Category: Fiction

Tequila Sunrise

Fiction by | February 6, 2016

“Wa ko kasabot sa akong gibati,” akong gihunhong sa akong kaugalingon. Naglingkod ko sa tunga-tunga sa simbahan sa San Pedro. Wala kaayo ko gasimba o unsa. Wala gani ko naghunahuna nga muadto diria apan kalit ra ko nilingkod ug nagtan-aw sa mga pagbag-o sa sulod sa simbahan. Wa ko kasabot sa akong gibati. Ako na usab nahunahunaan. Nagtutok nalang ko sa suga sa luyo sa krus sa may altar. Ako nalang gilingaw akong kaugalingon sa kaanyag sa altar aron modugay akong paglingkod. Wala man pod koy laing gibuhat.

Lipay ba ko sa akong kinabuhi? Hangtod karon di nako mahunahunaan kon unsa ko kasuwerte isip usa ka indibidwal. Di man maingon nga pangit ko ug dili gyod kaayo ko hitsuraan. Wala man kaayo ko galisod sa kwarta kay makapangita man gyod ko ug paagi para makakuha ug ikagasto sa mga kinahanglanon nako. Utukan ko, kabalo ko. Madiskarte, alangan. Kontento? Dili. “Ang tao dili gyod makuntento,” ingon sa pari sa atubangan. Wa na nako mabantayi nga ning-apil na ko sa misa. Ug kay kabalo naman ko nga madugayan pa ni, ug wala koy interes mangalawat, nitindog ko ug nilakaw. Sakmit dayon sa cellphone aron ingnun naay nanawag. Para dili kayo ulaw.

Wa gihapon ko kasabot sa akong gibati. Naguol ko sa usa ka butang nga wala ko kabalo. Maayo nalang nakasabot ko gamay nga naguol ko. Naa koy sugdan sa paghunahuna unya. Ningbaktas napud ko nga walay destinasyon. Di ko sigurado asa ko padulong, basta magbaktas lang ko. “Sir, ikaw ra o naa kay kauban?” pangutana sa lalaki atubangan sa usa ka imnanan. Sosyalon siya nga imnanan sa Rizal. Kanang mahal ang ilimnun. Ningsulod ra ko dayon nga wala gitubag ang lalaki ug ningdiretso sa mismong bar. Gihatagan dayon ko og baso nga naay ice ug gipuno ni ug murag Tanduay pero dili mao ang humot. “Para sa imong bug-at nga gihunahuna sir. Sa imong kaguol. Libre nang whiskey sir basta mo-order pa ka og laing cocktails.” Ningtando ra ko ug ningisi. Plastic kaayo nga ngisi, kay kabalo ko nga wala ko nalipay karon. Ningtan-aw ra ko sa gipasalida sa ilang TV. Kataw-anan dapat siya nga salida apan wala jud ko nakangisi sa tanang pakatawa o panghitabo. Usa ka whiskey ug grape margarita na ko. Wala man nuon koy nahunahuna nga solusyon, o kinahanglan ba gyod ni sulusyonan nga kaguol. Ningbayad na ko og 300, sobra kaysa sa akong mga nainom, wa pay apil ang libreng whiskey. “Sir salamat sa sobra nga tip, huwat ra sir hatagan ta ka og pantiwas.” Nagandam siya ug duha ka shot glass ug nagduwa na sa iyang mga gamit. Gihatagan ko niya ug shot sa Daquiri daw. “Pampatulog sir, cheers.” Gisabyan ko niya og shot ato. Ningisi ra ko pagkahuman. Di na siya plastic. Ninglakaw nasad ko, apan karon kahibalo ko nga naa koy gusto adtuan.

 

Alas otso na katong nakasakay ko og barge padulong Samal. Ningpalit sa ko ug isa ka kaha nga sigarilyo sa Convi didto sa pantalan, human nisakay dayon kog habal-habal diretso sa may resort sa San Remigio. Pag-abot didto kay alas nuybe na kapin. Kasiplat kog usa ka motor didto sa may parking; basig panag-iya kini sa tag-iya o tigbantay didto. Mahuman og bayad sa entrance nilingkod ko dayon sa may lingkuranan atbang sa dagat ug nagsindi og yosi.

“Ikaw ra usa?”

