Category: Poetry

Mujahideen

Poetry by | May 3, 2016

Sa aking mapayapang silid, di ako pinatulog ng mga bangkay,
Hinila nila ako pabalik sa silya’t inutusang bigyan ng buhay
Ang mga titik, tumirik mga mata, nakatirik puting kandila,
Sinulat ko kanilang kwento, gamit kong tinta’y kanilang dugo.
Biglang buhos ang agos ng imahinasyon at gunita,
Di kayang makalimot sa karahasan ng kahapon. Nagmistulang musika
Ang kalansing ng mga basyo ng bala sa tuwing humahalik sa lupa.
Dambuhalang sigaw ng mga bomba, duweto ng mga baril at granada,
Mura ng mga sundalo sa moske, pintig ng mga takot na puso
Iyak ng kapatid na nawalan, hikbi ng naulilang anak,
Na pilit ginigising ang inang duguan sa inaakalang pagtulog.

Sa bawat higpit ng kapit sa baril at kalabit ng gatilyo, bitbit nila’y hibik at hindi galit,
Animo’y nagmamakaawa. Naisin mang ipakita’t iparinig ang totoong daing ng puso,
Ngunit nagsiliparan na ang mga bala sa gitna ng kagubatan,
Nasugatan na ang mga balat na kinalyo sa hirap ng buhay,
Bumuhos na ang dugo, umagos na ang mga luha,
Kaya ang pusong binalot ng tapang, lahing nagmula sa magigiting at mapangahas,
Alas! Bakit pa nga ba aatras? Dahas laban sa dahas.
Kung noo’y tinataas ang kamay na nakabukas ang mga palad,
Nakadaop sa batok habang ang lupa’y hinihila ang mga tuhod,
Di kalauna’y natuto na ring isara ang mga kamao at lumaban sa mga ahas.

Habang ang tugon ng karamihan
Di na daw baleng maging alipin basta’t pinapakain,
Walang pinagkaiba sa “di na baleng kitilin basta’t ililibing,”
Sa kariktan ng mundo’y nauhaw, nabulag ang mga duwag!
Handang isakripisyo mga prinsipyo kapalit ng kakapiranggot na habag.
Ibahin ang paninidigan nila. Bigkis sa sandata’y may simbuyo’t poot,
Kaya milagro kung maaninag kanila’y buto’t balat na tabas,
Pagkat magtataka kung pa’no napapasan ang mahahabang armas
Sandamakmak na bala, tig-iisang pusong laman ay pamilyang iniwan
Walang pagtiyak kung makakapiling pa nilang muli, makakasalo pa kaya
Sa noo’y pinaghahatiang kamote at tubig sa batis.

At nakabalagwit sa kanilang balikat ang anino ng nakaraan,
Mga kubong kumain ng bala, at dumura ng dugo.
Sa loob ay mga batang pinagkaitan. Dumi sa kanilang kuko,
Alikabok sa kanilang mga paa. Ngayo’y humalo sa dugo
Galing sa pusong sariwa na tumigil na sa pagtibok.

Nakita ang anak na lumipad dahil pinaulanan ng kanyon.
Nilapitan, tiningnan sabog niyang mukha di na maipinta.
Pinulot, kalong-kalong sa mga bisig – ngayon itatanong niyo pa ba
Kung bakit gano’n na lamang ang galit nila?

Mahigit apat na dekada ng pakikipagtunggali,
Di lang apatnapu’t apat na sawi ang dapat ipinagluksa,
Libo-libong mga batang walang kamalay-malay, mga kababaihang
Hangad lamang ang mapayapang pamumuhay,
Kung rebelde mang maituturing, sila’y mga rebeldeng ninakawan.
Ngayon ipagkakait niyo pa ba ang kapayapaang hinahangad nila?

