ang akong kamot kanunay ipadangat sa kahitas-on.
nangurog, nagahulat, nagahandom…
ako, kanunay nagapabilin diri
kung asa naghalok ang kagahapon ug kaugmaon
ug ako, kanunay nagahandum sa pagtubo sa
mga binhi sa liking yuta.
apan ang pagbanaw sa luha
wa damha ang kaalimoot sa adlaw.
ug balas ray nakumkum.
ang akong kamot kanunay ipadangat sa kahitas-on.
nangurog, nagahulat, nagahandom…
ingon nila ako ang balak sa kalibutan,
ang mga pulong na nag uros-uros sa usa ka suba.
mao siguro gipanganak ko’g uhaw.
nabuhi lang aron ipadangat ang kabugnawon sa lain.
apan ang kabugnawon mismo
wa damha sa kaugalingong uga na panit.
ug ang akong kamot kanunay ipadangat sa kahitas-on…
nangurog, nagahulat, nagahandom…
ingon nila ako ang maayong kangitngit —
ginagakos ang mga bitoon.
wa ko mingreklamo sa kahayag.
apan, naa rako diri nagalantaw
sa kahibulongan sa pagsidlak sa panganod.
matahom gayud.
nagahulat…sa kahayag na angay’ng ma-akoa
ug ang akong kamot kanunay ipadangat sa kahitas-on…
nangurog, nagahulat, nagahandom…
kung muabot man ang panahon na abo nala’y mabilin…
binli ko’g luna kung asa’y tubig, asa’y hayag, asa’y ma-akoa.
Jastin C. Fronteras is an educator who occasionally likes to write poetry. He draws inspiration from nature, religious iconographies and ideologies.