Poetry by Ivan Ridge Arbizo | November 24, 2019
Marahil, guryon akong hindi mahahalikan ang langit
sapagkat isinasantabi lang ako ng mga alapaap.
Aabutin mo siya tulad ng mga bituin sa karimlan.
Ang hiwaga ng pag – ibig mo ay kasinglawak rin
ng espasyong pumapagitan
sa tadyang na pumoprotekta sa puso ko.
Ngunit paano naman ang sa akin inay,
Minsan mo rin akong tinawag na anak, hindi ba?
Dahon nalang sana akong tinangay
ng malakas na hangin patungong kawalan.
Ivan Ridge Arbizo is from Davao City High National High School.
Poetry by Lance Harvey Gonzales | November 24, 2019
Inigkiling ning katig
sa atong sakyanan,
huna-hunaa
ang atong mga kaagi
padulong ning taknaa
ug kon malantaw man nako
ang pang-pang nga atong
pakahagbungan,
tutokan ko gihapon
ang galurat mong mga mata
kay sa ulahi natong pagginhawa,
magbulag ta –
ikaw sa tuo, ako sa wala.
Lance Harvey Gonzales is a BS Electronics Engineering student from Mindanao State University – General Santos City.
Poetry by Jovanie Garay | November 24, 2019
I.
subay ning sandayong midagayday
ang tubig gikan nianang tubod sa karaang
kamansi diin giugbok mo ang talinggab
sa patong nga kawayan diha sa iyang kasingkasing
ug mibugwak ang iyang tam-is nga luha
kon imong tutokan ning gisubayan sa tubig
ang lumot mikunot na, apan lunhaw gihapon-
himsog, ambongan, walay sama nga misala
sa bul-og sa luha sa kalipay
timan-i:
kining tubora mao ang matuod nga katagbawan
sa kalibotan nga bisan sa kataposang lad-ok
sa tamsi, mobalik ug mobalik siya aron sa pagsigop
sa sabaw nga inipis sa iyang inahan
II.
ug nakighiusa ang mga alindahaw
sa tagsa-tagsang pisik nianang tubora
kay gipahabogan mo man ang iyang pagkamapaubsanon
tinobdan, matod pa sa usa ka ermitanyo
nga giuhaw gikan sa makabungol nga kamingaw
ang mga alindahaw nahimong ulan–
mingbunok ug sa nahuwasan na, milurang
namingaw ang kasapaan ug nanggitib ang mga balili
kay ang luha mopahulay human sa pagbul-og
ang tubod nagpabiling ipisanan
ug higayon na sa mga pirok-pirok ug antulihaw
nga moambit sa kalipayon
human sila makasigop sa sabaw,
nanghiniksik ug dayon milupad
sa kapunawpunawan
III.
miduaw pag-usab ang uwan
kuyog niya ang habagatnong hangin
kansang taghoy misulay pagbuak sa
bugnawng lugas sa klasikong harmonyo
ug napukaw ang nahinanok nga dagayday sa kasapaan
pagkaanugon, karon ang tamsi nahisalaag na
kay miikyas ang kanhing tinobdan sa tubig
nianang kahoy sa kinabuhi
siya milukso sa pikas tampi, nanghuhoy ang iyang abaga
wa na makatultol sa kanhing ipisanan
apan siya nagpaabot hangtod sa udtong tutok
ug milupad sa wala nay pagbalik
Jovanie Garay teaches language and literature subjects at DOSCST-San Isidro Extension Campus. His short stories and poems appeared in Dagmay, Manila Bulletin’s Bisaya Magasin, Kabisdak and Katitikan. This poem won first prize during the 2019 Bathalad Mindanao Tigi-Sinulatay under poetry category.
Poetry by David Jayson Oquendo | October 6, 2019
I’ve paddled for too long, have
gotten sucked in whirlpools of grief,
maelstroms that are not mine.
The boat has capsized and my lungs are
life jackets, my tongue, an oar,
my body a raft and an anchor.
There is no telling in the water
where I’m about to go, only,
that I am always going, until moored.
(I was holding the moon inside me
when the ocean had invited me over.