Tayo’y namumuhay sa mundo ng kabalintunaan.
Mga taong sumisigaw, sila ang hindi napapakinggan,
Kailangan ng kaguluhan upang makamit ang kapayapaan
Si Fatima na nakatakip ang mukha, sumunod sa utos ng Panginoon,
sa Pransya siya’y hinuli’t pinagpiyansa,
Habang si Anna’ng nakahubad, nagbibigay-aliw ay binabayaran pa?
Ang mga taong nakabarong, mga kagalang-galang sa paningin,
Pangalan ma’y santo, nais naman ng kaguluhan.
At sino pa yung piligro’y di na bago sa kanila, mahahabang riple
Nakasabit sa dingding, mga mata’y susubok-subok sa dilim
Mga aparato ng bomba’y nakasilid sa pinaglumaang karton,
Kung sino pa ang mga terorista sa paningin ng iba,
Sila pa ngayon ang nagtitimon para sa katahimikan ng madla.

Tunaw na ang kandila. Sa dalawang pahinang naisulat,
Tila kumawala ang sapi na nagtulak sa aking idibuho ang mga gunita
Gamit ang mga palambang titik na nagkapit-kapit upang mabuo ang isang obra.
Dumungaw ako sa bintana’t nasilayan pitong talang makinang,
Sa pagtingala’y tila nga’y malayo pa ang dulo, napaisip ako.
Noo’y abot-tanaw lang.
Ngayo’y malabo na naman.

Nassefh graduated from the University of the Philippines Mindanao with a degree in BA English, major in Creative Writing. He has performed “Mujahideen” in several events, including Young Davao Writers’ LitOrgy and the recent Kumbira 2016 with the Davao Writers Guild.

Emptiness

Poetry by | April 24, 2016

Emptiness
is catfish
in the rain
squiggling
and giggling
and mud-faced
like toddlers
from small schools
off for home
while the rain
pitter-patters
and then fills
dry creek beds.

—
John Oliver Ladaga is currently taking up BA English in UP Mindanao.

The Birds Are Dying

Poetry by | April 24, 2016

One
by one,
the feathers fall
onto mud,
onto Earth,
until nothing remains
but the ghosts
of the wings
they were forced
to abandon.
These flightless birds—
they were regal once,
high-flying,
and exuberant,
chests red
and beaming and proud,
now they’re all so
meek and
gray—sky-before-rain gray—
all left choking on chalk dust.
They can only dream of
the stars
and envy the flight and the flicker
and the flame,
their bodies, bare and pale,
wince from the heat
as if moths
are braver than them.
The wind
is stifled by a
contemporary lullaby,
and now too quiet,
too far gone
to carry
the ones full of empty
promises.
Sometimes
I hear the songs turn
into a requiem.
The birds are dying
and the sky is narrow
without its travelers.

—
Ivan Khenard Acero is an architecture student at UP Mindanao.

Babae Gali Ka

Poetry by | April 17, 2016

Abi ko lakin-on ka
Kay naga hampang ka
Sa mga sip-onon
Nga mga laki na bata
Sagwa gamay balay ta.

Abi ko lakin-on ka
Kay ginasaka mo lubi o mangga
Sugo sa mga salawayon
Nga solterito,‭ ‬bata-bata
Ang panimuot nila.

Kagab-i,‭ ‬gipangita ta ka
Kay ang kalibutan dulom na
Nakit-an ta ka sa internitan
Upod sa laki mo nga barkada
Daw nalipay siya sa iya nakita
Pero ikaw daw sa wala ya.

Gi-bira ta ka pag-gwa
Palayo sa daw gisilaban na talan-awon
Kay nahadlok ako nga
Mahig-kuan ang putli nga huna-huna
Sa inosente pa nga bata.

Pero,‭ ‬ambot,‭ ‬ngaa
Sa mga nag-labay nga panahon
Nakibot ako sa akon nakita
Naka-sakay ka sa gihingadlan mo na kuya
Nagtingala ako kay hugot ang kapyot mo sa iya.

Tan-awa ang natabo sa imo bala
Sa nag-agi nga mga bulan
Halos nanimaho kana sa angso sa imo bata
Daw halos wala ka gipakaon sang imo bana
Nga naga hulat lang sa tunghol sa iyang ina.