Nalagpot ang yosi sa akong kakurat. Ningtando nalang ko ug nakatawa. Wa ko kasabot apan nahanaw kadali ang bug-at sa akong dughan. “Sorry brad,” ingon niya, apan nakatawa pod siya sa akonng kakurat. “Problemado ka no? Ikaw ra man isa.”

Ningtando ko utro ug nagdagkot usab og yosi. Ninglakaw siya dayon samtang gibilin ang cellphone sa akong tapad. Pagbalik niya kay nagdala siya og icebox. Dala kuha sa usa ka botelya sa Tequila. “Para sa atong mga problema ug aron mostorya ka, karon kay magkauban naman gyod tang duha, mag-inom ug storya nalang ta e.”

Nagstorya mi sa among mga problema. Nangatik ra ko sa tibuok panahon nagstorya mi. Wala man pud god ko kabalo unsa gyud akong problema. Mahuman sa problema kay puro na kinabuhi namong duha among giistoryahan. Namakak nasad ko. Mahumag hisgot kabahin sa among kinabuhi kay mga politiko nasad among naistoryahan, unya ang ideyolohiya sa NPA, ug ang relihiyon. Maayo nalang halos pareho ra ming duha ug tan-aw sa maong mga butang. Nahurot na namo ang sulod sa botelya apan murag wala gyod mi nahubog ato. Nagyosi nalang ming duha ug gihuwat ang paggawas sa adlaw. Gugma na among nastoryahan ato.

“Naa koy nabasahan ba. Kabalo ka ang halok daw bug-at na og pasabot, dili na siya palami lang, o para sa gugma lang. Usahay makahipos na sa mga butang nga kun-ot, sama sa kinabuhi,” ingon niya sako dungan tan-aw sa nagabag-o nga langit.

Ningtando ra ko kay hanap sa ako iya ginapasabot. Naglutaw na guro akong hunahuna tungod sa yosi, ilimnon, ug pinulaw namo. Katpng nakit-an na namo nga naa nay hayag sa kapunawpunawan, ningtindog ko ug niadto dapit sa may tubig. Kanang igo ra maigo sa dagat ako tiil kada bagnos ani sa baybay. Ningsabay siya.

Nitindog mi didto hangtod mihayag na gypd ang langit.

“Bakakon kayo ka.”

Nakalingi ko ug nakuratan sa iyang pag-ingon ato.

“Tan-awa, namakak gyud ka.”

Gigunitan niya akong kamot ug gibira ko kalit hangtod duol na kaayo amo mga nawong.

“Mokun-ot man god imong agtang inig mangatik ka.”

Gihalukan ko dayon niya ug wala ko kasabot ngano pod nga nibalos ko. Lami siya m-halok, ug wala ko namakak sa pagbalos sa iyang halok. Ningisi siya ug diretsong nilakaw padung sa among gamit, samtang ako nagpabiling gabarog.

“Bakakon pod ka. Wala may nahipos sa mga kun-ot sa akong kinabuhi,” akong ingon sa iya.

“Wala ko namakak. Tan-awa, taod-taod mahipos na nang kun-ot sa imung agtang.”

Nakangisi ko sa iyang giingon. Kanang tinood na ngisi. Samtang gasaka ang adlaw sa hilayong dapit, nawala akong kaguol. Bakakon lage siya, dungan kun-ot sa akong aping.

Reyl is a 5th year BS Architecture student from University of the Philippines Mindanao

Si Dodo ug ang talisawop nga adlaw

Fiction by | January 3, 2016

Nagkadungsingot si Dodo sa iyang pagbinugha sa kahoy aron gamitong sugnod. Dinhi man god sa Bario Obrero, halos tanang tawo naggamit sa kahoy sa pagluto sa ilang inadlawng pagkaon. Pipila lamang ang nakagamit sa gasul. Kadto ra gayong tubigtubigan sa katilingban …kadtong nagtrabaho sa goberno ug ang mga asendiro sa tubo.

Kaniadtong Marso, natapos ni Dodo ang edukasyong sekondarya didto sa Bais National High School. Ug kay bakasyon naman, maoy iyang kalingawan ang pagbughag kahoy. Anak siya sa usa sa mga tapasiro sa asendiro og tubo sa Bais.

