Category: Poetry

Ang Susunod na Katawan

Poetry by | May 31, 2021

Isa kang potograpo sa harap nitong bangkay
na nakahimlay sa eskinita. Paanong tumitimo

ang igkas ng bala sa iyong kalamnan
gayong di iyo ang katawan?

Sapong-sapo ng apertura ng iyong kamera
ang dilat na mga mata. Alam mong alam niyang

wala mang magtangkang tumingin,
may gimbal sa mga matang hindi naisasara.

Buong-buo mo itong kukunan,
masisipat maging ang hindi mo nais makuhaan.

Sisilip sa lente ang kanyang huling anino.
Magtatagpo kayo nang mata sa mata.

Lalagos ang kanyang titig
hanggang sa iyong buong kaluluwa

at wala ka nang maipagkakait pa.
Taliwas sa iyong pinaniniwalaan,

may sariling katawan ang anino
na walang lalim at babaw. Isang silid

ang kanyang balat—patutuluyin ka niya
at bibigyan ng listahan.

May naghihingalong pangalan sa kung saan.
Ipakikiusap niya:

Kunan mo silang lahat ng larawan.
Unahin mo ang kanilang mga mata.

—

Leo Cosmiano Baltar studies BA Journalism at the University of the Philippines in Diliman. Their articles can be found in Tinig ng Plaridel, while their poems have appeared in The New Verse News, Hong Kong Protesting, Voice & Verse Poetry Magazine, and elsewhere. They hail from Sultan Kudarat, Mindanao.

Kamatayon

Poetry by | May 31, 2021

alang kang K.J.T

ang gimapa sa mga bun-og nga nadawat
sa usa ka sipi sa saging nga nagpungko
ibabaw sa taya-ong kaldero.

kini ang gitutokan sa nikaging nga butiki
gikan naipit sa pultahan o di ba kaha
ang mga listong naghikog sa halayan.

apan, kini sab baya ang kandilang natunaw
diha sa sam-ang sa imong dughan; ang luhang
hangod karun, namintana gihapon

dinhi sa akong mga mata.

Ivan lives in Davao City

 

 

Tumoy Sa Sinugdanan

Poetry by | May 10, 2021

-Alang sa Delta Batch, kanunayng ginmahal nako

We have climbed through this dreadful,
and long trail
At times, crawling our way,
Scraping our knees,
towards reaching the summit,
We had doubts, and fears
that almost left us crippled,
Shaken. All of which
made even breathing difficult
Might be the different altitude of
Pain, and hiding.
By all means, be afraid,
and wallow
In uncertainty
Never is really sure in this forest,
Even the sliver of light
we long for is, at times,
Lost in the thunder of our
own longings
In this fleeting trail
Yet
We are here
We stand before everything else
Beyond the fear,
beyond the moments
Of losing the sense
of moving forward,
more than the dark thoughts
That clouded us;
We are finally here
Looking onwards
Our hands clasped together
Gaze, hopeful.
Despite the many shortcomings,
The many bruises,
And cuts from loose branches,
Unsteady pathways,
The many questions that made
Even breathing difficult,
Finally,
we have reached
The summit of our journey
This is where
I let you go.

—

Sums Paguia is an English teacher at Xavier Ateneo – Senior High School.

 

Kauban pa, lola

Poetry by | May 10, 2021

Matag hapon sa bukton mo
ako gapauraray, makatog uban
sa imong taghoy, pikpik, ug mga awit.
Sa puting sandong gatuyok
nga nahimong pamaypay
ako kaamgog pagpahulay,
wa mo damha ang binhud sa braso
ug budlay sa patabyog, basta imong palanggang apo
motubong sakto, himsog, ug puno sa kalipay.

Sa paspas nga dagan sa panahon,
sa mga katuigang milabay,
ni-a na ang bugnawng hangin sa aircon
ug mga nga sonata sa youtube ug spotify.
Apan ang simpleng pagkatog
lisud na kab-uton, ang kahimsog
mahal, ug ang kalipay angay pang pangitaon.
Dili sama kaniadto
nga sa imo lamang lig-ong mga bukton
sa imong mga alawiton, ako
luwas, malipayon, ug busog
sa pagpangga.

Kaniadto nga ikaw
ania pa, kauban pa,
Lola.

