Tayong mga Pilipino ay napakapanatiko sa tinapay. Tinapay sa almusal, tinapay bago mag-almusal, tinapay pagkatapos mag-jogging bago mag-almusal, tinapay sa meryenda bago mananghalian, at para sa mga walang pera, yung tipong mga taong mga pobreng tinapay sa lipunan, ito na din ang pananghalian. Sa mga medyo mayaman, ito ang minsang panghimagas, lalagyan ng medyo mahal na asukal at tada! Ang tig-singkong pandesal at tigkinse na ang isang kusing na piraso.
Nasubukan mo na bang ipalaman ang ice cream sa tinapay? Palagi yan sa piging ng mga pobreng tinapay sa lipunan. Kung walang ice cream ay yung bihon o kung nakakaluwag ay ang walang kamatayang spaghetti.
Grabe andami na nating naimbento mula sa tinapay. Mula sa pagsawsaw nito sa tradisyunal na kape hanggang pagsawsaw nito sa coke at kung minsan sa juice hanggang sa pinalamanan ito ng peanut butter, cheese shizz at kapwa nito tinapay na nagkukunwaring keso o tsokolate.
Two days before I was to leave for Palawan to join the first Adverbum Writers Retreat in Palawan, a 7.2 magnitude earthquake hit Central Visayas at past 8 in the morning. Soon after, social network newsfeeds were filled with initial images of the destruction it wrought. Later, television news programs provided more details. It broke my heart to see the ancient Baclayon and Loboc churches destroyed, but even more distressing were the number of human casualties. The earthquake was also felt in Davao City, but to a lesser extent, and with no reported damage. Still, I couldn’t help but feel anxious to leave my two children for a week to do something entirely for myself.