Kung Hiktan Nako ang Bulan

Poetry by | October 18, 2009

ung puydi lang untang
talian ang bulan,
kaw-itan ko kini’g pisi
ug ihikot sa haligi

Ipaguyod ko ang akong payag
sama’s kangga sa kabaw,
ug salmotan ko ang bulan
sa iyang paglatagaw

Ako mohangad
Lili-on ug ngisihan ko siya
gikan sa bangag
sa gamay kong bintana

Makapamalandong ako…

Tuod, wala ako’y bitoon
apan higala kami sa bulan

Ipaguyod ko pa ang akong payag

Ug ipaguyod ko usab
ang akong kalag
sama sa kangga sa kabaw
nga sakyanan sa mag-uumang
gikapoy ug nagtukaw

Tultulan ako sa bulan
sa iyang tagoanan
sa mga higayong
masilawan siya sa adlaw

Hatagan kaha ko niya
ug bisan gamayng luna?
Tungod kay dinhi sa kalibutan
dili akoa kining yuta

Taud-taud
ipakita sa bulan
ang iyang tulumanon
ang iyang bag-ong porma

Monipis
Moniwang
Mahisama sa karet!

Karet!
Sama ka’s karet, higalang bulan!
Hait ug talinis.

Hay! Kung puydi lang untang
talian ang bulan

Apan karon, itugyan ko lang usa
ang akong mga damgo

Ugma, sa pagmata
puniton ko ang karet
ug mosakay sa kangga

magpaguyod ko sa kabaw
padulong sa kadaugan!

Leave a Reply

Your email address will not be published.

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.