A message from your host

Editor's Note by | June 17, 2025

It has been six months since the last update to the Dagmay web site. The last entry, as of this writing, was dated December 30, 2024.

I am sure many of you are wondering if the web site will ever resume updates, not to mention catching up to its backlog of the last half year. Unfortunately I have no answer to either. I am now merely the technical host of the site and I no longer manage its content. To my knowledge, the Davao Writers Guild continues to send works for print publication in the Sun Star Davao newspaper.

For inquiries and entreaties as to resuming publication online, please message the Davao Writers Guild Facebook page.

Ways to Stay Afloat

Poetry by | June 2, 2025

You were told to wear the blue one-piece
because the two-piece seemed too much.
The instructor’s whistle sliced the air,
marking time with each sharp note.
You lined up at the pool’s edge,
feet flat against the concrete lip,
waiting for the water to strip you bare.

The water is not cold.
It is just unfamiliar.
She says, blow bubbles through your nose,
says it’s easy to breathe underwater.
Says kick, not like a horse, but like
you love the floor leaving.

No one tells you
that swimming begins with surrender.
That you must let your body forget
it was built for land.
She says arms like windmills,
says float like a leaf,
but leaves only ever
go limp in gutters.

Week one,
you tread water like prayer,
each movement a question
you’re afraid to ask out loud.

Week two,
a boy says you swim like
you’re drowning.
You let the words sink.
Think: same thing.
Think: he doesn’t know
what it means to look up
and still not breathe.

Your mother in the bleachers
folds and refolds a towel on her lap.
You curse her under your breath.
That summer, she told you
God watches even when you’re underwater.

Week three,
your legs cramp mid-lap.
You clutch the pool’s edge,
gasping like something
trying to be born again.
The instructor says, breathe,
but you can’t tell what part of you
is water and what is panic.
That night, you dream
you forget how to float.
You wake up sore
in places no one sees.

By week four,
the instructor slides a foam noodle
beneath your belly
like a secret you’re finally allowed to hold.
She says, trust it.
But you’ve spent years
tightening your spine,
so nothing slips in or out.
You clutch the foam
like a maybe, like permission.

You glide the pool’s length.
They clap like it’s victory.
But all you feel
is the quiet of your own limbs
doing what they were told.

You learn to shake the water from your ears
without flinching.
You learn no one rescues you
unless you pretend not to need it.
You learn the deep end
is not a punishment
if you never ask for help.

Later, when a boy asks
why you don’t like beaches,
you’ll say the sand.
You’ll say shells pricking your soles.

You won’t mention
how the ocean has no edge,
how it keeps pulling,
how it waits beneath you
quiet as a whistle,
watching,
just in case you forget
you were never meant to float forever.


Alyssa Ilaguison, a 4th-year BA Communication and Media Arts student of UP Mindanao.

Baud

Play by | May 5, 2025

MGA MANDUDULA

AKAT – rebelde nga anak, bana ni Saling

SALING – asawa ni Akat

NGUDUN – igsoong lalaki ni Akat

INA – Inahan ni Akat ug Ngudun

TAGBOANAN

Muabot sa ilang payag nga samaran ug nagkadugo gikan sa enkwentro sa mga sundalo sa pinaka bukid nga parte sa Sindang. Tagboon kini sa iyang inahan ug asawa nga si Saling ug atimanon.

INA:

Pastilan… Day, Saling! si Akat!

AKAT:

(nagbaguod sa kasakit sa mga samad)

Ina… Kumusta kaha mo ngari atong dakong baha?

SALING:

Do, nganong ni pugos man jud ka ug kuyog nila , Do!?

AKAT:

Ling, ayaw sa ko pangutan-a ana … ayaw sa ‘ron… para asa maning mga baud diri?

SALING:

Nipauli nalang unta ka, Do, oi? 

INA:

Kanus-a man gyud ka mupauli, Dong?

 

AKAT:

Asa si Ngudun?..

INA:

Hangtud kanus-a man tawon mi magtagad nimo? 

AKAT:

Si Kapitan ang atong pangutan-on…asa man siya karong panahona?

