Hinay-hinay kitang kutkoton sa panahon,
Samtang kaugalingong lubnganan atong andamon.
Didto nato ibilin ang kagahapon,
Uban sa mga ngalan nga gilamoy sa panahon.
May mga damgong dili na nato pukawon,
Aron bag-ong tinguha maoy atong sugaton.
Ang uban sa handumanan gitipigan,
Ang uban, walay panamilit nga gibiyaan.
Kagahapon, sayon pa kitang motuo,
Karon, kaugalingon na nato’y malimbongan.
Sa samin, susamang nawong gihapon,
Apan kinsang dagaway ang nagtutok gikan sa pikas?
Pila na ka “kita” ang nahulog sa bung-aw,
Pila ka kalipay ang nahimong abo ug abog?
Mga handum nga kaniadto hugot natong gigakos,
Karon, mga gabon na dili na makuptan.
Si Pablo miingon sa karaang panahon,
“Matag adlaw, ako mamatay,” iyang gipamulong.
Tingali dili tanang kamatayon mangita og yuta,
Ug dili tanang nawala angay natong bangotan.
Kay matag adlaw adunay atong biyaan—
Usa ka tinguha, usa ka handum, usa ka ngalan.
Usa ka “ako” nga kaniadto atong nailhan,
Karon, aninaw na lang sa dalang atong giagian.
Ug sa matag kadlawon nga mosidlak,
Adunay bag-ong “kita” nga momata sa kahayag.
Apan sa dili pa ta mopadayon sa panaw,
Kinsa kaha ang wa nato gidala sa banag-banag?
Nikka D. Antoque is an English teacher and journalism enthusiast from General Santos City. Inspired by everyday realizations, she writes poetry that finds meaning in ordinary moments, experiences, and reflections on life.