Gibati siyag kakapoy. Busa miundang una siya sa pagbugha aron trapohan sa labakara ang singot nga midagayday sa iyang tampihak. Apan sa kalit lang, dihay misangpit sa iyang ngalan gikan sa iyang likorang bahin.

Milingi siya ug maoy iyang nakita si Junjun, iyang silingan ug kasaring sa BNHS.

Continue reading Si Dodo ug ang talisawop nga adlaw

Mr. Webster, Spider

Fiction by | November 22, 2015

Be careful you do not get an appetite for words or you may end up like Mr. Webster, a hopeless word addict, helplessly becoming every word he ate.

There was once a spider with a round gray body covered with yellow stripes on the upper part of it, fuzzed all around with tiny feathers, even on its thin wiry legs. He wore eyeglasses that were so tight they stuck to his head even when he climbed up a steep wall or walked upside down on a leaf.

Mr. Webster was his name. He was always collecting words. He would scuttle onto a book shelf when nobody was looking, go into the loose pages of a book and read and read and read. When he came upon a word he liked, such as “refurbishment” or “incantatory” or “felonious” or “derelict,” he would stop to think, rocking on his long legs while he thought about the word, what the word could mean, and try to use it in a sentence over and over in his mind. He was quite a genius, this Mr. Webster.

And sometimes where there was a word he particularly liked, he would cut the word out of the book or magazine with his little sharp jaw cutters and eat the word letter by letter until he digested it. Then he would climb up to the rafters or ceiling of the big library where he lived and there weave a web house where he could sleep until it was time for the next meal.

After a while, he got to be master of the printed word, so that when he wanted to fall asleep, he would go into a book and look for the word sleep, eat it and instantly fall asleep. Or if he wanted to taste something sweet, he would go into a loose-leaf recipe book, look for the word honey and eat the word.

Continue reading Mr. Webster, Spider

Heartless

Fiction by | November 15, 2015

The markings on the chest of the old man lying on the ground glowed brighter than the moon that night. Light blue. The light crawled throughout his already pasty skin. When the last drop of blood fell from his head, which was hanging above the rest of his body, he finally spoke.

He asked me what I was doing there and why I was just staring blankly on a dead headless body. I told him I was hurting and that the body, headless, reminded me of my own. He seems to have tried tilting his head in confusion, but failed. He realized he could not tilt his head without his neck. He stifled a laugh, and said, “Sometimes I forget that I do not have a body.”

I wondered if sometimes the body forgets that he does not have a head, but of course it cannot. It cannot even think. Without the head the body could not even function.

“So you told me that my headless body reminded you of your own?” he asked, breaking my train of thought.

I looked him in the eye and I asked him.

“What is that glowing thing in your body?”

He was disappointed when I answered his question with another inquiry, but he still answered my question. Although, he was hesitant at first.

Continue reading Heartless

Kissing Scars

Fiction by | November 15, 2015

“What is this?” he asked, looking at my arms. I breathed deeply. The tension began to strike.

I stared at him uncertain whether I would reveal to him the truth or tell him white lies. If he were not to poke my arms then surely he would not see anything, would not see any white spots on my skin.

My dad used to tease me when I was a child. “Your husband will be surprised with your first night together.” He laughed. It was a joke. But it bothered me whenever I thought of Lee. What if my dad’s joke would turn into reality?

It scared me, knowing that maybe Lee would be the same as my high school friends.

“Psoriasis! Psoriasis!” They kept shouting even after the class had long been dismissed. It was on the day when my report on our biology class was about the skin as a part of the integumentary system, the organ system that protects the body from various kinds of damage.

I was ashamed of what they did. I could not move my entire body and could not stop from crying. Nobody cared to ask me why I was crying.

“Wala, wala,” I said. “There is something in my eyes.” That was only alibi that I could think of.

I treated them as my “barkada,” but they never went back to the classroom for me. They never even asked me why or what happened. In the first place, they never even knew how painful it was to reveal the entrusted secrets I tried to bury. For three years of being with them, I kept those hard feelings. It was just that I never wanted to destroy the friendship that we have made, friendship that left scars.

