Category: Poetry

gyotaku

Poetry by | October 12, 2026

Sa damlag, mobangon na sab kong
gihangop sa imong pahumot.
Manamilit na ang atong panit—
nangpilit, nanglambod
niining mahuyang nga higdaanan.
Hinaot pasayloon mo ang kalibotan
sa iyang apuradong dagan.
Dili tanang butang mahisama
sa lab-as nga banak nga gipalit nato
miaging semana. Sumala pa sa imong nabasahan,
saphigan og tinta sa mga mananagat
ang kinadakuang isda nga gipamasol.
Ipatik sa katsa. Ipanghambog
ang nabingwit, kay ang handurawan
sa umaabot mopanas, waswason
sa mga sulog sa atong pagkalimtanon.
Maihap ra usab sa akong tudlo
ang mga gutlong motapot ning gugma.
Mapasalamaton kong gisaw-an ta
kining yam-is nga kabuntagon.
Sa dili pa ta lamoyon
sa hinaganas sa matag-adlaw,
ipatik ko ang imong paghinanok
sa akong panumduman.
Itugyan ko ang kahidlaw
sa akong panit sa imong katsa.
Bukotan ko ang kahuyang
sa imong lawas og habol
habi sa mga buot kong iingon.
Ug dili na kita tun-ogan sa kamingaw
samtang gaandam kong molakaw.

Si Clint Jovial Delima usa ka fourth-year BA English (Creative Writing) student nga nagtungha sa University of the Philippines Mindanao. Nahimo siyang fellow sa 2025 Davao Writers Workshop, 2025 Cagayan de Oro Young Writers Studio (CDOYWS), ug 2026 Bathalad Sugbo. 

Ginikanan

Poetry by | September 28, 2026

Inig kadlawon, pahiyom na mugawas
aron mudalig bugha sa kahoy.
Akong amahan, nga mudalikyat ug baktas
katunga sa kilometro
aron mukuha ug tubig nga gikan sa gripo.

Akong inahan, nga walay pagdugay,
muatiman sa kusina
paghugas sa karahay, plato, kutsara
ug uban pa.

Milakaw mi sa dalan,
nga wa’y kakapoy sa dughan,
gunitay sa kamot
nga dili gyud kabuy-an.

Sa kaudtohon, mudayon
ug bitbit sa sud-an ug kan-on.
Akong mama, nga pirme maghulat
likod sa kantina,
miskan kapito ug edaran na,
magpahungit pa ug kutsara.

Sa matag adlaw nga among gilabay,
wala nako namatikdi ang mga kausaban
Apan, midali na ang adlaw ug panahon,
kay edaran na, akong ginikanan.

Princess May V. Igcas is a Bachelor of Elementary Education student at the University of Southeastern Philippines. She enjoys reading, writing, and expressing her thoughts through poetry.

Ang Wa Nato Dal-a

Poetry by | September 28, 2026

Hinay-hinay kitang kutkoton sa panahon,
Samtang kaugalingong lubnganan atong andamon.
Didto nato ibilin ang kagahapon,
Uban sa mga ngalan nga gilamoy sa panahon.

May mga damgong dili na nato pukawon,
Aron bag-ong tinguha maoy atong sugaton.
Ang uban sa handumanan gitipigan,
Ang uban, walay panamilit nga gibiyaan.

Kagahapon, sayon pa kitang motuo,
Karon, kaugalingon na nato’y malimbongan.
Sa samin, susamang nawong gihapon,
Apan kinsang dagaway ang nagtutok gikan sa pikas?

Pila na ka “kita” ang nahulog sa bung-aw,
Pila ka kalipay ang nahimong abo ug abog?
Mga handum nga kaniadto hugot natong gigakos,
Karon, mga gabon na dili na makuptan.

Si Pablo miingon sa karaang panahon,
“Matag adlaw, ako mamatay,” iyang gipamulong.
Tingali dili tanang kamatayon mangita og yuta,
Ug dili tanang nawala angay natong bangotan.

Kay matag adlaw adunay atong biyaan—
Usa ka tinguha, usa ka handum, usa ka ngalan.
Usa ka “ako” nga kaniadto atong nailhan,
Karon, aninaw na lang sa dalang atong giagian.

Ug sa matag kadlawon nga mosidlak,
Adunay bag-ong “kita” nga momata sa kahayag.
Apan sa dili pa ta mopadayon sa panaw,
Kinsa kaha ang wa nato gidala sa banag-banag?

Nikka D. Antoque is an English teacher and journalism enthusiast from General Santos City. Inspired by everyday realizations, she writes poetry that finds meaning in ordinary moments, experiences, and reflections on life.

Hilom na Orbito

Poetry by | September 28, 2026

Walay makapilit sa hangin
Padulong ka nako
Mobalibad sa imong ngalan,
Busa giluagan ko
Ang pagkupot sa tinguha

Sama sa kilomkilom kini
Ngadto sa hilom nga mga kamot.
Ipahulog kini, magpalayo ko
Sama sa pagpalayo sa mga bituon didtoa,
Nagdilaab nga way pag-abot

Hayag, apan dili gayod makuptan
Higugmaon ko ikaw
Gikan sa pinulongan sa mga anino,
Sa wala mapadala nga mga suwat
Tua gimemorya sa gabii,

Sa mga pagtan-aw nga mawala
Dili pa kini matawo
Ang akong mga mata
Makakat-on sa imong porma sa hilom,
Nagsubay sa mga bitoon sa taas

Dili nako maangkon ka,
Apan ngano imo tutok
Andam ka angkonon ko nimo
Diin diay ang sayop?
Ako nga galingi o ikaw na nitutok

Ngano karon pa gaabot?
Ako mahuman na
Ikaw mao pay pagsugod
Angay ba na pasagdan ang gibati
O atubangon ni aron mawala kini

Apan istorya sa uban dili
Mao nagpabilin ako
Usa ka hilom na orbito
Naglibot sa kalibutan
Dili gayod ka ma akoa

Si Althea Janine Macapundag ay nagtapos ng BA Panitikan sa MSU-IIT. Aktibo ang kaniyang interes sa malikhaing pagsulat, drama, at pagsusuring panlipunang pagkakakilanlan mula sa mga liminal na espasyo sa loob ng sining at pelikula.

