mga gagmayng bata nga gakanta
ug sonata bahin sa paghimugso
sa manluluwas ang makit-an.
Gitunolan ug singko sentabos
daw gipapahawa.
Pila kaha ang ihatag nila
kon bae nga gaawas-awas ang dughan ug
galakra sa nipis nga spaghetti ang mga atngal
ang mikanta atubangan nila?
Gidundon nako’g tanaw ang mga naglakat
nga bata, ‘aha kaha ni sila mamaingon?’
Hinaot unta nga dili guba
ang mga poste sa unahan,
aron naay modan-ag sa kadulom
sa ilang baktasan nga eskinita.

—
Sums, from Ateneo de Cagayan, is a normal student by day, and a majestic Unicorn by night.

in the cabinet

Poetry by | September 6, 2015

I found your brown jacket in the cabinet
It smelled of mothballs, cockroaches, and grime
I remembered, you have not let me washed it
It was too dirty, you said. Then, you
Hung it in the cabinet despite the dirt
I took it off from where it was, checking
The pockets, maybe, for some letters you might
Have written before you
Left. Empty. I folded it
In my arms the way you would
Have me do with your jacket
And placed it back inside
But this time, I will also replace
your old clothes and
the feelings you
never tried to unfold.

—
Teresa “Maymay” Mundiz graduated with the degree in Creative Writing from UP Mindanao. She writes whenever the ‘urge’ comes.