Category: Poetry

Hinaot Tanan

Poetry by | June 14, 2021

Hinaot unta

naay igong kahusay

ang tanan

 

Pareho sa tulo sa ulan

nga wa damha ang pagkatagak

niini sa yuta

 

Wala kini kalibutan

ug mawala kay mukuyog

siya sa panun sa tubig nga puhon

mupadong sa baybay

 

Sama pud sa kanunayong

Paghunghung sa hangin

sa imong nawong

 

Nga wa pud ka kamatikod

sa matag panamilit niini

 

Kay sa matag hapak niya

sa imong dunggan

ibilin niya ang saad

nga mubalik siya

 

Mao ra pud ni ang iyang

Kanunayng bugtong pasalig

 

Hinumdumi ang matag hikap

sa adlaw kay wala pud ni niya tuyua

gapasabot ra nga amdam siya

muatiman kanimo

Kay gihimaya siya sa tanang

iyang nagunitan

 

Ang kahusay sa ilang lihok ug gama,

Way laing babag sa pagbuhat sa ilang gusto

Kay kani maoy bagad na sa kung unsa sila

Ug kini ang ilang kagawasan

 

Kagawasang lampingas sa mga tinguha

Kagawasang walay gipiling kondisyon

Kagawasang maoy sumbanan sa tanang

matang sa kagawasan

 

John Ferdinand Torralba is Web developer from Davao City.

Alang Kang Matet Nga Tagakaulo

Poetry by | June 14, 2021

(ang “kolu”mao ang “watershed” sa sinultian sa mga Tagakaulo)

ikaw Matet ang kolu.

ang imong panlantaw
sa inyong pagkatawo
sama sa katin-aw
ning tubig sa suba

labaw nga mulutaw
ang kaanyag
sa pinalanggang kultura
ug kaanindot
sa kaagi sa mga Tagakaulo

ang imong pagbarog
maoy punuan
dili daling matay-og;
mga ugat nga
hugot ang pangupot
sa yutang natawhan.

imong espiritu
daw ning huyuhuy
nanghapuhap

dala mo
ang gininhawa
sa mga katigulangan
duyog maoy kalinaw.

ikaw, Matet
ang kolu.

tinubdan
sa kinabuhi.

Krishna Mie is a social science teacher and a visual arts hobbyist. She also writes from time to time to find solace and solitude.

Akong-kasing-kasing

Poetry by | June 14, 2021

Ang akong kasing-kasing murag balay
ang pultahan dunay anay, sa bintana
ang hinalay, naglaray.
Sa sulod, ang kusina napuno og siomai,
ug ang mga kwarto, sumpay-sumpay.
Isa kay Nanay, isa kay Tatay, isa
kada igsuon nga nag-iyahay sa ilang mga ampay.
Ubay-ubay pud ang gatambay.
Duna akong miga nga way panudlay,
among silingan nga ang kilay permi di magpantay,
si Melay, si Kakai, akong pag-umangkon si Kikay, si ante Tetay
nga way undang ang pagpamaypay,
si Angkol Bokol nga conscious sa hinapay,
si Blanca nga si’g panghipos, panglabay,
si Manny nga di mukaon og gulay,
si Tisay nga ‘pag masuko tubuan og sungay,
si Ser Bem nga si’g baklay,
si Madam Tess nga nay sakit sa atay,
ug ang among iro nga perte kalipay,
bisan pa’g ang kawatan tu-a na, nag-babay.
Hay, asa pa mahapsay ang akong kasing-kasing?
Maglagot ko, magsindi ko’g lukay!
Pero wa ko’y pagmahay, ilabi na
Kung tanang namuyo sa balay
kalit magkantahay,
bisan dili sabay-sabay.

 

Mie Luna writes poems and stories for children. She lives in Davao City.

Tungang Gabii sa San Pedro

Poetry by | June 7, 2021

Sa di pa mutikang kining mga tiil sa orasan,
tagbawon sa kilom-kilom ang dakbayan
sa akong nabatian, makabungol kining kampana
sa matag bagting niining hinagubtob sa dughan.

Kon ngano wa pa ko makauli, di ko kaingon.
Basin imong kalimutaw ang mga posteng
akong malabyan: gasidlak-sidlak, ginasubay
ang dalang hagbay rang gibusdik
sa akong mga kasaypanan.

Kon ngano sige ko’g kasaag, di ko kaingon.
Basin imong tutunlan ang dalan kon asa
ang mga buot kong ibutyag alang kanimo
nagkaguliyang ra sama sa mga sakyanan.

Apan, inig hunong nako sa kanto,
magpabilin ang kahait sa kadulom
nga hagbay rang gibaid
sa atong kagahapon.

