Forward Reaction

Poetry by | October 4, 2015

My windpipe is chockful of smoke
Straining to utter words to woo
Neurons swimming in alcohol
To fool myself that I’m with you

Exasperated; waiting for when
Oxytocin in lieu of nicotine
Dominates my body and brain
And love satisfies, not deride

There is one I seek, from whose love
I will wholeheartedly suffocate
She will not fiddle nor balance
But overwhelm the chemicals in me

She is the catalyst I need
To join, aid, and to complete me


Gari Jamero is a BS Biology Student from Xavier University – Ateneo de Cagayan and Producer-Director of The Xavier Film Society.

distraught

Poetry by | October 4, 2015

Symmetrical distant
Glowing illuminant
Invisible yet seen
with closed eyes
Maroon apparel
Hands left parallel
Never to meet
Vanity in subtle
Self depreciating ways
Always the one to like
Droopy eyes and
Cigarette scent
You are his desire


Loy is a student at UP Mindanao.

Sa Tula Tayo Nagsimula

Poetry by | September 13, 2015

Sa tula tayo nagsimula
Kaya nung nawala ka,
Ayokong ayokong makabasa ng Pablo Neruda
Oo, alam ko
Bestseller si Lang Leav
Pero please,
Pakitago na lang yung kopya
Sa tula tayo nagsimula
Kaya nung nawala ka,
Nangako ako:
Hinding hindi ako magsusulat ng tungkol sa’yo
Ngayon lang
Isang gabi ay niyaya mo akong makinig sa mga makata
Isang gabing tulad nito
Isang mikropono, isang entablado
Lubos akong namangha kung paanong dumadaloy
Na parang tubig ang mga salita
Mga piyesang naisasaulo
Nang simula hanggang dulo
Hanggang sa walang alinlangang bagsak ng mga kinatha
At kumpas ng mga kamay sa kawalan
Habang pinapanood ko sila, natanong ko ang sarili:
Nauubos nga ba ang sakit kapag pinakawalan ang mga salita?
O hindi kaya’t
Ang bawat katagang bibitiwan ay magmistulang
Panggatong sa apoy ng mga alaalang
Hindi mamatay-matay-matay-matay?
Umalingawngaw ang kanilang mga tinig sa bulwagan
At sa pagitan ng palakpakan at hiyawan,
Walang-imik tayong nakinig
Habang isa-isa nilang binuksan ang mga baon na kahon
Dala nila ang mga pira-pirasong puso,
Ang mga ligaw na bala na tumagos sa mga nabaling buto
Mga luhang inipon sa mga garapon
na hanggang ngayon, hindi pa rin magawang itapon
Noon, bahagi tayo ng madla, ng mga ipinauubaya
Sa mga makata na banggitin ang mga hindi natin kayang sabihin
Tulad ng dalagang nasa sulok na walang magawa
kundi panoorin ang kamay na gumagapang sa balikat ng kaniyang kaibigan
Kaibigan.
Higit pala sa kaibigan.
Tulad ng binatang may mga matang nagsasabing “Gusto kita”
Ngunit ‘di man lang mahawakan ang mga kamay na kanina pang bukas
May mga bulong na nagbabadyang halik
Hindi kayang tawirin
Ang sagradong espasyong namamagitan sa dilim
Tulad ng mga mas pinipiling ilapat ang mga labi
sa lamig ng bote ng beer:
hinahayaang tangayin ng alak ang mga ‘di kayang sambitin
“Ako na lang. Ako na lang.”
At sa bawat paglagok, itutulak
lulunurin pababa ng lalamunan
ang mga katotohanan
Noon, bahagi tayo ng madla
At tulad nila, sa ating munting sulok,
bumuo rin tayo ng sariling tula
Isang tulang kabisado ang bawat linya
tulad ng mga guhit sa iyong palad
na noon ay madalas kong hawak
‘Di ko man lang namalayan na
ang mga binuo mong makulay na panaginip
ay kathang-isip lang pala
Sa huli, ako ang kapeng tinikman
at iniwan na nanlamig sa hapag
At ikaw ang kandilang nagpasyang bawiin ang sariling apoy
Tulad ng kulog na ‘di kayang habulin ang harurot ng kidlat,
‘di nasabayan ng mabagal kong mata
ang kumpas ng iyong mahika
Namalikmata.
Kumurap makalawa.
At sa pagdilat ko,
naglaho ka.
Kung paanong isang tao ay
sinuyo at iniwan,
pinakilig at kinalimutan,
bumulusok ang ating kuwento
kumaripas pababa nang walang preno
at nang walang babala,
biglang huminto
Tapos na pala.
Pero heto ako:
Bumabalik pa rin sa tula
Kahit na ayokong maalala na
Dito tayo nagsimula