Continue reading Kissing Scars

Si Kadon ug Ang Kaliwat ni Rasputin, Part 3

Fiction by | October 25, 2015

Sa naawop na ang tanang daob sa palibot, nakita ni Supremo Ambangon ang walay kibo nga anago sa duruha ka mga manulunda sa tribu sa lingkoranang minaomao. Dihadiha nangurog ang kaunoran ni Supremo Ambangon sa talagsaong kahinam sa paghinunahuna sa kabigot sa mga lawas sa duruha. Dugay na niya kining gipangandoy nga makab-ot ug matagamtaman. Busa, sa walay daghang liko-liko, gimandoan niya sila si Merisa ug Sada nga manghigda na sa laing katunga sa payag-payag. Sanglit ubos sila sa gahom sa supremo sa ilang kulto, walay nahimo ang duruha gawas sa pagsunod sa mando nga sama sa buotang piso. Ilang gipatung-an ang supremo kansang hubo nga lawas gihikom sa ataong kangitngit sa tungang gabii.

Pagkataudtaod, mimando si Ambangon sa duha ka inosenteng ulay: “Kinahanglan habolan usab ko ninyo sa inyong hubo nga mga lawas aron moiway ang kakamig sa higayon.”

Pila ka gutlo…

“Unsa man kining gihimo nimo, Talahorong Supremo, nga nagbalhin-balhin ka man lang kanamong duha ni Merisa”, suki ni Sada.”

“Nagpakalawat na ko ninyo…”

Continue reading Si Kadon ug Ang Kaliwat ni Rasputin, Part 3

Si Kadon ug Ang Kaliwat ni Rasputin, Part 2

Fiction by | October 18, 2015

Sa paggintang sa Adlaw sa tingpamahaw na, naaninaw ni Ambangon nga taas na ang kutay sa ling-on sa magpapanaw nga nagtinagurhaay ang ilang ampad. Miburot ang iyang dughan sa kahinangop sa ilang gidaghanon.

“Maayong buntag kaninyong tanan!” naglanog-lanog ang tingog ni Supremo Ambangon nga mibanda-banda man gani sa kadaplinan sa Suba Sinuda, kasikbit nga kawalogan ug mga banghilig nga nagpangawhat sa sidsid sa

Bukid Kalibangal. “Andam na ba kamo sa atong panaw?”

“Andam na, Talahorong Supremo!” singgit halos sa tanan—bata, hamtong ug pipila ka tigulang.

Sa kadaplinan, midaghan na usab ang mga tumatan-aw nga lainlaing tribu gikan sa Bagobo, Matigsalog ug mga say-ang Bisaya ug Ilokano. Pipila sa mga kaparyentihan sa mga sakop ni Ambangon nagpanawag gikan sa ilang mga tamboanan sa pagpausab sa ilang hukom sa pagkuyog sa panaw. “Balingling! Balingling, ayaw na lang mog dayon!”dinhay babayeng Matigsalog mising-al gikan sa tamboanan sa iyang payag tungod sa ulo sa giporma nga pasunding.

Continue reading Si Kadon ug Ang Kaliwat ni Rasputin, Part 2

Si Kadon ug Ang Kaliwat ni Rasputin, Part 1

Fiction by | October 11, 2015

GIKAN sa iyang payag nga kahoy, kawayan ug kugon nga nagyaka sa alimpulo sa usa ka bungtod apan ubos pa sa Bukid Kalibangal, tugob sa kadasig nga mikanaog si Ambangon niining buntaga patighulog sa lima ka ang-ang nga sanga sa lawaan ug gipat-ol sa duha ka magkaatbang nga bulos sa kawayan pinaagi sa takgos nga uway ug mga bagon nga hinagdawan sa kalikopan sa hilan pa nilang tribuhanong komunidad. Ang kasayag sa iyang balatian niining higayona dakong sukwahi sa nangaging mga adlaw nga sagad nga giyunyonan ang iyang panimuot sa kahigwaos ug kapungot sa manudnudong kinabuhi sa kabukiran. Sa paghiugsad niya sa tugkaran, milingi siya sa pultahan sa kayda ug gisangpit ang iyang asawa: “Bedad, sultihan mo si kinsa mang mangutana sa adlaw sa atong paggikan paingon sa Dakong Balay nga Wala Nay Kagul-anan sa unang subang sa takdol nga karon nang umaabot nga Sabado.”

Continue reading Si Kadon ug Ang Kaliwat ni Rasputin, Part 1