Kanimo Gihapon Ako

Poetry by | January 20, 2025

Kanimo Gihapon Ako

Ing paghandom ko kanmo daw dagat sang Oriental

Malawom, daw kamangon ako sang balas

Igo da sa ing kanak mapanaw bag-o ako kan-on ng kanak kamingaw

Ing tubig sang sapa, muuli gihapon sang dagat

 

Laong ko sang kanak pagpanaw na di da ako muuli,

Yadaman, yalisang, yag-tyahu

Ing paa ko di makahuwat makatamak ng lupa na di kanmo,

 

Gusto malimtan ing mga yanghitabo

Yalain kaw ba kanak? Di mo da ba ako gusto paulion?

Iyan ako sang grasya mo, yangayo ng pasaylo

Yasayod ako na yadaman kaw,

Gugma mo ako, pero itraydor takaw sang kanak pagpanaw

 

Mahinumdom mo gaw ing kanak siki sang tubig

Yatog ako sang ilawom ng kanmo grasya,

Pinanga mo ako sang awon,

 

Yakita ko da ing kanmo kagwapa doon

Hapit da ako, ay da ako tabuya

Malapit da ako, yagahandom sang kanmo hangkop

Mupanaw man ako, ngansaan gihapon ako mamatay

Mupanaw man ako, ikaw gihapon ing yanag-iya kanak

 

I Am Still Yours (Translated Version)

I remember you like the seas in Davao Oriental

Deep, as if the sand will swallow me up.

I can only walk so much before I am consumed by my longing.

Like how the waters in lakes return to the sea.

 

I declared in my leaving that I would not return,

Angry, delirious, wailing.

My feet longed to step on grounds that were not yours,

Wanting to forget what had taken place.

 

Do you resent me? Do you not want me to return?

I am in your mercy, asking for forgiveness.

I know about your rage,

But I know of your love for me, I betrayed you in my leaving.

 

I hope you remember my feet in the water,

I slept under the shade of your grace,

You have loved me before,

I only see your beauty now.

 

 

I am near, do not turn me away,

I am near, hoping for the warmth of your embrace

Although I may leave, you will be my final resting place.

Although I may leave, I will still be yours.

 

 

  • a letter to my homeland.

 

 

 

 

Mary Frances Gambong  graduated from UP Mindanao with a Bachelor’s Degree in Anthropology. This poem is from a short collection of Mandaya Poetry I wrote for a class back in my college days. Growing up in Davao Oriental, I have always struggled in dealing with my identity as a Mandaya, and my love for my homeland. With this, I hope to reconcile my aversion to it, and understand that it is a crucial part of who I am.

 

Illustration by Noy Narciso,Editor

 

Ang Buwak sa Akong baba

Poetry by | January 13, 2025

 

Ang Buwak sa Akong baba

 

Nagpatubo kog mga buwak ilawom sa akong higdaanan

Mokuha kog usa ug isalapid nako kini sa akong dila

Kauban sa pipila ka mga dahon, ang mga gihay mipuno

sa akong baba, sa akong tutunlan. Bukad. Makalisang gayud

nga lisud mokaon, maong ako molaktaw na lag pamahaw.

Ang uban, sama sa putling sampaguita, maanyag ug humot,

Ako… daw layang dahon nga natapok sa lapok.

Bukad! Nabalda sa akong hunahuna, wala ko kaamgo

nga tingpaniudto na. Apan, naa pa sa akong baba

ang buwak mao nga laktawan ko usab kana.

Gilantaw nako akong kaugalingon

sa samin, ug mga buwak

nga akong ginapatubo.

Mura mag nangalaya

uga, sama sa gibiyaag

dugay kaayos lubnganan.

Ang akong mga amiga

nakadayeg sa akong buwak,

apan lahi kini sa akong nakita. Bukad?

Ania na ang panihapon. Naa ra japon

ang mga buwak sa akong baba. Ang mga ugat

nituhop sa akong tutunlan busa hugot nakong

gihuptan ang buwak didto. Dili tungod gusto ko kini

kundili nanurok na sa kailawoman ang ugat sa buwak.

 

 

 

Meah Belle P. Camañan is a student at the University of the Philippines Cebu and proudly hails from Davao. She writes about identity, belonging, and personal struggles, expressed through the beauty of poetry and prose. Most of her writing lives in her notebook or on her phone’s Notes app, making this her first time sharing her work in a literary publication.

Illustration by Noy Narciso

Kining Isla sa Samal

Poetry by | January 6, 2025

nilingkod mi sa balas sa Kaputian,
sama sa hilom nga bato sa baybayon,
hinay-hinay nga misaka ang adlaw,
gisugdan ang tibuok hapon nga sonata.

hayahay ang tingog sa tapya sa balod,
nindot ang panaghoy sa mga langgam,
nipakpak tanang dahon sa punoang talisay,
misabay sa hoyohoy sa tugnaw nga hangin.

Continue reading Kining Isla sa Samal

The Brick Layer

Poetry by | January 6, 2025

The Bricklayer

 

There will be no family picture–

As I fall apart by myself tonight

That gnawing thought of happy faces on a canvas

Or just a faded print with you seems real as it was

Surreal.

Yes, there will never be a family picture

I have forgotten I was just the spare tire

In family dinners, birthdays, or Christmas

I was just around to fill a space

I have always loved family photos

But I have never owned one

 

May Mundiz- Laquihon is a mother, a teacher, and a budding artist. She thrives for creativity, and peace. She lives in Bislig City, Surigao del Sur.

Illustration : Noy Narciso

06C

Poetry by | December 30, 2024

Usa ka dangaw ang mipataliwa
sa atong kapalaran.
Nagtapad ta niining dyip
nga naglatas sa kadalanan sa V. Rama.

Kulongon ang imong buhok
nga gipaak sa pulang pugong,
samtang ang imong duha ka itom nga ariyos
giduyan-duyan sa huyuhoy.

Continue reading 06C