“Nay, tinuod ba ang gisulti Lola Marta nga sa tiilan nianang bangaw dunay nagtapun-og nga mga bulawan?” pangutana sa unom ka tuig nga si Toto samtang ginahapuhap ang balhiboong iring nga nagpauraray sa iyang paa. Ang misay pod nagparayeg, sige kinig tilap sa kamot sa iyang agalon.
Mihunong kadiyot si Patricia sa iyang pagpanilhig ug gilingi ang anak nga naglingkod sa bangkito simpig sa talamboanan. “Di na tinuod, Dong. Usa ra na ka tumotumo sa mga karaang tawo,” tubag niya.
“Tumutumo ra diay na, Nay? Kanang bulalakaw, Nay, nga mahulog unya mag-wish dayon ko, di pod diay na tinuod?” laing sukit sa anak nga nagtan-aw sa bangaw nga nag-arko sa halapad nga luna sa Sitio San Roque.
“Aw, oo, uy! Kay kon tinuod pa na, Dong, hagbay ra tang nakahilwas sa atong kapit-os ron,” ni Pepay samtang nanglimpiyo sa ilang kosina.
Milingi si Toto kaniya nga mora bag napalaw sa iyang gibutyag. Gialsa niini ang misay ug gibutang sa kilid unya miakbo sa bentana.
“Nganong nangutana ka niana, To?” ni Pepay.
“Kay daghan man unta koy gustong i-wish, Nay…nga unta madato na ta, kanang parehas kasapian ni Japhet og Nato aron mapalitan pod ko nimog mga bag-ong sinina, sapatos ug daghang mga dulaan.”