Kiara Rioferio is a Human Resources Specialist with a degree in Psychology from Ateneo de Davao University. She spent her formative years in Las Pinas City but now calls Davao City home. This piece was performed at August 30’s Lit7rgy: Seven Seers at the Red Rooster rooftop bar along MacArthur Highway.

Maayong Pasko

Poetry by | September 6, 2015

Nahapinan sa kadulom sa kagabhion
ang hilom nga eskinita diri sa Krustaal
diin makita ang mga borikat
nga mokapyot sa mga posteng guba
nga mao untay modan-ag
sa maong agianan.
Apan imbis makasaksi ug panglibod
tali sa usa ka borikat ug parokyano,
wa may laing makit-an kundi
ang kadulom sa eskinita taliwala
sa gakipat-kipat nga siris
didto dapit sa Shanghai. Imbis mga bae nga
mabaw ug niluparan ang malantawan
nga gadukoduko atubangan
sa mga hubog didto dapita,
mga gagmayng bata nga gakanta
ug sonata bahin sa paghimugso
sa manluluwas ang makit-an.
Gitunolan ug singko sentabos
daw gipapahawa.
Pila kaha ang ihatag nila
kon bae nga gaawas-awas ang dughan ug
galakra sa nipis nga spaghetti ang mga atngal
ang mikanta atubangan nila?
Gidundon nako’g tanaw ang mga naglakat
nga bata, ‘aha kaha ni sila mamaingon?’
Hinaot unta nga dili guba
ang mga poste sa unahan,
aron naay modan-ag sa kadulom
sa ilang baktasan nga eskinita.


Sums, from Ateneo de Cagayan, is a normal student by day, and a majestic Unicorn by night.

in the cabinet

Poetry by | September 6, 2015

I found your brown jacket in the cabinet
It smelled of mothballs, cockroaches, and grime
I remembered, you have not let me washed it
It was too dirty, you said. Then, you
Hung it in the cabinet despite the dirt
I took it off from where it was, checking
The pockets, maybe, for some letters you might
Have written before you
Left. Empty. I folded it
In my arms the way you would
Have me do with your jacket
And placed it back inside
But this time, I will also replace
your old clothes and
the feelings you
never tried to unfold.


Teresa “Maymay” Mundiz graduated with the degree in Creative Writing from UP Mindanao. She writes whenever the ‘urge’ comes.

Itum ug Ugis

Poetry by | August 30, 2015

Nilung-ag sa kalderong itom nga nabuntagan sa abuhan
Pasaluman sa kapi nga duga sa mais nga sinanlag,
Sugaton ka sa magtigiay nga kolor diha pagbundak sa adlaw
Para ilang malampusong panagsagol sa imu ipatilaw.
Ug palamian pa sa isda nga nikuyot
Didto sa iyang kadugayong pagkamatay,
Palanguyon pag’ayo didto sa niinit nga bahaw
Pasulura na sila sa imung baba nga nihubas,
Kay wa pa ang luwag nga mahimung katigi.
Katab-ang,
Katamis,
Kapaait
Ug Kaparat,
Kauban sa imung dila sila lima managsagol
Malata sa ngit-ngit ug magduga og kalami
Mahulog sa usa ka danlog ug diha mahuna-hunaan
Nga ang pinobreng pagkaon lisud labawan.


