Meya's Secret

Fiction by | September 8, 2013

Meya knows her Mama likes secrets. Every day after school, her Mama would tell her a secret after she finishes her homework, or when she gets a good grade in school. Her Mama would hide it for Meya to find— in the refrigerator, under Meya’s books, or in the fruit basket. Today, it was another chocolate bar. She found it stuck in their red flower vase, and she jumped. It was bigger than the one she found last Tuesday!

Meya ate the bar with joy and ran fast to her mother who was making something in the kitchen. “Mama, Mama, do you have more secrets?”

“We all carry them curled in our hearts, darling, like sleeping cats. You have yours, Papa has his, and I have my own things to keep.”

“But I don’t know mine,” Meya said.

Continue reading Meya's Secret

Espresso

Poetry by | September 8, 2013

Trembling fingers hold
This brimming cup.
Coffee staring blankly.
Mirrored silence.
Bitter taste invades.
My tongue, no longer
Tastes. Scent of bliss
Lingers in my veins.
I drink too soon, cup
Upends, its contents
Spilled in my lap. Reflected
My soul and my heart.

—
Joseph is a 3rd Year Biology student at the Ateneo de Davao University.

Hanap Buhay sa Gabi

Poetry by | August 25, 2013

Sa gabing dapat tulog
ay nagbabanat ng buto.
Dahil minuto’y ginto
sa nagsasakripisyo.
Kaya kinaumagahan
nagmumukhang tamad.
Mata’y ‘di mamulat
sa liwanag ng araw.
Ngunit ‘wag pong husgahang
may sakit ng katamaran.
Porke katawa’y nalatag
sa higaang inaasam.
Sadyang buwis-buhay lang
ang gabing kabuhayan.
Nang ATM malagyan
ng nangangailanagan.

—
Frank David Bayanon is a student of the University of Southeastern Philippines-Mintal taking up Public Administration.

Si Jun-jun og Iyang Baril

Poetry by | August 25, 2013

Si Jun-jun gipalitan og bag-ong baril-baril sa iyang papa.
“PPSHAW! PPSHAW!”
Lagsik-lagisk laway ni Jun-jun
Syagit-syagit niya gawas sa balay.
Tanan di niya gusto, iyang barilon.
Gibaril niya ang iring kay banha magmeow-meow,
gibaril niya ang iyang manghud kay di manghatag og ice candy,
gibaril niya ang iyang silingan kay di magpahiram og trak-trak.
“Unsa gusto nimo pagdako?” nangutana iyang papa.
“SUNDALO!” syagit ni Jun-jun.

—
Glyd Jun Arañes works as a research assistant at Philippine Women’s College of Davao. He was a fellow at the 2010 ADDU Writers Workshop and the 2011 Davao Writers Workshop.

Ang Baboy sa Akong Damgo

Poetry by | August 25, 2013

Kita ko’g kulungan nga mura’g kwarto apan walay sulod
Bantog ra! ang baboy anaa sa akong likod
Hugaw ug baho
Butakal man diay tu
Hadlok mutan-aw; kadasmagon-dili sa akua
Apan ang Anay, asa?
Nitan-aw napud ko sa palibot nga murag kwarto nako
Nanimaho pud lagi ko
Nikalit ug dasmag ang butakal sa akua
Nakamata ko!pastilan nga damgo mura’g tinoud
Nagtan-aw ko sa palibot sa kwarto nako
Naay nagtindog sa pultahan,
Diay akong amahan
Nakulbaan ko, parehas ra ang tinan-awan niya sa baboy
hinaut nga damgo nalang pud unta ni.

—
Glaiza Jimenea is an AB-literature student in USeP-Obrero.

Alang Kang C.

Poetry by | August 25, 2013

Karong hapona, sama sa makadaghang higayon, napakyas na usab ako sa pag-abog
sa adlaw balik ngadtos sidlakan. Wa ko pa mahuman ang buot kong buhaton
nga balak, apan ang kape sa tasa hapit na tawon mahurot, ug ang papel,
napuno na sa kinurisang mga pulong nga di haom sa paghulagway
sa atong mga damgo alang sa kaugmaon sa atong nasud.
Kanus-a pa kaha adunay igong panahon, bisag usa
ra ka gutlo, nga way laing unod kining akong
hunahuna apan ikaw ra, ug sa imong
kasing-kasing, ako ra? Apan kay
kita nakigbisog, ang atong
gugma mosubida sab
sa mga bungtod.
Antos lang.
Hapit
na.