Nanirado na diay tanang tindahan.
Ug gikandado na sab sa kahilom
ang akong mga gibati alang kanimo.

Nakauli nako.

 

Ivan Ridge A. Arbizo hails from Davao City.

Miaging Gabii

Poetry by | June 7, 2021

Samtang matulog na ta
Gisaka nimo imong mga kamot ug nangutana ka nako
Kon itom na ba imong mga ilok
Sama sa lubot sa kaldero nga atong ginalung-agan
Nagpahiyom ra ko ug milingo

Kay wala man ka matagbaw sa akong balos
Gibira nimo imong biste paibabaw ug gipakita nako ang itom nga linya
Nga nagdagan sa imong tiyan ug gigiya akong mga tudlo taas niini
Nga daw nagsusi og mga detalye sa mapa
Nangutana ka kon butod na ba ka kaayo sama atong
Nakita nato nga kamprag sa kilid sa dalan katong takdol ang bulan

Unya giliso nimo imong ulo pakilid ug nangutana kon
Mobalik pa ba imong liog sa karaang pagkahamis ug pagkapution niini
Naningkamot ko og pugong sa akong panghuy-ab unya nakita nako nga
Mibaliskog imong mga kilay timailhan nga nairitar na ka
Pero kalit lang nawala imong kasapot ug miingon ka nako
Nga nakabati ka og gaan nga sikad

Paolo Andreo M. Sandalo is a big fan of music, cartoons, pop culture and his wife, Taps. He spends his weekends doing the laundry and looking up recipes online.

Ang Susunod na Katawan

Poetry by | May 31, 2021

Isa kang potograpo sa harap nitong bangkay
na nakahimlay sa eskinita. Paanong tumitimo

ang igkas ng bala sa iyong kalamnan
gayong di iyo ang katawan?

Sapong-sapo ng apertura ng iyong kamera
ang dilat na mga mata. Alam mong alam niyang

wala mang magtangkang tumingin,
may gimbal sa mga matang hindi naisasara.

Buong-buo mo itong kukunan,
masisipat maging ang hindi mo nais makuhaan.

Sisilip sa lente ang kanyang huling anino.
Magtatagpo kayo nang mata sa mata.

Lalagos ang kanyang titig
hanggang sa iyong buong kaluluwa

at wala ka nang maipagkakait pa.
Taliwas sa iyong pinaniniwalaan,

may sariling katawan ang anino
na walang lalim at babaw. Isang silid

ang kanyang balat—patutuluyin ka niya
at bibigyan ng listahan.

May naghihingalong pangalan sa kung saan.
Ipakikiusap niya:

Kunan mo silang lahat ng larawan.
Unahin mo ang kanilang mga mata.

—

Leo Cosmiano Baltar studies BA Journalism at the University of the Philippines in Diliman. Their articles can be found in Tinig ng Plaridel, while their poems have appeared in The New Verse News, Hong Kong Protesting, Voice & Verse Poetry Magazine, and elsewhere. They hail from Sultan Kudarat, Mindanao.

Kamatayon

Poetry by | May 31, 2021

alang kang K.J.T

ang gimapa sa mga bun-og nga nadawat
sa usa ka sipi sa saging nga nagpungko
ibabaw sa taya-ong kaldero.

kini ang gitutokan sa nikaging nga butiki
gikan naipit sa pultahan o di ba kaha
ang mga listong naghikog sa halayan.

apan, kini sab baya ang kandilang natunaw
diha sa sam-ang sa imong dughan; ang luhang
hangod karun, namintana gihapon

dinhi sa akong mga mata.

Ivan lives in Davao City

 

 

Tumoy Sa Sinugdanan

Poetry by | May 10, 2021

-Alang sa Delta Batch, kanunayng ginmahal nako

We have climbed through this dreadful,
and long trail
At times, crawling our way,
Scraping our knees,
towards reaching the summit,
We had doubts, and fears
that almost left us crippled,
Shaken. All of which
made even breathing difficult
Might be the different altitude of
Pain, and hiding.
By all means, be afraid,
and wallow
In uncertainty
Never is really sure in this forest,
Even the sliver of light
we long for is, at times,
Lost in the thunder of our
own longings
In this fleeting trail
Yet
We are here
We stand before everything else
Beyond the fear,
beyond the moments
Of losing the sense
of moving forward,
more than the dark thoughts
That clouded us;
We are finally here
Looking onwards
Our hands clasped together
Gaze, hopeful.
Despite the many shortcomings,
The many bruises,
And cuts from loose branches,
Unsteady pathways,
The many questions that made
Even breathing difficult,
Finally,
we have reached
The summit of our journey
This is where
I let you go.

—

Sums Paguia is an English teacher at Xavier Ateneo – Senior High School.