Tagsa–tagsang mipadailos gikan sa tingkoy ug agtang ni Bobet ang mga singut paghimungtod nila sa balay sa iyang Ninang Diding. Kapin usa ka kilometro man god silang nagbaklay taliwala sa naglagiting nga Adlaw. Daw walay pulos ang gisul-ot nilang mga dyaket ug sarok sa kaigang sa palibot. Si Alfonso, ang kamaguwangang anak ni Diding, maoy ilang naabtan. Wala didto ang magtiayon kay namalit nig pagkaon sa ilang mga mangangani.
“Te, gitugon diay ko ni Nanay nga magsugod na lang daw mog pangani bisag wala pa sila. Moabot man pod daw karong taud-taod silang Noy Silyo, “ni Alfonso kanila.
“Asa man mi dapit magsugod, Do?” pangutana ni Norma nga nagyaka sa tugkaran samtang namaypay sa sarok. Gitudlo sa ulitawo ang usa ka taas nga pilapil diin nanuyhakaw ang mga bulagaw na mga humay nga naglubay-lubay mataghandos sa hangin.
“Didto Te, kanang kinatumyan nga pilapil simpig nianang layog hangtod dinhas punoan sa santol.”
Kalit misagbat si Bobet nga naglingkod sa nagbuy-od nga dakong pinutol nga kahoy. Tupad niya ang igsoong si Sabel. “Ehem… Al, wa ba dihay pabugnaw? Init man god kaayo sa dalan, maayo man god nang magtrabaho ta nga presko ang atong hasang.”
“Bitaw, no? Hulat sa ‘mo, Te, ha, kay mag-abli tag coke, morag naa pa may nahibiling usa ka botelya sa ref,”sa batan-on dayong sulod sa balay.
Nakapanglingo si Norma sa gibuhat ni Bobet. Gisigaan niya nis mata. “Pastilan gyod kang bataa ka, kawalay uwaw!”
Giduol ni Bobet ang iyang inahan dayong pislit-pislit sa bukobuko niini. “Ikaw gyod, Nay…Relaks lang god dinha, akoy bahala.”
Mikunot ang agtang ni Norma. “Saba dinha! Nagbaga ra nang nawong nimo, ay!”