SALING:

Ipasirado man daw niya ang minahan….  Continue reading Baud

Ako si Don Carlos

Poetry by | April 6, 2025

‘Ako si Don Carlos
Hari sa mga Moros
Bisan pila ka gatos
Hutdon ko ug gapos
Bandila nagkayab-kayab
Sundang nagkidlap-kidlap
Dugo nagbanaw-banaw
Sa yuta sa Mindanao’

Dili ang Kidlap sa Sundang,
Ang kagahapon nga nag-antus.
Dili Dugo ang nag-banaw,
Ang Luha sa Kamingaw.

Human sa mga pulong sa garbo,
Ang mga tingog sa kasakit mipatigbabaw.
Kinsa man gayud diay ang hari
Sa yuta sa Mindanao?

Mga istorya sa katigulangan,
Mga balak sa kagawasan,
Mga pag-ampo sa kalinaw,
Naglupad sa kahanginan

Dili hari, apan katawhan,
Nga nagbarog sa ilang yuta.
Dili gapos, apan paglaum,
Nga nag-pabilin hangtud utlanan

Human sa mga ngalan sa gahum,
Ang kamatuoran nag-abri
Ang Mindanao, dili lang sa sundang
Apan sa paghigugma kini walay undang

Human sa “Ako si Don Carlos,”
Ang pagpangita sa pagsabot nagpadayon.
Sa mga pulong nga wala gilitok,
Ang kamatuoran nagpaabot.

Lester B. Argawanon is a university instructor from Davao Oriental State University- San Isidro Campus (DOrSu-SIC), teaching language and literature. Balancing academia and creative writing, he draws inspiration from personal experiences, cultural roots, and the people who have shaped his journey. His poetry often reflects themes of memory, love, and the passage of time. This piece is inspired by his late father’s poem about Don Carlos.

Mga Talan-awon Kon Masuko ang Kinaiyahan

Poetry by | March 17, 2025

Ang ulan walay hunong
nga nangatagak sa yuta.
Ang mga suba nag-awas
nga mibanlas sa mga balay.
Ang mga bakilid nangahugno
ug gilubong ang atong paglaom
ug mga damgo—kinabuhi.
Apan taliwala sa kagubot,
dihay kaisog ug kaluoy.
Ang mga tigluwas milahutay bisan
nameligro ang ilang kaugalingong kaluwasan.
Ang mga naluwas nagkupot sa usag usa
nakakaplag og kusog sa panaghiusa.
Inubanan sa kalig-on, nahimugso
ang bag-ong espiritu sa tawo.
Ang adlaw mosidlak pag-usab.
Moalim ang samad sayuta sa iyang kaugalingon
ug mobalik ang katahum niini.
Ingon man ang katawhan mubarong
pag usab inubanan sa pagtuo ug gugma.


Si Glenn usa ka education student nga nagtungha sa Davao Oriental State University—San Isidro Campus.

Hamiguitan, Ang Talagsaon Mong Katahum

Poetry by | March 17, 2025

Daghan kaayo kog madungog mahitungod kanimo,
Gikan sa akong mga suod nga mga amigo.
Tungod sa imuhang talagsaong katahum,
Ako usab nga naminaw, taas ang paghandum.
Sa wala ko damha nga panahon,
Adunay miabot kanako nga imbistasyon.
Kahinangop og kalipay nga akong gibati,
Kini nga emosyon akong nasinati.
Sa nagkaduol na ang adlaw,
Kahadlok maoy nipatigbabaw.
Mga hungihong nga akong nadunggan,
Ang pagkab-ot kanimo, daghan og kalisdanan.
Miabot ang takna sa pagduaw kanimo,
Hilabihang kalipay ang gibati ko.
Sa talagsaon mong katahum nga akong nakita,
Walay sukod akong pagpasalamat kang Magbabaya.
Huni sa mga kalanggaman,
Nahimong musika sa akong dalunggan.
Haguros sa presko nga hangin,
Naghatag og kalinaw sulod sa akong kasing-kasing.
Dili gayod naku ikalimod nga sa imong kaanindot,
Daghan ang gusto kanimo mokab-ot.
Katahum mo nga imong gipakita,
Sama sa tubig nga walay katapusan nga midagaya.
Kami nga gitahasan mo nga modumala,
Pagpreserba og pagpanalipod among gimantala.
Wala makawang ang akong paghandum,
Tungod sa talagsaon mong katahum.


