Dili ko kasabot,
Walay mahatag nga hinungdan.
Kung uban ko siya nga naa ka,
Kasingksing
hunahuna
di gyud magkasinabot.
Kung ang utok musulti.
Ang kinabuhi ko
Siya na.
Sulod
sa kasingkasing
ug ang kita…
rosas
wala namiyuos.
Apan misiyagit ang dughan,
Ikaw
Ikaw gihapon.
Laraw
Gitinguha
Pasalig
tumanon
bitoon
abuton…
Ngano man ko?
Dautan nga dughan!
Sauna siya,
gihigugma siya
Karon napul-an
Nawad-ag gana
Oh gihigugma ko ba siya?
o gipahimungtan lang?
Kay magpa-ambit kanimo
Sa gugma ngatim-us
Dili…
Dili mabuhat!
Nagdaot nga dughan.
Di kaila ug
gugma.
Unsay buhaton?
Di ko buot
Siya pasakitan
bisan kasingkasing ko
gikumot-kumot
Unsay buhaton?
gipangga niya
ako pag-ayo
labaw sa kinabuhi
Unsay buhaton?
Murag gihigugma taka…
Apan ikaw
Nahigugma ka ba?
Unsay buhaton?
Gihigugma ba gayud taka?
Nakita ba ko nimo?
Di ko naba siya mahal?
Wala nako kabalo.
Kasingkasing…
Hunahuna…
Buang…
Hangal…
Gago…
Ngano?
Ambot lang.
Kinsa?
Ambot lang.
Unsa?
Ambot lang…
Ambot lang…
Ambot lang!!!
—
Rodulfo is a student at Xavier University Ateneo de Cagayan.
Two days before I was to leave for Palawan to join the first Adverbum Writers Retreat in Palawan, a 7.2 magnitude earthquake hit Central Visayas at past 8 in the morning. Soon after, social network newsfeeds were filled with initial images of the destruction it wrought. Later, television news programs provided more details. It broke my heart to see the ancient Baclayon and Loboc churches destroyed, but even more distressing were the number of human casualties. The earthquake was also felt in Davao City, but to a lesser extent, and with no reported damage. Still, I couldn’t help but feel anxious to leave my two children for a week to do something entirely for myself.