Webmaster’s note: the font size of this piece has been reduced to preserve the visual structure of the poem

—
Si Paul Randy Gumanao usa ka chemist ug magtutudlo gikan sa Kidapawan City. Nahigugma sab siya sa pagsulat ug kang C.

Ibang Diwata

Fiction by | August 25, 2013

Dumating ako sa bahay nang palubog na ang araw. Tulad noong nakaraang taon ay hindi ko ipinaalam ang eksaktong oras at araw ng pagdating ko. Kusa na lang akong kumatok sa pinto.

“Kumusta na? Kumusta man ang imong seminar didto?” Tuwang-tuwa na bungad ni Mama nang makita niya ako. Ipinaalam ko sa kanya ang pagdalo ko sa Ikalimang Palihang Rogelio Sicat kaya hindi ako agad umuwi ng Cagayan de Oro nang dumating ako galing Saudi.

“Maayo man.”

Inabot niya ang aking bitbit na bag. “Kabug-at gud ani.” Binuksan niya ito nang mapansing mabigat at tila nagtaka kung ano ang laman.

Tahimik niyang itinupi ang ilang damit na nakasilid doon. At maingat niyang inilabas ang ilang kopya ng aking libro. Matagal niyang pinagmasdan. Sintagal ng mga panahong ginugol ko upang mabuo ang isang pangarap. Ang pangarap na makapagsulat at makapag-publish ng sariling aklat.

“Sakit naman intawon ning akong mata. Unsaon na lang nako ni sa pagbasa sa imong libro?” Ang nawika niya habang binubuklat ang hawak na aklat.

Nag-undergo si Mama ng eye operation noong isang taon matapos madiskubreng may namumuong katarata. “Magluha man ning akong mga mata pag magbasa ko.” Tinanggal niya ang kanyang salamin at marahang pinahiran ng kanyang palad ang luhang nangilid sa mga mata. “Ang Autobiografia ng Ibang Lady Gaga… Ibang Lady Gaga.” Ngumiti siya nang ulitin niya ang pagsambit sa huling tatlong kataga.

Sumulyap ako sa kanya. Hinding-hindi ko na siya tatanungin tulad ng mga tanong ko kay Ma’am Chari. Ang itinuturing kong isang ‘Diwata’.

“Gutom ka na ba? Magluto sa ‘ko ha?” Naitanong niya matapos ayusin ang aking mga gamit.

Tumango ako.

At tumayo siya. Bitbit ang isang libro na tila ay isang diwatang bitbit ang puso ko.

—
Jack A. Alvarez is a proud OFW based in Al-Khobar, Saudi Arabia. His poems appeared in anthologies both in print and online. His first book, a collection of dagli (traditional vignette) and a memoir entitled, Ang Autobiografia ng Ibang Lady Gaga, was published in May 2012.

Temple Visit

Poetry by | August 18, 2013

Entering Longhua temple the first time,
I pause to take pictures of the fat Buddha.
Three twittering birds perch atop his head.
I thought it must tickle him and yet
he sits perfectly still on a lotus pedestal—
right leg raised, right hand resting on his knee,
rolling mala beads between his fingers
all day, an icon of concentration.
Today, soft sunlight illuminates his face—
placid as the pond below him
where fish flash glimmering fins and tails
in hues of tangerine and lemon
circling round and round in still water.
Day after day, he smiles and sits in welcome
as though content to hear birdcalls in trees,
the whistle of a kettle, the tinkle of wind chimes
hanging by the doorway,
or the sudden silence of the afternoon
after an airplane passes overhead.
Tonight, his gaze reaches distant stars.
He must be thinking of an old craftsman
in a small fishing village in Fujian Province
whose calloused hands chiseled him fat and full
of warmth and love.
His heart has shunned hunger since then,
desiring all, desiring none.

Chris David F. Lao studied Creative Writing in UP Mindanao. He was a fellow for poetry in the 2011 Davao Writers Workshop.