Salle was born and raised in Baganga Davao Oriental and finished a degree in Bachelor of Arts in Communication Arts at the University of Immaculate Conception, Davao City. An Associate Editor in college, Salle attended National Student Press Convention.

Kanto Interaksyon

Poetry by | August 16, 2015

kanto interaksyon
Institusyon
For interaction
Mangutana for information
Pangutana Bombay negotiation
Embarkation, sibat-ation
inadlawan-inadlawan
wa kanay daganan
Utang lipay-lipay
Bayad likay-likay
paghinay-hinay
paglikay-likay
Dire magkitaay
Si undo ug si inday
paglingi-lingi, pag-hinayhinay
ayawg tabis, kay magbangi
bola, mutugpa sa ulo
basketbol court sa kanto
Ma purok, ma baryo,
masyudad mamunisipyo
dunay tournament, liga sa kanto
ang mayor, si kongresman
senador, konsehal, sk, el kapitan
miting de abanse,
hala ipasalig kami
tanan musaksi
tanan nawong pulos ngisi
tanan didto saksi
lamano ayaw kalimti
Trisikad
Dunay sikad
Taxi Multi cab ug jeepney, oy noy sakay ko be
Dali pasilong
Ang atop duna nay niangkon
Gimarkahan
Giihian
Gipasaligan
Sa atup, sa bungbong
Gipanagiyahan
Barog
Stop, look and listen
Ang uban automation
Red yellow green
Dunay nagbarog the dancing green
Kanto
Daungan
Tambay
Pahulay
Tan-aw, muni-muni
Retirement venue,
murag senior citizen
Basag bandera
O hala
Edama-dama
Pildi (tubag2x) -kaon
Tanan lumalabay
Nagpabiling tambay
Damgo sa kanto
Tibuuok adlaw pahayahay
Mura nanig balay
Sala, kusina
Sa lingkuranan maghayang
Sa lamesita
Bote itak-ang dama, baraha, bandera
Kanto
Tagbo
Stop look and listen, shot shot , larok larok
Susu! Lamoy!
Turot turot !
Pandesal
Turot-turot
Naa moy kape, unsa man, kanang pakete
Mantika piso
Asin nga piso
Toyo piso
Pila katakos 2x
Patawaga ko te
(telepono)
Nay, nay si inaday ni
Padala na kawarta kay finals na
Sunod semana!
Dili ko kaeksam
Ayawg tuo gilakawtsa lang na
Hilom!
Nay ha karong semanaha , cge kay maligo pko ma late nako
Sabon panlaba, ug syampo pud,
nge unsa pa?
Ug conditioner pud
Nge daghana na ani day uy
Kanto interaksyon
Kanto interaksyon
Institusyon
Kanto,Tagbo
Stop look and listen, shot shot , larok larok
Susu! Lamoy


Noy is an artist and teacher from Mandug, Davao City.

A Piece of Old News

Poetry by | August 9, 2015

I am content when wakened birds,
Before they fly, test the reality
Of misty fields, by their sweet questionings;
But when the birds are gone, and their warm fields
Return no more, where, then, is paradise?
-Sunday Morning, Wallace Stevens

This is what it means to be broke in a time where your friends own smartphones
and post pictures of latte and waffles on Instagram: daytime light
no longer spears through the windows but barely makes them glow.

The knocking on the clear Plexiglas pane is another poor soul dressed
in olive skin and tattered clothes with his little five-year-old palm

stretched out to you, the other holding a somewhat rusty tin cup.

The guy cleaning tables at Jollibee sees the little beggar and draws the blinds

so that you wouldn’t feel bad. Where were their mothers? Some social workers
just so happened to be hungry and were eating burgers at a table opposite you.

They wore frowns, their eyes fixed on their food and drinks. The sound
of metal hitting a glass pane makes you turn towards the window.
“That same kid had run away from six foster homes,” you hear one of them say.

The window’s warm glow fades with the day as the shadows grow longer.
A boy helps a man wearing sunglasses walk past you, holding a cane.


John Oliver Ladaga is taking BA English (Creative Writing) at UP Mindanao.