Kung namati ka sa akon bala
Indi ka tani magka-agum sang kapobrehon
Tani naka-human ka sa imo pag-eskwela
Kag may trabaho sa opisina
O kon maka larga ka sa Amerika.

Pero ang tanan natabo na
Gali babae ka,‭ ‬dali lang nakuha sa mga tikal niya.

—
Charlie A.‭ ‬Dayon is a professor at Gabriel Taborin College of Davao Foundation,‭ ‬Inc.,‭ ‬run by the religious Brothers of the Holy Family.

Creed

Poetry by | April 3, 2016

Your body
is the terrain of stories told,
of valleys and creeks and rivers
on which the sweetest waters flow.
Your mouth
is the temple, where the pulpit
dwells; the gospel is written
on your tongue and guilty prayers
sneak between your teeth.
You are religion.
You are faith.
The unknown is your child and
Your eyes
hold the map of a universe
that only existed in the wildest
of my dreams.
So,
tell me
How is it that I
can lose myself looking at you
only to be found, again, faithless?

—
David Jayson Oquendo is studying Electrical Engineering at Mindanao State University-General Santos City.

Coming Home

Poetry by | March 20, 2016

A month before I told Mama
I am coming home, she
enrolled herself in driving lessons
bought extra bookshelves
prepared all of her “You got fatter”-themed remarks
confiscated the coffee from the kitchen
On the latter parts of waiting, she
surrendered the keys to Dad
did not ask him for extra money
made the grocery list longer
searched for new cafés serving tea
She posted a status on Facebook
on my return
before the airplane’s wheels
touched the asphalted runway
Receiving the warmth of Mama’s embrace
and feeling her wrinkly palms
as I hand a plastic bag of sans rival
made me smell the Downy used on my bed sheets.
Welcome, she said.

Andrea D. Lim is a Mass Communication senior at Silliman University. She is the editor-in-chief of the Weekly Sillimanian. Home, for her, is very abstract. She was born in Pasig City, spent childhood years in Marikina and Bulacan, and studied in General Santos City from fourth grade to fourth year high school.

Veritas

Poetry by | March 13, 2016

See, we used to argue about reality
How you’d defend the hallmarks of science
That stars do not dictate destiny, history
You name them witnesses, spectator ions
In this cosmic chemistry you and I have called life
And I listen to your marvels, doctrines, stories
For some time, you glorified the way all things work
Being measured in perfect accuracy, yes,
Rational, logical, against my own version
I am not saying you are wrong, you are perfect
We are yin and yang, sky and ground, science and faith
And yet you displaced me out of your universe
So I made my world out of what you lack for me
Where miracles exist, that truth is faceted
Mysteries stay as secrets, defying your views
I tried carving your face from the lights pressed lightly
Among car windows, I tried memorizing
The freckles on your neck among stars of clear night skies
I tried to seep through the cracks of your worldly thought
You can’t stand my poetry, the way the world
Is Conspiring for you to see beauty in these words.
No more arguments, your eyes speak clearer
Than the breakthroughs mankind reached because finally
The reality transcends you, me, each of us

Monique Carillo is a student of University of the Philippines Mindanao.

Before

Poetry by | February 28, 2016

Before
we had the words
We had the
letters
To speak,
to devour
To learn,
to earn
Before we
had the world
We had each other
To say those
words
to speak,
to devour
To earn each other
Before we had
Justin Bieber
We had
Shakespeare
To tell us to love ourselves
Away
from vanity
And so before
We had
each other
I had
mine
Before we had the
city lights
We had the
stars
To umbrella us
From the falling
dreams
feelings
And before we forget
Before we have
tomorrow
We had this
night
to speak the
words
to dance with
the city lights
to be with
ourselves
to be with
love
to devour,
to earn,
to learn
Once again
before

Brad is a graduating student of Bachelor of Secondary Education-English at Xavier University-Ateneo de Cagayan.