Sayang Tayo

Poetry by | September 28, 2026

Sa panahong delikado,
Nagkakilala tayo.
Ngunit ito’y dehado
Dahil hindi naging tayo.

Sa isang paaralan,
Nagtagpo ang ating landas.
Isang programa ang dahilan
Kung bakit ako’y umibig nang walang kupas.

Ikaw ang masayang pumalit
Sa mundo kong puno ng pasakit,
Ikaw ang gumuhit
Sa mundo kong puno ng pait.

Ikaw ang nagbigay ng kulay
Sa aking buhay.
Ikaw ang umukit
Sa ‘ting kinabukasan nang nakapikit.

At ako naman ay sumasayaw
Upang masabi ang aking nararamdaman
At pilitin ang mga labi na bitawan
Na sana maging tayo balang araw.

Ngunit sa paaralang ito,
Natapos ang ating kuwento
Napilit kong nilalaban at binuo
Kahit na sagad na sagad na ako.

Sayang tayo,
Dahil naging multo ka sa kuwento.
Sayang tayo,
Dahil ako ang unang sumuko.
Sayang tayo,
Dahil napagod akong umasa.
Sayang tayo,
Dahil ang mga pangako mo ay napako.

Kaya sayang tayo.

Norvelyn L. Cagang is from New Corella, Davao del Norte. Currently a second-year student, she loves dancing and reading, and is now exploring the world of writing. This is her new hobby and her way of expressing her feelings in different aspects of her life. She hopes to make more poems from this day forward.

kung pwede pa lang

Poetry by | September 28, 2026

kung pwede pa lang
mu balik sa adlaw
nga ikaw ug ako
amigo ra

bisag ang pinaka lapokon nga kabaw akoang sakyan;
wala man sad koy laing kapilian.
bisag ang tricycle nga nagkagang-kagang akoang parahon;
basta makadagan pa, ayaw na’g pangutan-a.
bisag ang hilis nga tsinelas akoang sul-obon;
basta dili pa mahimulag ang lapalapa, pwede pa.

wala na ko’y labot kung
unsang pamaagi
mubalik lang sa adlaw
nga ikaw ug ako
amigo ra.

Shana Mira Juab is a graduate of BSED English from the University of Southeastern Philippines. She currently resides in Maragusan with her cats.

Hinay nga Pagkawagtang sa Lagaslas sa Cabulig

Poetry by | September 21, 2026

Padayon ang pagdagayday sa tubig
nga gikan sa sapa sa bukid,
paingon sa suba sa Cabulig.
Mahanoy ang lagaslas niini
samtang nagadakdak sa bunal
ang mga dagang inahan sa daplin,
aron mawagtang ang mantsang dalag
sa bisti sa ilang mga batingot nga pinalangga.

May kasikas usab sa lawom nga bahin,
samtang nagtabisay ug nagduwa ang mga batan-on;
puno sa kalipay ug pagsinggit-singgit,
hawan sa kaguol, kay ang tino lamang
mao ang kasadya nga dala sa kabugnaw sa tubig.

Walay sama ang gasa sa kinaiyahan!
Apan sa pag-agas sa katubigan,
mao sab ang pagkahanaw sa mga balas sa ilawom.
Walay puas ang pagpangsako sa grabas
aron isagol sa pagpahimutang sa mga balay sa kalungsuran.

Nanganindot tuod ang mga balay ug establisyemento,
Padayon sa kanunay ang trabaho ug negosyo
apan ang suba padayon sa pagkalawom
nga mamahimong hinungdan sa kadaot
og pagakatumpag sa pundasyon sa kilid sa yuta.
Padayon lagi ang pagsaka ug asenso sa kalungsuran,
ibabaw sa gilubong nga buhi nga kinaiyahan.

Nympha Amor H. Eugenio is a public secondary school teacher in DepEd Misamis Oriental Division. She teaches Creative Writing under the Special Program in the Arts (SPA), nurturing the next generation of local writers.

Post-Midnight Snack Epiphany

Poetry by | September 21, 2026

Over a few crusty plates on the sink
in a tub of soapy water, I wish
and pretend the world
is mine. Over this brief respite, my life
belongs to me. All of a sudden, I remember
ambitions. I remember how to dream,
in the last light before all becomes dark again.

I remember how my hands
are capable of transformations. All
of a sudden, I have with me things
that would know desire to be saved. All
of a sudden, I become my own god
and all the ones that are drowning,
I give breath, lift them to the light,
and see them spotless.

In strict successive suddens,
I learn to leave my stale morose grain
by softened grain at the maw
of the poor, hungry drain. I rinse
my hands until the last grime disappears
in its appetite. Then the kitchen is dark again,
and I remember nothing in the morning.

James Bryan Delgado was a fellow of the 2018 ADDU Summer Writers Workshop and the 2025 Davao Writers Workshop.