Nonfiction by Rean Marco Regno | January 16, 2026
There are ants in my Pancit Canton!
Is what a YouTube clickbait title would look like. But on a faithful morning, there are literally ants in my Pancit Canton. I opened a pack and there were not only five, six, or seven, but what appeared to be a whole colony! A colony of ants on MY Pancit Canton!
Poetry by Jehan B. Bimbas | January 12, 2026
At dawn, Baba stirred me from sleep,
his voice a careful knock on my heart:
You must visit your Ina.
It trembled softly,
like clouds gathering behind the sun.
Guilt rose in my chest—
I had not bathed her as I vowed,
and seven days had passed
since my eyes last met hers.
Poetry by Bryan Emmanuel Bugas | January 12, 2026
Tsokolate ka. Pero ang bigat mo, talaga.
Sa una, tamis lang ang ginakita ko—
init ng hapon na hindi nanunugod,
ngiti na sige’ng maghintay.
Poetry by John Rey T. Gaballo | January 12, 2026
maingay ang lamok sa
labas ng kulambo
tinatangkang pasukin ang
kalayaan sa loob
alam niya ang nakaambang
panganib
pero nagpupumilit pa rin
siyang pumasok
para lamang makasipsip
sa katawang humihilik
dahil kung habang buhay siyang
mananahimik
walang mangyayari.
Si John Rey T. Gaballo ay nilalang na inukit sa pusod ng lungsod Heneral Santos. Nag-aaral siya sa Mindanao State University- General Santos City (MSU-Gensan). Nagsusulat siya ng mga tulang umiikot sa sarili, karanasan, at pagwasak sa nakasanayan.
Fiction by Henri Marie C. Belimac | January 12, 2026
Noong dekada sitenta, ang almusal ni Gabriela ay walang iba kundi itong tatlo: pastil na may matigas pang bigas, tinapay na umuusok sa init na para bang sigarilyo, at kapeng itim na itim na pilit pinapatamis ng gobyerno gamit ang propagandang pasista sa dila ng mga tao. Ito ang kanyang mga pantawid-gutom sa panahong mas pamilyar pang pag-usapan sa hapag kainan ang mga kasamahan niyang isa-isang nawawala kesa sa pagkaing nakahanda.
Paano nga ba sisimulan ni Gabriela ang araw niya? Paano nga ba kung sa lansangang kay tagal niyang pinainit gamit ang bukal niyang pagkilos para maihain ito sa lahat ay mayroon pa ring kumakalat na mga matitigas na butil na may dalang armas? Saan niya ilalagay ang inaasam-asam na pastil at katarungan kung walang espasyong hindi nilapastangan ng mga berdeng butil na ito? Paano niya nga ba simulan araw niya, kung iniisip niyang mas mabuti pang may bangkay siyang maibalot sa dahon ng saging kesa habang buhay siyang maghanap ng mga nawawala niyang kasamahan na hindi naman kinikilala ng mga gobyernong talaan?
Masarap ang pastil, oo, pero mas masarap ang buhay na kung saan ay hindi ka dinidikta ng sistemang mas piliin pang pumatay kesa umamin ng sala. Masarap din ang tinapay.
Mas masarap talaga ang tinapay pag ibinabahagi, at siyempre kung mainit pa. Sa kabilang kanto bumibili ng tinapay si Gabriela. Lumalakad siya sa panaderya na sa isip niya sa pagbalik niya ay mauuwian pa siyang pamilya. Matuwa siyang nakadating sa panaderya, matuwa din ang panadera na nakadating siya na hindi hinaras at pinagpyestahan. Madalas na kasi sa bayan nilang may mga sundalong hindi ginagamit ang mga babae para makipag-usap lang.
Noong umuwi na si Gabriela, hawak hawak ang papel na supot na may munting usok, napansin niya ang lamesa ay napuno lamang ng kahungkahan. Ayun pala, inakusahan na ang kanyang asawa bilang isang rebelde. Hinanap siya ni Gabriela. Hinanap at hinanap hanggang hindi na mainit ang tinapay. Malipas pa ng ilang taon mapagtanto ni Gabriela na hindi na maibabalik ang kanyang asawa, at hinding hindi na magagalaw ang tinapay sa lamesa.
Mayroon pa namang kape. Gusto ni Gabriela ng kapeng maitim. Maitim-itim para hindi mawala sa isipan niya ang pait ng buhay na kanilang dinadanas sa pamamahala ni marcos. Isang wilig ng gutom, isang kutsara ng korapsyon, at dalawang dekadang pag-aabuso ng mga karapatang pantao at kalayaan. Minsan, ang tubig niya ay ang dugong hindi dapat inalay ng kanyang mga kasamahan. Ito ang tinitimpla ni Gabriela tuwing umaga sa kanyang munting tinitirahan. Nilulunok niya ito araw araw sa pag-aasam na mapapawi nito ang kanyang gutom pero mas lalong sumasakit ang kanyang tiyan. Patuloy itong kumukulo sa gutom para sa hustisya, at uhaw na uhaw na rin siya para sa rebolusyong magbabago sa landas ng bansa niya.