Now I don’t remember why I stay
And yet, like the waves that go back and forth
I do, I do, I do, I do, I do,…)
David Jayson Oquendo is an Electrical Engineer based in Davao City, Philippines.
Poetry by Karlo Olym A. Carin | September 15, 2019
In church, my God hangs
half-naked, stuck
motionless
to a wooden cross.
In front of him
is a sea of heads.
The fans attached to their hands
swivel back and forth;
gusts of air
gently dry off sweat
from their overdressed bodies.
In church, my God is a disk
as small as a thumbnail.
The hands that receive Him
are decorated in gold, silver,
and dirt. His taste is far from
godly. His heavenly crisp
is softened when he rests
on our ungrateful tongues.
In church, my God hangs
motionless,
stuck to a wooden cross.
His gaze is always fixed.
He does not go anywhere
even when the seats He faces
become empty.
Koko is a graduate of Ateneo de Davao University. He is currently a public school teacher. He loves vanilla-flavored smoothies.
Poetry by Michael John Otanes | September 15, 2019
after Carel Fabritius’s The Goldfinch (c.1654)
Chained to the feedbox
That is nailed against the day-
Light-plastered, unadorned,
Yellow wall, the goldfinch
Looks out at us, its grave
Gaze unflinching as a hill.
See the sun’s glare?
It is the grin stretched across
The face. The chain, the black-
Obsidian, rain-swollen
Clouds shrouded at the crys-
Talline sky. This taut knot
Is sewn on Earth’s palm.
You are within this world’s
Grasp. You, too, are the bird.
Michael John Otanes, 24, was born and raised in General Santos City, where he earned his bachelor’s degree in English at Mindanao State University. He is a fellow for Poetry in the 2018 Davao Writers Workshop.
Poetry by Jasmin C. Arcega | August 25, 2019
“Ayaw na ko ihatod,
mahasol ra ka,” sulti nako niya
samtang gabitbit sa akong mga maleta
pagawas sa among purtahan,
nga karon iyaha na lang.
Guot na kaayo ning balaya
para namong duha.
Tulo ka-tuig na sad
ang milabay sukad gitistingan namo
isigo ang usa’g usa diria.
“Di na gyod ka magpapugong?”
sambit niya human gibuga ang aso
gikan sa iyang sigarilyo,
bisyo nga wa nako tuguti
sa sinugdanan–apan kadugayan
kay naandan na lang.
“Unsa pa ma’y dugayan?”
Tubag nako, dayon amin.
Gahulat na ang traysikel nga akong sakyan
padulong kanto,
padulong sa dapit nga layo
sa iyang mga aso.
Apan, sa akong mga kamot
magpabilin gihapon ang baho.
Jasmin C. Arcega is a Creative Writing student in UP Mindanao who loves chicken, ketchup, books, and Super Junior.
Poetry by Shinnen Johann Cahandig | August 25, 2019
Samtang ako nagahulat
sama sa usa ka bato sa kilid
duol sa purtahan kauban
ang mga lapok nga pirteng kapyot
sa akong atubangan.
Ako naghinamhinam
sa kanindot sa ubang sapatos
nga nagtapok ug giampingan
sa sulod sa aparador.
Nipungko ko layo sa ila ug naminaw
sa kabanha sa mga butiki nga igat,
ug ang dagan sa mga ok-ok nga kiat,
sama sa makina ni Lola nga buntag-hapon
padayon gihapon sa pagtahi
sa mga klase-klaseng sanina nga gisi.
Ang kahilom sa abog nga madunggan
sa salog kauban ang hangin nga sigeg panitsit
sa puting kurtina ug mosabay ug sayaw
inig mosulod kini sa bintana.
Mga bangko nga murag guwardiya
sa yagpis nga lamesang nagtuwad.
Ang akong pagdahom nga makagawas
sa akong tigoman nga hantod lantaw na lang
sa punoan nga sigeg tutok
sa bintana kauban ang kahayag
nga nagatuyok.
Ug ako nga usa ka butang
mopadayon na unta og baktas
nga naay padulngan.
Shinnen Johann N. Cahandig is born in Bugabungan Upi, Maguindanao. She is a senior high school graduate of Davao City National High School and is currently studying AB Literature and Cultural Studies in the University of Southeastern Philippines.