Poetry by Jastin C. Fronteras | January 19, 2026
ang akong kamot kanunay ipadangat sa kahitas-on.
nangurog, nagahulat, nagahandom…
ako, kanunay nagapabilin diri
kung asa naghalok ang kagahapon ug kaugmaon
ug ako, kanunay nagahandum sa pagtubo sa
mga binhi sa liking yuta.
apan ang pagbanaw sa luha
wa damha ang kaalimoot sa adlaw.
ug balas ray nakumkum.
Poetry by Luis Bahay | January 19, 2026
Kanindot diay ang molupad.
Ang makigduyog sa mga panganod.
Ang makigduwa sa mga pisik sa uwan.
Ang tanglaon sa mga mananap sa yuta.
Swerte kitang galupad-lupad…
Tungod di mabayran
Ang atung mga pakpak
Hilabi na ang atung abilidad nga labangon
Ang distansya sa oras ug panahon.
Poetry by Jamil E. Mabandis | January 19, 2026
Sinemagad su baradusa
Nakadtulik si mata
Timindeg si kilay
Na nakagkenu si ngiyawa.
Poetry by Jannies Shyne S. Briones | January 19, 2026
Must we go unrepentant?
Must we go with soft knees,
idle hands, and dry eyes
guiltless of
the raw throbbing in our chests?
Nonfiction by Rean Marco Regno | January 16, 2026
There are ants in my Pancit Canton!
Is what a YouTube clickbait title would look like. But on a faithful morning, there are literally ants in my Pancit Canton. I opened a pack and there were not only five, six, or seven, but what appeared to be a whole colony! A colony of ants on MY Pancit Canton!
Poetry by Jehan B. Bimbas | January 12, 2026
At dawn, Baba stirred me from sleep,
his voice a careful knock on my heart:
You must visit your Ina.
It trembled softly,
like clouds gathering behind the sun.
Guilt rose in my chest—
I had not bathed her as I vowed,
and seven days had passed
since my eyes last met hers.
Poetry by Bryan Emmanuel Bugas | January 12, 2026
Tsokolate ka. Pero ang bigat mo, talaga.
Sa una, tamis lang ang ginakita ko—
init ng hapon na hindi nanunugod,
ngiti na sige’ng maghintay.
Poetry by John Rey T. Gaballo | January 12, 2026
maingay ang lamok sa
labas ng kulambo
tinatangkang pasukin ang
kalayaan sa loob
alam niya ang nakaambang
panganib
pero nagpupumilit pa rin
siyang pumasok
para lamang makasipsip
sa katawang humihilik
dahil kung habang buhay siyang
mananahimik
walang mangyayari.
Si John Rey T. Gaballo ay nilalang na inukit sa pusod ng lungsod Heneral Santos. Nag-aaral siya sa Mindanao State University- General Santos City (MSU-Gensan). Nagsusulat siya ng mga tulang umiikot sa sarili, karanasan, at pagwasak sa nakasanayan.