 

—

 

Si Reymond Pepito usa ka manunulat nga pinangga sa iyang Lola Mina. Gikan sa Lungsod sa Tagum.

Walking

Poetry by | May 10, 2021

for Sofya

What does it mean for me to stand, feet slightly sloped,
on these rolling hills outside Tashkent? I come
out here, day after day, to count horses. Sometimes, there were
two, and most days when mist blinds the April sun, not
even one shows up. Regardless, they outnumber
trees in the picture. All year long, no trees for creatures
like me to hide, to make home the patches of shadows they
create for me to live, to live with. There are no horses
today, and yet I hear them gallop the un-watered grasslands
from a distance. This life of sun and land is empty.
The un-pictured barn is empty too. The small unhidden
house I refuse to see in the back has never been
this empty. Somewhere inside, the stretch of space of a tin can
I used to catch the sound of the lone wind is empty
as well. All the while, I slip to sleep standing mid-day
and never feel my skin burn, my wool sweater a bit damp
from the cold. I am just here, without an eye for
fullness, without any memory of what wants to be missed.

Ian writes from Cateel, Davao Oriental. He has an MA in Political Science from Central European University in Vienna and Budapest. Some of his works appeared in Dagmay, New Contrast and Voice & Verse.

 

Sad Girl’s Love Song

Poetry by | April 19, 2021

She will not ask
you to stay.
Instead, she will ask you
to listen to her chants—
a hymn
of all the things
she will remember you by
when you decide to leave her.

She will start
with how the crescent moon
reminds her of your thin smile.
Then, of the warm glow
of the streetlamps at dusk
when you walk her home
to Obrero.

She will tell you
how the small scar
right below your nose
reminds her of lightning.

She will smile
fondly to herself
when you kiss her.
Your soft kisses
remind her that you could
love the beauty frightening things.

This way, she will not
grow fearful of the storm
that is her. This will make her march
to the thunder of her heart.

And when you finally decide
to leave her,
she will not remind you
how you made her feel safe
when you held her in your arms
as she clawed at her sheets
for warmth.

Instead, she will whisper
so close to your ear
until you hear a ghost of a cry,
that she built a fortress
on your arms
that she still calls
home.

 

Zakiyyah Sinarimbo is a coffee enthusiast by day, a law student by night. She is a mother to five cats.

 

 

 

Gumamela

Poetry by | April 19, 2021

Ang sa susama kong buyog mao’ng gapalipay
sa matag buntag nga paglupad ug sa iyang pagbukhad,
ug akong makita ang kanindot niini.
Samtang gakamang sa iyang gihay,
mga tag-as nga sagbot nga gapadayon
sa pagpanalipod sa iyang ka putli.
Hantod sa kami mag- inilugay.
Apan ako ang makadali-dali og tusok,
suyop nianang iyang duga
nga susama ang katam-is sa gilanay’ng asukal,
ug maoy mohupaw sa dughan kong gahinamham.
Apan sayod ako nga ang gumamela sa pagbukhad
Dili ta mag dugay. Kay kung mongitngit
ang adlaw, kini musira
ug dili na mag tingganay.

 

John Karl Butaslac is a Grade 12 Arts and Design Student (Literary Arts) from Davao City National High School.

Retard Stud

Poetry by | April 19, 2021

“Thrust of the spark that burns
Unbounds, departs, returns
To pluck out of death’s fist
A god who dared to resist”

—Ruben Cuevas, “Prometheus Unbound

Dayag ang dinanghag sa mga namakpak sa tikasan.
Ulipon sa mga atik ug alagad sa tampalasan.
Tiguwang apil batan-on puros nagpalubot sa tirano.
Errare humanum est apan puyra gaba ang nagpa-uto-uto.
Resbakan ang mosupak! Maoy gibagutbot sa ilang diyos.

Tiguwang apil batan-on gitorjak sa berdugong utganon.
Amahan kuno sa nasod, apan bugaw sa mga langyawng pikoton.
Rakrakan ang mosupak! Maoy kuro sa mga tagasunod.
Dayag gyod ang dinanghag ug damak sa mga taga nasod
Samtang sihag ang tingsi sa gino-o nilang tambaloslos.

Lolot is a freelance SEO writer based on Mindanao.