Si Ildefonso usa ka mahigugmaon sa arte ug kabukiran. Siya kasamtangan nagpuyo sa probinsya sa Davao Oriental.

Balud sa Kapalaran

Poetry by | March 17, 2025

“Balud sa kapalaran hunong na sa imo kanako’ng pagdagmal,” mao ang giawti ni Lola kanako. Gikanta niya kini agig paghandum sa mga balud nga mitamparus sa lapyahan.
Kadtong makabungol nga hadyong sa unos ug liti nga iyang natagamtaman.

Karon, nia siya. Hugot nga mikupot sa pisi nga gihikot sa duyan nga akong gisapnayan. Dungan sa pag-abri sa iyang mga ngabil, miuyon ang iyang mga tudlo sa pagtabyug niining gamay ko’ng lawas.

“Nalisang ako nga ibanlas sa baybayon,” siya mipadayon sa awit ni Max Surban. Iyang tingog daw hagawhaw ingon lang sa gapnud nga nagpalawud niining kinabuhia— walay hunong sa pagpasipala.

Didto, sa tumoy sa iyang awit, ako mitimbakuwas. Sa iyang kakurat, siya mikanta sa makusog, “Oh! Balud sa palad ko, hunong na intawon! Oh, hunong na!”Hinapos nga linya sa maong tukar nga hangtud karun, dili niya mahikalimtan.


Lester B. Argawanon is a university instructor from Davao Oriental State University- San Isidro Campus (DOrSu-SIC), teaching language and literature. His poetry often reflects themes of memory, love, and the passage of time.

Nganong Dili Man Ako Usa ka Pintor

Poetry by | March 17, 2025

Dili ako pintor, usa ako ka magbabalak.
Ngano man? Sa akong pagpangagpas, mas pilion pa
nakong mahimong pintor, apan dili man ako. Aw,
pananglitan, nagsugod og pagpintal si Mike Goldberg. Nibisita ko.
“Lingkod, inom,” matod niya.
Niinom ko; nagtagay mi. Nihangad ko.
“Naa kay SARDINAS diha.”
“Oo, kinahanglan man gud na.”
“Oh.” Milabay ang mga adlaw, nibisita ko pag-usab.
Nagpadayon ang pagpintal, ug milabay na usab ang mga adlaw.
Nibisita ko. Nahuman na ang dibuho.
“Hain ang SARDINAS?”
Ang nahibilin nalang kay mga titik.
“Nasobraan ra,” matod ni Mike.

Apan ako? Usa ka adlaw, naghinuklog ko mahitungod sa usa ka bulok: kahil.
Nagsulat ko og usa ka linya bahin sa kahil.
Sa dili madugay, usa na kini ka tibuok panid sa mga pulong, dili lang mga linya.
Unya nadugangan pa og laing panid. Daghan pa gyod—
dili lang mahitungod sa kahil,
kundili sa mga pulong, sa kung unsa ka makalilisang ang kahil
ug ang kinabuhi. Milabay ang mga adlaw.
Naa na kini bisan sa prosa. Ako, usa ka tinuod nga magbabalak.
Nahuman ang akong balak, ug wala man gani ko makahisgot
bisan og gamay mahitungod sa kahil.
Dose kini ka balak. Gitawag ko kini og KAHIL.Ug usa ka adlaw, sulod sa palko,
nakita ko ang dibuho ni Mike, giulohan kini og SARDINAS.


Si Gerwin Vic Evarretta Bhuyo usa ka magtutudlo nga OFW sa Bangkok, Thailand. Kinaham niya ang pagkuha og mga hulagway, pagsulat og balak ug sugilanon. Kon walay kakulian, magyampungad siya sa mga ipahigayong book sale events. Kining balaka hinubad sa Inenglis nga balak ni Frank O’Hara.