Hindi dito nagtatapos ang almusal ni Gabriela. Ang iba nga, hindi na talaga nakakapag almusal. Maaaring sila ay dinakip, inaresto, hinaras, hinubad, o pinatay. Ang pinakamasaklap, sa sobrang daming kababaihang binaboy sa panahong batas militar ay hindi na sila kinikilala at sinasali sa bilang. Madalas sila ay kinakalimutan nalang. Kahit maging numero nalang ay pinagkait pa sa kanila.
Mahirap na silang mapangalanan at mahirap na ring sikmurahin ang almusal. Kahit na sa panahon ngayon ay mas nakahanda at mas may laman na ang lamesa, mas mabuti pang pag usapan natin sila. Sila na mga babaeng Mindanao, mga babaeng Gabriela, mga babaeng hanggang ngayon ay hinahanap pa.
Mahirap na, isang marcos ba naman ulit ang padre de pamilya.
Iha, mag-aalmusal ka pa ba?
Henri Marie C. Belimac is a budding writer and filmmaker from General Santos City with a father from Glan, Sarangani and a mother from Tantangan, South Cotabato. She was a fellow for the 21st Ateneo National Writers Workshop, and Film Development Council of the Philippines x Filipino Screenwriters Guild Screenwriting Workshop – Davao Leg. She is also currently a student of BA English (Creative Writing) at UP Mindanao, and she believes that the arts should always serve the people.
Poetry by John Gilford A. Doquila | December 22, 2025
They looked at each other
and kissed each other’s cheeks.
Peace be with you.
Their eyes were beaming with love.
His hand wrapped around the other man’s waist
as they sang the hymn.
Lamb of God, have mercy on us.
The mother caught her son staring at them.
Lamb of God, have mercy on us.
She gently tugged her son closer to her.
She kissed him on his forehead
and whispered,
Isn’t love a beautiful thing?
He nodded and joined the chorus.
Lamb of God, grant us peace.
The air in the cathedral felt cool.
The angels carved on the ceiling
finally free.
The saints praising His glory.
And him, crucified with his own cross,
was relieved from agony.
The mother wiped his son’s swelling eyes
as he sniffled and kissed his mother’s cheek.
To love is never a sin, his mother said.
John Gilford A. Doquila is a graduate of the BA English (Creative Writing) program of UP Mindanao. Presently, he’s teaching in one of the IB World schools in Kuala Lumpur, Malaysia.
Poetry by Jevin Astillero | December 22, 2025
We barely see fireflies now.
But here in the city, they’re everywhere.
They are the colorful logos of fast food chains
and the windows of inns and hotels.
They’re moving on busy streets
in different sizes and hues.
They’re inside big malls
just taking their nap inside
the smallest bulb that the big structure is selling.
They’re in the eyes of the little Badjao girl
who passes by the wide LED light
installed in the heart of the city.
They’re in the filthy creek – wings and body
bended here and there by the breathing of the
waters.
They’re suspended to every pole blanketed
by the incantation of the gnats and midges.
They are shattered— scattered in the sky—
and had existed before things were named.
They’re everywhere; lingering,
Learning the language of the streets.
We barely see fireflies now
But here, here in the city—
They are everywhere.
Jevin Astillero is a writer and a recent MA Panitikan graduate from MSU-Iligan Institute of Technology. He loves language and literature and dreams of championing regional voices someday through his writings.
Poetry by Al-jhamier U. Mosib | December 22, 2025
Su lukës ta i nagayun
Apiya di ta galiliyag
Apiya di ta pakaulalëng
Na da lëkita a ungangën.
Namag su kabamaluy sa lëkita
Uway na niyapan a mailay ko sëka
Mana aku manuk a di pun bamitas
Muna pan sa wata a di mataw mëdtas.
Saguna na pëdtindëg ta sa hadapan nu Tuhan
Manguda su mga pamikilan
Bagibi si dalëm
Lagid di gaanup su lalan.
Migkalëbug i kapëgkailay ku
Sabap ku mga lu
Pakailing sa pulangi sa Pikit
a di pëndëgka i kabagukit
Banalus–
Bangilay sa gadsabpan.
Taliman ka niya i kulis
Apiya maibped pa su mga lu migis–
Sabap ku simba
Sabap ku agama
Na da manggula. Continue reading Kawon